Θυμάμαι προ μηνός ο Νίκος Χατζηνικολάου και άλλα παιδιά είχαν κάνει πολλά τοκ σόου για τις μεταρρυθμίσεις το Ασφαλιστικό. Τις είχα δει όλες.
+
Δουλεύω στο τμήμα διόρθωσης κειμένων σε μια μαμάτη εφημερίδα και περιστασιακά κάνω αντικαταστάσεις σε μια άλλη εφημερίδα που αγαπώ από παιδί. Κάθε Κυριακή διαβάζω τουλάχιστον δύο άλλες εφημερίδες. Έτσι, και όταν θέλω αλλά και όταν δεν θέλω, διαβάζω εκατοντάδες κείμενα και αναλύσεις.
+
Προσπαθώ σκληρά(!) να καταλάβω (και να επιβιώσω – άσχετο!)
=
Παπάρια! Δεν κατάλαβα τίποτα! Στο περίπου και στο ίσως και κάτι λίγα.
[Κάτι άσχετα ψιλά έπιασα σήμερα -περί οικονομικών- όταν συνειδητοποίησα πως έχω μείνει με 50 ευρώ, παρόλο που μπήκα στο μισθολόγιο εδώ και έναν χρόνο, άρα πήρα και 13ο μισθό, μετά από χρόνια ποινής στον *ψολ* (έτσι, με κωδικό και κρυψίνοια, για να μην ξέρει κανείς πού δούλευα πριν). Λουσίστηκα; Όχι. Έκανα τόσα ψώνια το ψώνιο; Όχι. Πήγα διακοπές; Όχι. Πήρα πολλά δώρα; Όχι. Ε, πού σκτ;]
Τέλος πάντων.
Για να ολοκληρώσω.
Ενώ από το Ασφαλιστικό δεν έπιασα σχεδόν τίποτα, για τον Χρηστάρα έχω καταλάβει σχεδόν τα πάντα.
| ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ | ||
| ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ | ||
| ΣΑΙΚΣ |  |
ΣΑΙΚΣ |
| ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ | ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ | |
| ΣΑΙΚΣ | ΣΑΙΚΣ | |
| ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ | ||
| ΣΑΙΚΣ ΣΑΙΚΣ | ||
Έτσι, πήγε η καρδιά μου στη θέση της.
Δεν είμαι εντελώς ηλιθία.
Λίγο ξεχασιάρα μόνο.
Τι ήθελα να πω στην αρχή;
Λοιπόν προ μηνός ο Νίκος Χατζηνικολάου…
(φακ! άρχισαν οι ειδήσεις στο MEGA – CUT!)
Λοιπόν αυτό ΔΕΝ είναι ένα εορταστικό ποστ και εγώ ΔΕΝ είμαι -προς το παρόν- στην επικίνδυνη ηλικία για εγκεφαλικό, αλλά έχω στραβώσει κομμάτι. Τα χείλη μου έχουν πάρει την άγουσα προς το αφτί. Ναι. Την άγουσα προς το εγκεφαλικό που ΔΕΝ λέγαμε.
Αυτό λοιπόν είναι ένα μάλλον τυπικό γκρινιάρικο σημείωμα σ’ ένα κίτρινο χαρτάκι post-it. Τα γνωστά post-it που έχουμε όλοι στο γραφείο, τα χρειαζόμαστε δεν τα χρειαζόμαστε. Σκρατς! Το σκίζω. Το χαρτί, όχι τη γάτα!
«Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ;»
Πώς είπατε; Τι ανάγκη έχω εγώ; Δεν ξέρω λοιπόν τι ανάγκη έχω εγώ, αλλά ξέρω τι ανάγκη έχεις εσύ. Να νιώθεις όοομορφα, αγαπίτσικα, τρυφερούλικα, ο Αντας του σπιτιού, να πηγαίνεις για καταδύσεις κάθε Σου/Κου βρέξει, χιονίσει, χριστουγεννιάσει, να μη σου κλείνω τη βαλβίδα του οξυγόνου για να αναπνέεις ελεύθερα, να μη φοράω στο κεφαλάκι σου την πλαστική σακούλα από το σούπερ για να νιώθεις τη δροσιά του χειμώνα, να φροντίζει κάποιος πριν από σας για σας, να φροντίζει, να προσέχει κου του λου κου του λου. Αυτά όλα λοιπόν όχι απλώς δεκτά και κατανοητά, αλλά και αυτονόητα. Έχεις και την τύχη λοιπόν να είσαι με μία αυτόνομη Υδροχόο (λέμε τώρα!).
