the fear you won’t fall

Digging a hole and the walls are caving in Behind me air’s getting thin but I’m trying I’m breathing in Come find me .. It hasn’t felt like this before It hasn’t felt like home before you And I know it’s easy to say but it’s harder to feel This way And I miss you more than I should Than I thought I could Can’t get my mind off of you .. I know you’re scared that I’ll soon be over it That’s part of it all Part of the beauty of falling in love with you is the fear you won’t fall .. It hasn’t felt like this before It hasn’t felt like home before you .. And I know it’s easy to say but it’s harder to feel This way And I miss you more than I should than I thought I could Can’t get my mind off of you .. And I hate the phone But I wish you’d call Thought being alone Was better than was better than .. And I know it’s easy to say but it’s harder to feel this way And I miss you more than I should Than I thought I could Can’t get my mind off of you Can’t get my mind off of you And I know it’s easy to say but it’s harder to feel This way And I miss you more than I should Than I thought I could Can’t get my mind off of you .. And I know it’s easy to say but it’s harder to feel This way

—

Κρυωμένος, με λίγα δέκατα παραπάνω στο σώμα, μηδέν βαθμούς έξω από παράθυρο και μια επαγγελματική υποχρέωση λιγότερη για φέτος και για πάντα (yeah!) έψαξα για ένα όμορφο τραγούδι στο myspace. Συνήθως πάω στη κατηγορία acoustic και κοιτάζω όσους έχουν πρόχειρες φωτογραφίες και δεν είναι “fashion-styled” (το άσχημο είναι ότι τείνει να γίνει μόδα το non-fashion-styled και πολλές φορές μπερδεύομαι)… Τέλος πάντων, στη δεύτερη ή τρίτη σελίδα που έψαχνα βρήκα κάποιον Joshua Radin που μου θύμιζε κάτι από το eternal sunshine of the spotless mind (γι’ αυτό θα γράψω άλλη φορά – promise) και άνοιξα τη σελίδα του. Από εκεί και το τραγουδάκι τού post.

Α! και τo τραγούδι μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ!

 

 

aa-duck’s UPDATE: Αυτό το ποστ γράφτηκε από το άλλο μισό του loft5050, τον σεφ-γκρέκο. Έχει το 50%, τι να κάνουμε;

Καλύτερα να μιλάς παρά να μασάς, αλλά…

τελικά όταν το αίμα αρχίζει να ξανακυκλοφορεί κανονικά και ψυχρά, καταλαβαίνω (μερικές φορές) πως θα μπορούσα να είχα εξηγήσει και καλύτερα. Ίσως μερικές φορές να ήταν σωτήρια η ζωή, με μόνο δυο-τρία τετραγωνάκια νεύρα, σ’ ένα τεύχος «Μίκυ Μάους» ή σ’ έναν «Αστερίξ», μ’ ένα συννεφάκι γεμάτο !#(@*#&@^#(@*&#!#@@##@ και γβρρρρμ και γκρρρρ. Όχι βέβαια πως μετανιώνω για πολλά. Οι εκρήξεις οφείλουν να υπάρχουν. Εξάλλου από μια έκρηξη είμαστε κι εμείς εδώ.

Ζηλεύω μερικές φορές μια ήρεμη και λογική διατύπωση όπως αυτή εδώ,

Η άκριτη γενίκευση γκρεμίζει την εμπιστοσύνη προς τον συντεταγμένο βίο, οδηγεί απευθείας στην ανομία, την αυτοδικία και τον εκφασισμό· ανοίγει τον δρόμο στον δεκανέα που θα πουλήσει περηφάνια και Αίμα και Γη στους ματαιωμένους.

παρόλο που δεν είμαι σίγουρη ακόμη τι είναι ή τι θα έπρεπε να είναι ο συντεταγμένος βίος. Ο άνθρωπος λέει το απολύτως αυτονόητο σε δυο προτάσεις. Rien ne va plus. Βέβαια το απολύτως αυτονόητο είναι αυτό που διαρκώς αμφισβητείται στις μέρες μας. [Ολόκληρο το άρθρο του Ν. Ξυδάκη, απ' όπου και το απόσπασμα, εδώ]

Ζηλεύω επίσης και τον χαρισματικό αναγνώστη, για σήμερα, δηλαδή, ζηλεύω τον Allu Fun Marx που… γυρίζει και μυρίζει και πάντα βρίσκει κάτι καλό να προτείνει, όπως εδώ, όπου μπόρεσε να απομονώσει 9 αραδούλες από τον «Ριζοσπάστη» της Παρασκευής. Η εντελώς γουρουνί ιστορία αποτυπωμένη απλά και κατανοητά.

