Michael Jackson is dead

Το μέρος είναι το facebook και το παιχνίδι, το γνωστό Αρκοτέστ. Ποιος χαρακτήρας του Aρκά είσαι; Εμένα αυτή τη φορά με λέει Moντεχρήστο και φρικάρω. Αναπολώ τις εποχές που ήμουν το Γουρούνι. Μα είναι πράγματα αυτά τώρα με την οικονομική κρίση και τις απολύσεις να γίνεσαι Μοντεχρήστος εν μιά νυκτί η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα παπή και τα λοιπά και τα λοιπά; (Αλλά ΠΑΝΤΑ το ήξερα, δεν χρειάζονται και πολλά από παπί, παπάκι, παπικουλίνι, να γίνεις παπάρα άμα ζεις έτσι  )

Και ΞΑΦΝΙΚΑ, όλος ο κόσμος, from Greece and abroad, αρχίζει να γράφει στο status πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον, Michael Jackson is dead, και ένας νέος που ξέρω από παλιά λέει: What abt Latoya now? Λέω γουατ δε χεκ, ο Δημήτρης ήταν πάντα έγκυρος, εξάλλου θα θυμάμαι όσο ζω τη διασκευή που είχε κάνει («Στο άδειο μου καρπούζι απόψε μπήκες») για ένα κοκτέιλ με βότκα.

Ctrl+T και πληκτρολογώ όχι καμιά βλακεία με BBC και CNN, αλλά τον εγκυρότερο στο πιο χαμηλά δεν γίνεται gossip. Άμα το έγραψε ο Perez Hilton, αγαπημένοι μου, είναι σαν αυτό που λέγανε παλιά «Η κεφαλαιοκρατική αναπαραγωγή περιλαμβάνει τόσο το άμεσο προτσές της παραγωγής, όσο και το προτσές της κυκλοφορίας», το ‘γραψε ο Ριζοσπάστης, είναι αλήθεια, πάει και τελείωσε.

Και ποια είναι η πρώτη σκέψη που κάνω ο Μοντεχρήστος; Ότι δεν πειράζει που πέθανε νέος, γιατί έζησε όσα άλλοι δεν μπορούν να ζήσουν σε 50 ζωές. Και ότι αυτά που λέμε οι λούμπεν μικροαστοί (συγγνώμη κιόλας, αλλά έχω διαβάσει την προκήρυξη της Σέχτας και έχω επηρεαστεί ο στόκος, ο στόχος, γουατέβα) «την υγειά σου να ‘χεις πρώτα απ’ όλα» είναι μια υπεργαμάτη παπαριά! Βέβαια και τον Μichael δεν τον έσωσαν τα λεφτά του, αλλά αν δεν ήταν ρατσιστής με τον ίδιο του τον εαυτό, θα τον έσωναν, ίσως, στανταράκι, δξ/δα.

Δεν ήμουν θαυμάστρια του Michael Jackson, αλλά, ε, εντάξει, αν είσαι μετά τα 30φεύγα, δηλαδή καιφεύγακαιτρέχα, έχει υπάρξει οπωσδήποτε κομμάτι από τα εφηβικά σου χρόνια… Όπως και η προσπάθεια για να καταφέρεις το τέλειο moon walk, και νά τα Billie Jean, και νά το Dirty Diana.

Είναι και το Μουσικόραμα με τον Γιώργο Γκούτη, σφηνωμένο στη μνήμη, με τα πρώτα βιντεοκλίπ, μεγαλεία, χλιδή, αγωνία, νομίζω το έδειχνε κάθε Παρασκευή απόγευμα. [Το μεσημέρι είχαμε δει Κάντι-Κάντι και Ντιουκς ] Bloody 80s!

Χριστέ μου, να μη με πιάσει η κατρακύλα και φτάσω μέχρι Μανίνα και κουκλίτσα-χαρτοκοπτική στο οπισθόφυλλο! Και Πάττυ. Και Τζόννυ. Κομμένη.

Διάβασα κι ένα ωραίο ποστ σήμερα εδώ για τη Σέχτα Δενπαναστατών. Μανιιφίκ! Γέλιο πολύ. Αλλά τι λέει η blogger στο προφίλ της επάνω αριστερά που ταιριάζει γάντι (μα τι γάντι ήταν αυτό) στον Μάιχλ;

«Η σχέση με τον εαυτό μας είναι γκομενοκατάσταση: για να κάνεις καλό sex πρέπει να υπάρχει έρωτας».

don't forget the nose, λέει ο Μητς στο τελευταίο του status. Χαζούλη Μάιχλ...