Αυτό που δεν έχω καταλάβει χρόνια τώρα (και εννοώ από τότε που ήμουν 10 ετών, όταν δηλαδή άκουσα το πρώτο «τράβα τώρα» και δεν ήταν καθόλου «καροτσέρη-τράβα-Αλίκη» και, ΟΚ, δεν ήταν ούτε «πάπια, φύγε, κρατάω μαχαίρι», ήταν όμως «τράβα, παιδάκιμου, το ζόρι σου μόνη σου και όσο θέλεις πήδα») είναι αυτή η επανάληψη αυτής της σιχαμένης φράσης:
«Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ;»
Και τι μας δείχνει η ζωή; Ποιες έχουν ανάγκη;
Μα, φυσικά, πρώτα από όλα τα αδύναμα πλαζζζματάκια my ass. «Α, εμένα, το Ολγάκι μου ούτε κονσέρβα δεν μπορεί να ανοίξει μοναχούλι του». Δεν είπαμε να είσαι και μασίστας, ρε Ολγάκι, αλλά ούτε κονσέρβα ούτε λάμπα ούτε μπαταρίες στο remote control ούτε το on off του PC; Μεγατόνοι προστασίας όμως προς το Ολγάκι.
Ποιες είναι οι επόμενες κατηγορίες στη λίστα;
Τα κουραζζζμένα νεύρα, η κατηγορία απαιτώ-επαιτώ-φωνάζω-στο τέλος θα γίνει το δικό μου. Ή θα γίνει αυτόοο ή να μη σε ξαναδώ! Μου έλεγε ένας ex προ ετών, όταν είχε βρει μια κοπελίτσα έναν χρόνο μικρότερη από μένα: Ξέρεις, παπάκιμου (και να οι λυγμοί), μου είπε η μικρούλα πως αν δεν πάμε Πάτμο δεν πρόκειται να μου ξαναμιλήσει ποτέεε – λυυυυυυυυυγμ. Μλκσ, εγώ. Από τη σύγκριση φυσικά. Όταν ήμασταν μαζί ούτε μέχρι Λιανοκλάδι, δεν μπορώ, είμαι κουρασμένος, είμαι άρρωστος, έχω πίεση, θέλω να σκεφτώ τι είναι η ζωή, τι είναι ο άνθρωπος, είναι η ζωή μια θάλασσα κι εμείς καπεταναίοι και τα γνωστά. Φυσικά, αγάπη μου, να μείνουμε σπίτι να σκεφτείς! και συγχρόνως να μαγειρεύω, να καθαρίζω, να βάζω πλυντ και σιδ. Όλα για σένα, πασάκαμου. Τώρα που γράφουμε η «μικρούλα» έχει γυρίσει τη μισή Ευρώπη και τη μισή Αμερική με τον ex, που μάλλον δεν θέλει να σκέφτεται και πολύ πλέον!
Άλλη παρόμοια κατηγορία, μια και ζούμε στην Ελλάδα: Κάτσε-κάτω-από-τη-βέρμαχτ-μου-σκουλίκι και πάρε και τα γυαλιά μου να δεις πώς αντιλαμβάνομαι ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ τον κόσμο! Αυτή η κατηγορία έχει και μια ύπουλη παραλλαγή, μέσω σιωπηλής ντεμέκ διαμαρτυρίας και καλλιέργειας ενοχών. Ψυχολογική μπότα αυτή. 1.500 ευρώ από την Καλογήρου – τσάμπα πράμα και βάλε! Με τρελαίνει που ο εκβιασμός πιάνει και σε αυτή την περίπτωση.
Next please. Και τα χόμπγια μου εις το ακέραιον διατηρώ, και με τον Θοδωρή θα αναμειχθώ και αχ, δεν μπορείς να βρεθούμε τώρα, κρίιιμααα, όχι, δεν θα σε περιμένω θα βγω με τα «παιδιά». Εσύ θα μπορείς μετά, ε; Μωρέ, ζουζούνι, ξέρεις, δεν μπορώ να περιμένω μέσα τέτοια μέρα. Τσίου. (Παραδέχομαι, φιλενάδα, όλα κι όλα!)
Σύμφωνα με την ούτε πλούσια αλλά και καθόλου πτωχή πείρα μου, αυτές οι κατηγορίες δεν έχουν ακούσει ούτε μία φορά:
«Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ;»
Και αν δεν το έχουν ακούσει με τα αφτάκια τους, δεν το έχουν αντιμετωπίσει ούτε στην πράξη: «Βγάλ’ τα πέρα, μόνη σου. Αφού μπορείς, μωρέ, άντε τώρα», με πονηρό κλείσιμο ματιού και τσιμπιά στο κωλαράκι.
Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχω εγώ; Μου ήρθε και μια γαμάτη ιδέα τώρα, την επόμενη φορά που θα αντικρίσω τέτοιο τι ανάγκη έχεις εσύ βλεμματάκι θα ξηγηθώ αλά Ζαχόπουλος. Αλλά, ξέρετε, δεν θα φουντάρω την πάρτη μου στον ακάλυπτο, τη σχέση θα φουντάρω. Έτσι, θυμήθηκα κι εκείνο το παλιό ανέκδοτο που δεν ήξεραν πώς να περιγράψουν στη μαμά του φαντάρου ότι πέθανε και της είπαν: Καλά, κυρία Μαρία, δεν μπορείς να φανταστείς εκεί που τα λέγαμε χθες με τον Κώστα τι πέρασε από το μυαλό του. Τι πέρασε, παιδί μου; Μια σφαίρα!..
