Η Εύη Τσου είναι φίλη μου. Και δική σου.
-Τη συνάντησες στη Σχολή όταν όλοι προσπαθούσαν να περάσουν τη Στατιστική για ολόκληρα εξάμηνα και ο καθηγητής τούς έκοβε όλους, ενώ την Εύη (με την οποία είχε μια πολύ ρομαντική ιστορία) την πέρναγε με τη μία. Καλό!
-Όταν σε εκείνο το μαγαζί/γραφείο που ήσουν υπάλληλος εσύ μαμιόσουν με παλαβά ωράρια, είτε από φιλοδοξία είτε επειδή δεν είχες επιλογή, με τα 12ωρα και τα 15ωρα, με τον όγκο της δουλειάς που έπρεπε να διεκπεραιωθεί, εκείνη ήταν πιο έξυπνη και έκανε γουάιλντ γουάιλντ σαικσ με το αφεντικό, γεγονός το οποίο της απέφερε καλύτερες απολαβές από τις δικές σου και καλύτερες προοπτικές εξέλιξης σαφώς. Καλό!
-Την είχες και προϊσταμένη σε εκείνο το τμήμα Διόρθωσης και Επιμέλειας Κειμένων, που διάλεγαν τους διορθωτές βάσει των δυνατοτήτων τους προς κολακεία ή για μια καλή φωτογράφιση σε εξώφυλλο του Nitro, αλλά τους έφαγε η κακούργα η κενωνία, κύριε Πετροχείλο μου, που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει. Την άκουγες να συγχαίρει τον Λάρι που πήρε μια τόσο εξαίσια τρίωρη συνέντευξη από τον Γιώργο Ταμπάκη, ενώ όλοι τον λοιδορούσαν και έλεγαν πόσο πιο χαμηλά θα πέσει ο Λάρι, εκείνη να του χαϊδεύει την πλατούλα και να πιάνει και λίγο ποπούλι, συγχαρητήρια, μωράκι μου, είσαι θεός, τι ερωτήσεις ήταν αυτές, έβγαλες την ψυχή του Ταμπάκη και μας την κοινώνησες. Ζμάαακ οι φιλούρες να πέφτουν. Καλό!
-Την είδες και εξώφυλλο στο «Πρώτο Θέμα» να κάθεται στην αγκαλίτσα του Χρηστάρα. Λοιπόν την είδα κι εγώ, νύχτα Σαββάτου στην Ομόνοια όπου είχα καταλήξει μετά από έξοδο, μπροστά στον πάγκο με τις εφημερίδες για να προλάβω το «Βήμα» «Μονομάχο» σε DVD, γιατί Γιοακίμ Φίνιξ πολύ me gusta, πιστεύω πως είναι ο καλύτερος άρρωστος κακός που έδω δει τα τελευταία χρόνια στη μεγάλη οθόνη. Την αγαπημένη μου ταινία τη βρήκα, αλλά βρήκα και άλλους άρρωστους μεσόκοπους κυρίους όρθιους, σοβαρούς, με ακριβά κοστούμια τύπου Βάρδας-Αναγνωστόπουλος ή Καζάκος, προτού καν μπουν στα αυτοκίνητά τους για να φύγουν, να σκίζουν με ηδονική βιασύνη το «Θ», να καμαρώσουν κρυφά το είδωλό τους. Καλό!
Το θέμα μου δεν είναι ούτε το ξεκαθάρισμα λογαριασμών των νονών της καμόρα εκδοτών, ούτε το δράμα των εγκλωβισμένων συμβασιούχων, ούτε τα οικονομικά σκάνδαλα στο ΥΠΠΟ, ούτε οι αποχαρακτηρισμοί των αρχαιολογικών χώρων, ούτε ο ξαφνικός πλουτισμός των τιποτάδων, ούτε οι παλιοί και λιγότεροι παλιοί μεγαλοδημοσιογράφοι-εργοδότες που «παλιές και άξιες καραβάνες» άνω των 50 ετών τούς μιλάνε στον πληθυντικό ενώ 20χρονα ξανθά (άντε και μελαχρινά) ξεκωλάκια τούς αποκαλούν τρυφερά με το μικρό τους όνομα μπροστά σε όλο τον κόσμο στην αίθουσα συσκέψεων, ούτε πόσο ΠΑΣΟΚ-ο-80s είναι όλο αυτό.
Το θέμα μου δεν είναι καν η Εύη (να, δέστε τις ταινίες μου, αγγαρεία έκανα, ποινήν εξέτια, οι άμοιροι, αααχ οι άμοιροι συμβασιούχοι και ο κακός χοντρός κύριος γενικός που δεν με αποκατέστησε).
Το θέμα μου είναι, σύντροφοι, η απαξίωση του αρχαιότερου επαγγέλματος όλων. Έτσι θα το αφήσουμε να ξεφτίσει, είτε το ασκεί άντρας είτε γυναίκα; Είτε συνάδελφός μας είτε πολιτικός είτε δημοσιογράφος; Είτε ο γείτονάς μας είτε ο συν-μπλόγκερ μας; Είτε ο απέναντισ είτε ο διπλανός στο τρένο;
Και ποτέ θα αποδώσουμε σε όλες αυτές τις ιστορίες το χρώμα που πραγματικά τους αξίζει; Γουρουνί, βαθύ γουρουνί. Το ροζ είναι για τα μικρά κοριτσάκια, άντε και για τους gay – βαριά βαριά…
Ελάτε τώρα, μόνο εγώ ζω σε αυτό τον κόσμο;
Πρόσφατα σχόλια