Απέχοντας χιλιόμετρα από το ένα (χμμ, μπορεί και δύο) σκέλος του γνωστού τρίπτυχου πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, νομίζω είναι απόλυτα λογικό το πρωινό της Κυριακής να σε βρίσκει στην αγκαλιά του «γνωστού Μι» μόνο σου ή σε εκείνη του αγαπημένου ή σε κάτι άλλο που δεν θέλω να σκέφτομαι(!) και όχι στην εκκλησία, για παράδειγμα, έστω και τέτοια μέρα.
Και ξαφνικά Βουουουουμ. Σεισμός. Και με διάρκεια ικανή! Ζόρικη. Και με θόρυβο από το ακόμη στολισμένο δεντράκι, από τα βιβλία κτλ. Δεν με ανησυχεί όμως ούτε ο σεισμός ούτε το τι μπορεί να φέρει μετά. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να τελειώσει, άκουσα το τηλέφωνο να χτυπάει δύο φορές, σίγουρη ότι ήταν ο πατέρας μου, δεν μπορούσα να το σηκώσω, γύρισα πλευρό και κοιμήθηκα.
Με τρομάζει ίσως (κατόπιν εορτής εννοείται) η εξοικείωση με τα φυσικά φαινόμενα, τις φυσικές καταστροφές, την οποιαδήποτε ματαίωση σχεδίων, πώς να το πω; Το λουζεριλίκι ή το λουζενμάν (με γαλλική κατάληξη για το εύηχο του πράγματος). Καλή είναι βέβαια η άρνηση στην υστερία, άριστη, η ψυχραιμία, αλλά…
Άλλη διαπίστωση, η εμπιστοσύνη στο Ιντερνετ. Το πρώτο που σκέφτηκα να δω αργότερα όταν ξύπνησα. Νo ΤV. No, no, no.
Τελειώνοντας, σκέφτομαι πως ίσως η μόνη δικλίδα ασφαλείας σε αυτό τον κόσμο είναι ο μπαμπάς που σε παίρνει τηλέφωνο σε όποια ηλικία και να είσαι (είσαι καλά; τρόμαξες;) και ανησυχεί μεν, αλλά όχι και τόσο ώστε να σου κλέψει τον ύπνο – μόνο όσο κρατάνε δυο ντριν.
Και τώρα κλικ γιατί τα Μάπετ έχουν τις απαντήσεις για όλα – και για το σεισμό επίσης!
Πρόσφατα σχόλια