Στανταράκι!
Αγαπημένο μου μαγικό*,
είναι μια ανακούφιση σε έναν κόσμο όπου όλα μεταβάλλονται διαρκώς να νιώθεις πως έστω λίγα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Ένα από αυτά είναι η αγάπη, μαγικό μου, που μπορεί να αλλάζει μορφές και αποδέκτες, αλλά η αγάπη είναι πάντα η αγάπη, έτσι δεν είναι; Σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος (ή και σκέτο) άνθρωπος, έστω για στιγμούλες, ένα άλλο μπορεί να είναι τα όνειρα, ένα άλλο, η μουσικούλα. Ένα άλλο είναι η τρυφερότητα: να μπορούσες με ένα χάδι να διώξεις κάθε φόβο, κάθε αρρώστια, να σβήσεις χιλιόμετρα πραγματικά και φανταστικά
Από τότε που με θυμάμαι οι πιο αγαπημένοι μου παιδικοί (και τόσο ενήλικοι) ήρωες είναι όλοι οι ήρωες των Peanuts. Δεν μπορώ να σκεφτώ γραφικά και καρτούλες χωρίς τον Σνούπι, το alter ego μου τον Λάινους, τον αγαπημένο μου λουζεράκο όλων των εποχών τον Τσάρλι Μπράουν και όλους τους άλλους.
Δεν μπορώ να σκεφτώ Χριστούγεννα χωρίς Τζον Λένον και «So this is Christmas»
Πλιζ κλικ νάου, εξάλλου πρόκειται για την πρωτότυπη εκτέλεση, εκείνη που ακούγεται στην αρχή το «Merry Christmas John», «Merry Christmas Yoko» 
So this is Christmas
And what have you done?
Another year over
And a new one just begun
And so this is Christmas
I hope you have fun
The near and the dear one
The old and the young.
A very Merry Christmas
And a Happy New Year
Let’s hope it’s a good one
Without any fear
And so this is Christmas
For weak and for strong
For rich and the poor ones
The road is so long
And so Happy Christmas
For black and for white
For yellow and red ones
Let’s stop all the fight.
A very Merry Christmas
And a Happy New Year
Let’s hope it’s a good one
Without any fear
So this is Christmas
And what have you done?
Another year over
And a new one just begun
And so Happy Christmas
I hope you have fun
The near and the dear one
The old and the young.
A very Merry Christmas
And a Happy New Year
Let’s hope it’s a good one
Without any fear
War is over!
If you want it
War is over!
War is over, Now!
Πολλές ευχές για όλους, να είμαστε καλά, ελεύθεροι, αγαπημένοι, δυνατοί, να έχουμε κοντά μας όσους αγαπάμε, να έχουμε ανοχή και αντοχή στο διαφορετικό. (Αυτό το τελευταίο, η μεγαλύτερη εμμονή μου…)
Να μην ξεχνάμε οτι δεν πρέπει να ταλαιπωρούμε αυτές τις μέρες όσους δουλεύουν περισσότερο από εμάς και κουράζονται διπλά και τριπλά. Πρώτα από όλα τους πωλητές στα καταστήματα. Ας βρούμε άλλο μέρος να μας αναγνωρίσουν την ανωτερότητά μας, ε; Να μην ταλαιπωρούμε τους σερβιτόρους, τους ντιτζέιδες, τους καλλιτέχνες που θα μας διασκεδάσουν (δεν μιλάω για τα μεγάλα ονόματα – με 15 και 20 χ τη βραδιά ας φάνε λίγο ταλαιπωριούλα παραπάνω, ξέρετε εσείς, lol).
Δεν υπάρχει τίποτε πιο ακριβό από την παρέα των αγαπημένων μας. Να το θυμόμαστε και να το τιμάμε.
Να μη βαρεθώ να περάσω αύριο από τη γιαγιά, δεν ξέρω για πόσο ακόμη θα την έχω εδώ.
Ε κισ εντ ε χαγκ του εβριουαν – Λαβ γιου γκάισ!
Με αγάπη
aaduck
Σ.τ.Μ**.: *της μαγικής νύχτας
Μ**=της μπλόγκερ 
| aaduck | sef |
γουατ’σ νιου NatassAkia forever :) Νηπιαblogείο: Κοπάνα από την Α΄Μπλογκοτικού Krotkie: Η πιο πολυταξιδεμένη blogger του κόζμου! (και όχι μόνο)
Πρόσφατα σχόλια