(Η φωτογραφία είναι από εδώ)

Πόσο ελεύθερος Τύπος νομίζεις ότι είσαι; (τεστ α’)

Οι δημοσιογράφοι είναι πάρα πολύ τυχεροί που είναι δημοσιογράφοι, γιατί όταν αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα, τα αφεντικά τους, οι επιχειρηματίες (μερικοί εξ αυτών είναι και πάλι πρώην δημοσιογράφοι), το κάνουν πρώτη είδηση. Οι δημοσιογράφοι είναι πάρα πολύ τυχεροί που είναι δημοσιογράφοι, γιατί όταν απολύονται, βγαίνουν οι opinion leaders (τους) και φτιάχνουν κλίμα στον «κοσμάκη». Εδώ, εδώ, να μάθουν το δίκιο μας (τους) όλοι.

Οι δημοσιογράφοι είναι πάρα πολύ άσχετοι κι ας είναι δημοσιογράφοι, γιατί περίπου το 70% από αυτούς (κόβω το κεφάλι μου) δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει χρόνια τώρα όχι σε αυτή τη χώρα, αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αν τους μιλήσεις, για παράδειγμα, για τους απολυμένους του Λαναρά θα νομίζουν ότι πρόκειται για τίποτα σερβιτόρους του Ζωναρά (και αυτό σε περίπτωση που έχουν διαβάσει κάναν γηραλέο κοσμικό που «ενθυμείται» και αυτοί τον θαυμάζουν). Αν τους μιλήσεις π.χ. για το πόσο μαστίζεται στις μέρες μας ο κλάδος των εμποροϋπαλλήλων, θα σε κοιτάξουν κατάπληκτοι. (Υποθέτω ότι δεν τους βοηθάνε και πολύ τα ελληνικά τους, «εμποροϋπάλληλοι…») Αν σκεφτούν λίγο καλύτερα μπορεί και να μειδιάσουν με συμπάθεια «α, μωρέ, όπως οι πωλήτριες στην Καλογήρου;» – «καλέ, μη σου πω και ο υπάλληλος που σου κόβει φέτα στο σούπερ κάθε Σάββατο!» Στο τέλος η συζήτηση θα κλείσει με ένα «ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ, δεν είναι το ίδιο!» Αυτό το γαμημένο «δεν είναι το ίδιο» το έπαθα σήμερα δις:

-Τη μία πέφτοντας σε ένα ποστ του proktikou, το οποίο αναφερόταν ΦΥΣΙΚΑ στα 500 ΣΠΙΤΙΑ που έμειναν χωρίς δουλειά ελέω Αγγελόπουλων. [Σε τελική ανάλυση που έχει ακουστεί ρε παιδιά να κλείνει η Ολυμπιακή και να απεργεί η air france, η AEGEAN, η Lufthansa και τα ελικόπτερα; Μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά.Αν απολύσει ο Βερόπουλος θα απεργήσει ο Κοτσόβωλος; (π.χ. γιατί δεν έχει απολύσει κανέναν ο Βερόπουλος].

-Και την άλλη με πολύ καλή φίλη μου («είδες την τρισμέγιστη μαλακία που έγραψε το ακατονόμαστο;» «μισομισομισο, άλλο αυτοί, άλλοι εμείς»)

Διάλειμμα για απάντηση προς proktor. Ναι, βρε pap@ρι, έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει κανονικά: ειδικά στην περίπτωση που μιλάμε για τον ίδιο κλάδο, με τα ίδια συμφέροντα, τις ίδιες συλλογικές συμβάσεις, οι οποίες όπου να ‘ναι θα γίνουν πιο σπάνιο είδος και από τις μονάχους-μονάχους.

Και για να τελειώνουμε: δεν υπάρχουν αυτοί και εμείς. Είμαστε όλοι οι εμείς, χωμένοι στα ίδια σκατά και χρεωμένοι τα ίδια ποσά. Να αφήσουμε την αλαζονεία στο σπίτι (κατά προτίμηση στο WC και να τραβήξουμε και το καζανάκι), και το απολιτίκ-άοσμο-και-άχρωμο στυλάκι να το στείλουμε σε κάνα γερό διάολο. Στο κάτω-κάτω, ο διάολος ο ίδιος κάνει επιτυχία χρόνια τώρα, γιατί από την αρχή ξεκαθάρισε τη θέση του. Είπε: θέλω κακό και αντάρα και το θέλω ΤΩΡΑ. Εχθρός μου είναι ο Μεγάλος και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να τον ρίξω. Δεν νιαούριζε, δεν έλεγε μαγκιές-κλ@νιές, τύπου αααμ, δεν ξέρω, δεν είμαι από δω, δεν απαντώ, δεν ψηφίζω, δεν διαλέγω, πού να τρέχεις, ρε μεγάλε, όλοι ίδιοι είναι.

