τελικά όταν το αίμα αρχίζει να ξανακυκλοφορεί κανονικά και ψυχρά, καταλαβαίνω (μερικές φορές) πως θα μπορούσα να είχα εξηγήσει και καλύτερα. Ίσως μερικές φορές να ήταν σωτήρια η ζωή, με μόνο δυο-τρία τετραγωνάκια νεύρα, σ’ ένα τεύχος «Μίκυ Μάους» ή σ’ έναν «Αστερίξ», μ’ ένα συννεφάκι γεμάτο !#(@*#&@^#(@*&#!#@@##@ και γβρρρρμ και γκρρρρ. Όχι βέβαια πως μετανιώνω για πολλά. Οι εκρήξεις οφείλουν να υπάρχουν. Εξάλλου από μια έκρηξη είμαστε κι εμείς εδώ.
Ζηλεύω μερικές φορές μια ήρεμη και λογική διατύπωση όπως αυτή εδώ,
Η άκριτη γενίκευση γκρεμίζει την εμπιστοσύνη προς τον συντεταγμένο βίο, οδηγεί απευθείας στην ανομία, την αυτοδικία και τον εκφασισμό· ανοίγει τον δρόμο στον δεκανέα που θα πουλήσει περηφάνια και Αίμα και Γη στους ματαιωμένους.
παρόλο που δεν είμαι σίγουρη ακόμη τι είναι ή τι θα έπρεπε να είναι ο συντεταγμένος βίος. Ο άνθρωπος λέει το απολύτως αυτονόητο σε δυο προτάσεις. Rien ne va plus. Βέβαια το απολύτως αυτονόητο είναι αυτό που διαρκώς αμφισβητείται στις μέρες μας. [Ολόκληρο το άρθρο του Ν. Ξυδάκη, απ' όπου και το απόσπασμα, εδώ]
Ζηλεύω επίσης και τον χαρισματικό αναγνώστη, για σήμερα, δηλαδή, ζηλεύω τον Allu Fun Marx που… γυρίζει και μυρίζει και πάντα βρίσκει κάτι καλό να προτείνει, όπως εδώ, όπου μπόρεσε να απομονώσει 9 αραδούλες από τον «Ριζοσπάστη» της Παρασκευής. Η εντελώς γουρουνί ιστορία αποτυπωμένη απλά και κατανοητά.
Εκνευρίζομαι όσο δεν παίρνει με τον εκθετικά κλιμακούμενο σταρχιδισμό, αλλά και με την κακόπιστη κριτική όχι φυσικά όταν απευθύνεται στους χιλιοβρόμικους πρωταγωνιστές αυτής της δυσωδίας που μας πνίγει, αλλά με την ισοπέδωση. Αυτή με πνίγει.
Και με πνίγουν οι τύπου «Μάκαρος». Γιατί Μάκαρο μου τον έχουν πει αρκετοί ταρίφες τον Τριανταφυλλόπουλο. Είναι το ίνδαλμά τους. Όλοι αυτοί οι τύπου Μάκαρος που ζούμε ανάμεσά τους, που δεν ανοίγουν ποτέ τα χαρτιά τους ή την καρδιά τους (σε περίπτωση που τη χρησιμοποιούν και για τπτισ άλλο εκτός από μυ), σε αντίθεση με το στόμα τους που το ανοίγουν χαοτικά και μόνο για να κατακρίνουν, να σαρκάσουν, να βρίσουν, να ακουστεί η φωνή τους πιο δυνατά, να κυριαρχήσουν. Και μάθαμε αυτό το πράμα να το λέμε «καλό παιδί» και «διασκεδαστικό»! Έτσι έκανε καριέρα και ο «Μάκαρος» ως δημοσιογράφος, επειδή ήταν «εντυπωσιακός», «αδιάφθορος» και «καλό παιδί». Έτσι και τα κλωνάκια του.
Ενα πράγμα έχω να θυμάμαι από αυτόν τον κύριο Μ. Κάποτε τον είδα να βγαίνει από μια τουαλέτα και να κρατάει ένα τεράστιο πούρο, που το είχε μέσα σ’ ένα τεράστιο φίλτρο. Και μου φάνηκε τόσο μα τόσο φόοοουνι, τόσο παθέτικ και γελοίο, που σχεδόν τον λυπήθηκα, ήθελα να του δώσω ένα από τα Winstonάκια μου. Αλλά δεν το πήρε, γιατί, λέει, είχε κόψει το κάπνισμα.
Πρόσφατα σχόλια