Εκνευρίζομαι όσο δεν παίρνει με τον εκθετικά κλιμακούμενο σταρχιδισμό, αλλά και με την κακόπιστη κριτική όχι φυσικά όταν απευθύνεται στους χιλιοβρόμικους πρωταγωνιστές αυτής της δυσωδίας που μας πνίγει, αλλά με την ισοπέδωση. Αυτή με πνίγει.

Και με πνίγουν οι τύπου «Μάκαρος». Γιατί Μάκαρο μου τον έχουν πει αρκετοί ταρίφες τον Τριανταφυλλόπουλο. Είναι το ίνδαλμά τους. Όλοι αυτοί οι τύπου Μάκαρος που ζούμε ανάμεσά τους, που δεν ανοίγουν ποτέ τα χαρτιά τους ή την καρδιά τους (σε περίπτωση που τη χρησιμοποιούν και για τπτισ άλλο εκτός από μυ), σε αντίθεση με το στόμα τους που το ανοίγουν χαοτικά και μόνο για να κατακρίνουν, να σαρκάσουν, να βρίσουν, να ακουστεί η φωνή τους πιο δυνατά, να κυριαρχήσουν. Και μάθαμε αυτό το πράμα να το λέμε «καλό παιδί» και «διασκεδαστικό»! Έτσι έκανε καριέρα και ο «Μάκαρος» ως δημοσιογράφος, επειδή ήταν «εντυπωσιακός», «αδιάφθορος» και «καλό παιδί». Έτσι και τα κλωνάκια του.

Ενα πράγμα έχω να θυμάμαι από αυτόν τον κύριο Μ. Κάποτε τον είδα να βγαίνει από μια τουαλέτα και να κρατάει ένα τεράστιο πούρο, που το είχε μέσα σ’ ένα τεράστιο φίλτρο. Και μου φάνηκε τόσο μα τόσο φόοοουνι, τόσο παθέτικ και γελοίο, που σχεδόν τον λυπήθηκα, ήθελα να του δώσω ένα από τα Winstonάκια μου. Αλλά δεν το πήρε, γιατί, λέει, είχε κόψει το κάπνισμα.

Το δάχτυλο εκεί που ξέρεις

Βαρέθηκα το μπλααα // Εμείς εδώ, λίγο δύσκολα // Το Ανισορροπείν // Για να δούμε σήμερα, για να δούμε αύριο, για να δούμε τη Δευτέρα // Τι διαφορά έχουν τα πολλά hits από τις πωλήσεις της Κυριακής διά της πιπός; Τις μεν τις «επιτυγχάνουν» ενήλικοι, τα δε «έφηβοι» που αρνούνται να κλειστούν στο μπάνιο για το… αυτονόητο της ηλικίας τους // Κόλλησε το πληκτρολόγιο, σου λέει, μετά // Πανσπερμία υψωμένων δαχτύλων και κριτικής // Κακόπιστης // Και καλά οι άλλοι, αλλά εσύ, ρε, συνάδελφε, που θα πέταγες και το βρακί σου (που λέει ο λόγος) για 50 ευρώ περισσότερα; Για να τυπώνεται η υπογραφή σου 300.000 φορές; Σε… μια Κυριακή; // Φάουλ // Και φαλτσάρα // Παραφωνία που σου παίρνει τα αφτιά // Λες και δεν βρέθηκες ποτέ εν μιά νυκτί χωρίς δουλειά… Λες και δεν θυμάσαι πώς είναι να σου λένε «μας συγχωρείτε, κλείσαμε, και εις άλλα με υγεία, να είστε καλά» // Το προηγούμενο Σάββατο κατέβαινα τις σκάλες του γραφείου και… // Μου φάνηκε [;] πως μύριζα την μπογιά στους τοίχους, δηλαδή, άδειο κτίριο – όχι ανθρώπους // Και οι άλλοι! // Χα! // Η κριτική τους: μα στο μπουρδελάκι που δουλεύεις… // Σοβαρά, μεγάλε; Το δικό σας μπουρδελάκι είναι καλύτερο; // Εσύ κεφκλή Δημόσιε (με όποιον τρόπο) Υπάλληλε δεν έχεις αφεντικό τη μεγαλύτερη πουτ@ν@ όλων των εποχών; Το κράτος; // Εσύ, εκπαιδευτικέ, δεν αναπαράγεις ένα σαθρό σύστημα; Ξεχνάω, μωρέ… Εσύ αγαπάς τα παιδιά, είσαι ιδεολόγος και προσπαθείς να κάνεις τη δουλειά σου όσο καλύτερα μπορείς, με όποιον τρόπο μπορείς, έστω και μέσα στα σκάτα // Σου έχω μια έκπληξη, μάντεψε // ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ! // Εσύ δικηγοράκο; Εσύ που έχεις συνάδελφο τον Κούγια και τον Λυκουρέζο ζεις ακόμη ή έχεις πεθάνει από την ντροπή; Ουουουου // Εσύ γιατρουδάκο; // Πώς είπατε; Υπάρχουν ανάμεσά σας άνθρωποι που έχουν περάσει τα 30, αλλά όχι τα 1.000 ευρώ; Κακώς, κάτι δεν κάνατε καλά // Εσύ υπό αλλήλους του Σούπερ; Το ξέρεις ότι το αφεντικό σου έχει σερβίρει σάπιο κρέας στους πελάτες σας; Ου, να μου χαθείς, συνένοχε // Θα μπορούσα να συνεχίσω τον κατάλογο φορ έβα // Πριτσ! // Η ουσία είναι πως όλοι οι υπό αλλήλους (οι υπάλληλοι, βρε κουτό) κάπως πρέπει να επιβιώσουν // ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ // Το πώς διαχειρίζεται κανείς την αξιοπρέπειά του, τα όνειρά του και τις φιλοδοξίες του είναι ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ξεχωριστό ζήτημα // Και μέσα στις χειρότερες συνθήκες μπορείς να κάνεις τη διαφορά, όσο μπορείς και όσο σε παίρνει // «Ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί» // Θα δούμε // Προς το παρόν ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ //

Τέτοιες ανήσυχες μέρες θυμάμαι έναν παλιό καλό 70s Βασίλη Παπακωνσταντίνου. «Με τον Μπομπ Ντίλαν» λέγεται το τραγούδι και δεν ξέρω αν είναι πολύ γνωστό, αλλά δεν πειράζει. Τα καλύτερα δεν ήταν πάντα τα πιο δημοφιλή

// Per me

Download this

Vassilis Papakonstantinou – Me ton Bob Dylan.mp3

nothing like the sun

Τα βράδια που βρέχει (και τώρα εδώ βρέχει) θυμάμαι τραγούδια· σχεδόν ποτέ τα ίδια, αλλά πάντα μελαγχολικά.

Το nothing like the sun είναι το τραγούδι που έδωσε τον τίτλο στον καλύτερο δίσκο του Sting και σε ένα από τους καλύτερους όλων των εποχών. Στο στο εξώφυλλο του δίσκου ο Sting διηγείται ότι ένα βράδυ συνάντησε ένα μεθυσμένο που τον ρώταγε επίμονα “how beautiful is the moon?” οπότε του απάντησε “my mistress’ eyes are nothing like the sun”.

Όπως διάβασα στη wikipedia ο στίχος ανήκει σε σονέτο του Σέξπιρ – αλλά αυτό δε μειώνει σε τίποτα την εμπνευσμένη επανάληψη του στίχου (εξάλλου σιγά μη διάβαζα ποτέ τα Shakespeare’s Sonnets και δη από το πρωτότυπο)…

Sister Moon will be my guide
In your blue blue shadows I would hide
All good people asleep tonight
I’m all by myself in your silver light
I would gaze at your face the whole night through
I’d go out of my mind, but for you

Lying in a mother’s arms
The primal root of a woman’s charms
I’m a stranger to the sun
My eyes are too weak
How cold is a heart
When it’s warmth that he seeks?
You watch every night, you don’t care what I do
I’d go out of my mind, but for you
I’d go out of my mind, but for you

My mistress’ eyes are nothing like the sun
My hunger for her explains everything I’ve done
To howl at the moon the whole night through
And they really don’t care if I do
I’d go out of my mind, but for you

Μια γουρουνί ιστορία II

Εξώφυλλο «Ελευθεροτυπίας» σήμερα 22/01/08

Το γουρουνί τελικά κερδίζει έδαφος σε όλες του τις διαστάσεις

Αγαπητέ Γιάννη Καλαϊτζή, είστε ένας μικρός θεός με πενάκι αμβροσία

Σύντομα το Γουρουνί Νο3