Και για να τελειώνουμε και με το άλλο (ξύπνιοι σύντροφοι): σε όλες τις δουλειές είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθούμε μία συγκεκριμένη γραμμή. Ακόμη και στα πιο «προοδευτικά» «μαγαζιά» αν δεν πληροίς προϋποθέσεις και «γραμμές», αν δεν σε έχουν «γραμμένο», δεν σε προσλαμβάνουν ούτε για κλητήρα. (Και μετά, βγαίνετε και μιλάτε για φίλους και μέλη του κόμματος, αλλά για κάτι τούτα και για κάτι άλλα -χειρότερα- είναι που οι φίλοι παραμένουν φίλοι και σταματάνε στο φλερτάκι και δεν προχωράνε στα περαιτέρω που είναι και καλύτερα, ξέρετε τώρα, σαίκσια και δε συμμαζεύεται.) Θέλω να πω έτσι όπως ο τυράς έχει πάρει οδηγίες για τον τρόπο που θα σου κόψει το τυρί για το τοστ, έτσι και ΕΣΥ έχεις ενσωματώσει στο ΕΙΝΑΙ σου τον τρόπο που θα γράφεις, που θα μεταδίδεις την είδηση, ποιον «θα παίζεις», ποιον «θα σβήνεις». Με τον καιρό, μάλιστα, δεν χρειάζεσαι καν οδηγίες, απλώς ξέρεις. Γίνεσαι επαγγελματίας. Εδώ, οι απλοί στυλίστες των κειμένων (ναι, ημείς) όταν γινόμαστε pro, ξέρουμε πώς, ποιον και γιατί, όχι ΕΣΥ που παραβρίσκεσαι και στις μεγάλες συσκέψεις κιόλας… ε, ε, ε;

Συμπέρασμα: το κόβουμε όλοι το τυρί – κομμένη.

Και τι θέλουμε από κει και πέρα;

(συνεχίζεται σωποδήποτε)

Παράδειγμα αντι-τηλεοπτικής κινητοποίησης: πιφ εργάτριες μεγάλες, νο στάιλ ατ ολ - έτσι και είναι και σε κάνα κκε (γιατί από τον ριζοσπάστη βούτηξα τη φωτό) πιθανολογώ και αλιβάνιστες.

Διάδρομος πολλαπλής εκγύμνασης φτηνός

ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ
ουουουουουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ
ουφ ουφ ουφ…. ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ
ουουουουουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ
ουφ ουφ ουφ…. ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ ουφ

Με τέτοια ζέστη δεν πρόκειται ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ να σκεφτώ/να οραματιστώ πώς θα ήμουν αν έκανα διάδρομο. Έτσι κι αλλιώς, δεν οδηγεί πουθενά.

Του αχινού

Του αχινού έχω και τις πολύ γκρι μου. Η επανάληψη κάνει τις κατάμαυρες γκρι. De Facto. A, και A priori. Και μετά πιο λίγο και μετά πιο λίγο και μετά πιο λίγο.
Και ο αχινού δεν ξέρω. Μπορεί να τον βάλω στη βαλίτσα μου τον άλλο μήνα, αλλά μπορεί και να τον αφήσω πίσω να τον πατήσεις. Είναι τόσο θανατερά βαρετές και οι Κυριακές της Μαρμότας, και οι αποφάσεις που ΔΕΝ, ε, και πόσες φορές να πάει η Αλίκη στο Ναυτικό; Boring, boring, boring, boring. Θυμάσαι το Bubble-Bobble; Θυμάσαι που άμα το Δεινοσαυράκι δεν έβαζε γρήγορα τα Κακάκια που το κυνηγούσαν σε φουσκίτσες, και άμα δεν τις έσκαγε γρήγορα, εκείνα το κυνηγούσαν πιο γρήγορα, και μετά έχανες μοιραία το κανονάκι σου σε χρόνο dt; Ε, άντε… Α, κι άμα έσκαγε τις φουσκίτσες έπρεπε να τις σπάσει και να φάει τα κεράσια ή τις μπανάνες ή τα κεκάκια. (βέβαια.)

Δεν πάω εκλογές, σου δίνω αυτό που θες…

…θα είμαι όλο βουτιές…

«Άααντε ρε σεις, τον Γιώργη τον Παπαδόπουλο, τα παιδιά της Χρυσής Αυτής…».

***

[7 Ιουνίου 2009: Ο ήρωάς μου τεντώθηκε σε μια ξαπλώστρα στην Ψωρού και άλλαξε πλευρό. Αν και είχε βάλει ένα κάρο λάδι, δεν είχε υποψιαστεί καν τι θα του σήμαινε εκείνο το βράδυ ]