Στο μπαλκόνι του Χάνιμπαλ, τα γεράνια αντέχουν ακόμα – γκρρρρρ
Αυτή ήταν η θέα σήμερα το μεσημέρι από το loft50, που η έδρα του είναι κάπου στην Καστέλα, στον Πειραιά, τρεις-τέσσερις δρόμους πάνω από το Μικρολίμανο.
…οπότε δεν πήγαμε σχολείο στη δουλειά…
[στην πραγματικότητα δεν πήγαμε επειδή είχαμε ρεπό και όχι γιατί είχε πέντε πόντους χιόνι στις κατηφόρες - στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια - σε αυτά]
Ήθελα και να ήξερα αν αυτό που είμαι τώρα έβγαινε μπροστά σε αυτό που ήμουν τότε, μου έβγαζε τη γλώσσα και μου έλεγε με πολλή κοροϊδία και ειρωνεία: «Την πάτησες, στην έσκασα», τι θα γινόταν; Και θα ήθελα επίσης να ήξερα αν αυτό που ήμουν τότε έβγαινε μπροστά μου τώρα και με κατηγορούσε για ρίψασπι, τι θα έκανα, ποια θα ήταν η θέση μου;
Μπορεί βέβαια και να μη μαθαίναμε ποτέ τις εξελίξεις γιατί ίσως -ίσως λέμε- να μας προλάβαινε ο κύριος με την μπλουζίτσα που κλείνει πίσω σταυρωτά. [Στράπλες τη λένε;] Και ίσως -έτσι όπως θα μπαίναμε στο λευκό κουρσάκι να μου πατούσε μια ενεσούλα τόση δα ενώ θα σκεφτόμουν «επιτέλους, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα, πρώτο μπότοξ πριν από τα 35!»- με έπιανε μια γλυκιά νύστα και ίσως να πέρναγαν από μπροστά μου σαν πολλά κλικ στη φωτομηχανή μέρες με Αγιο Βαλεντίνο, τούρτες, αρκούδες, πιγκουίνους και άλλα ζωάκια, λούτρινα και μη.
Φανατική αντιβαλεντινική, αντικαταναλώτρια, μισωχριστούγεννη, μαυροπρωτοχρονιάτικη. Όλα αυτά, λίγο πιο παλιά.
Για λόγους πραγματικούς, για λόγους που δεν τρέχει και τίποτα πια. Ναι, μερικά πράγματα, είτε συνδέονται με τη θρησκεία (των άλλωνε) είτε με τη χαριτωμενιά (των δικώνε), είναι υπερτιμημένα. Και τελικά φτιαγμένα με τέτοιο τρόπο που να πληγώνουν περισσότερο αυτούς που είναι μόνοι, παρά να ευχαριστούν τους «άλλους». Βλέπε γιορτές Χριστουγέννων.
Ο μισός μου εαυτός νιώθει πως δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε Agios Valentinos ούτε το κόπι γκρικ κουλτούρα πέιστ Υάκινθος (του Λουδοβίκου των Ανωγείων, αν ξέρετε, ντεμέκ κούλτουρα να φύγουμε, been to Υακίνθεια once, hated all that. Πέρασα απείρως καλύτερα σε παρέεσ με Κρητικούς συμφοιτητές μ’ ένα λαούτο και μια λύρα και τραγούδια που έφτιαχναν εκείνη τη στιγμή ή όταν τραγουδούσαν τον Ερωτόκριτο…). Ίσως μάλιστα καλύτερα θα ήταν να υπήρχε ένας Άγιος Σολιτιουντίνοσ για όσους είναι μόνοι τους, γιατί εν πάση περιπτώσει οι νυν ερωτευμένοι τη βρήκαν την άκρη τους για μια μέρα, για έναν μήνα, για μερικά χρόνια και αν είναι τυχεροί για μια ζωή. Ενώ οι άλλοι που είναι μόνοι μια βοήθεια, ένα ΕΚΑΣ παραπάνω το δικαιούνται, λέμε.
Από την άλλη, δεν με πείθουν εκφράσεις του τύπου, εμείς γιορτάζουμε τον έρωτά μας κάθε μέρα. Πώς γίνεται αυτό δηλαδήσ; Ξυπνάς κάθε μέρα μέσα στη διαφήμιση του Βιτάμ; Εκείνος σου κάνει το αχαλίνωτο, οπότε σου κολλάει το χαμόγελο στ’ αφτιά, καθώς εσύ του αλείφεις μαρμελάδεσ, ενώ φοράει το φρεσκοσιδερωμένο (σου) πουκάμισο και τριγύρω τιτιβίζουν τα αριστούχα πουλάκια, τόσο χαρούμενα που θα ξαναπάνε σε αυτό τον παράδεισο που τον λένε σκολείο; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ; Και αφού δεν μασάω με «Κουρτάκη, κάθε μέρα είναι γιορτή», ο άλλος μισός μου εαυτός λέει… πως δεν είναι και τόσο κακό πια… μια μερούλα να είναι αφιερωμένη στον έρωτά σου. Και ας την έχουν διαλέξει άλλοι. Και ας κερδίζουν οι έμποροι. Κλέφτες να γίνουν κι αυτοί; Τα Χριστούγεννα να μην πάρεις ένα δεντράκι, να μη στολίσεις ένα φωτάκι, να μη χαζοπαίξεις με τις μπαλίτσεσ; Ε, γιατί να μην πάρεις και σαν σήμερα ένα αρκούδι, μισό κιλό σοκολατάκι (από το «Ελληνικόν» θέλω!!!), μια καρδιά, ένα αρκούδι, έναν πιγκουίνο, μια φώκια, ένα κίνκι εσώρουχο, προστατευόμενο είδος να είναι κι ό,τι θέλει ας είναι;
Θέλω, λοιπόν, να καταλήξω, αγαπημένε μου πρώην (εαυτέ), ότι δεν τρέχει τπτσισ, απλώς και ευτυχώς υπάρχουν ορισμένες καταστάσεις που μπορείς να τις προσαρμόζεις στα μέτρα σου. Να τις αλλάζεις. Αλλιώς ήταν χθες, αλλιώς είναι σήμερα. Πέτρα που δεν κυλάει, χορταριάζει. Όχι στο βάλτο, ναι στο βούρκο.
En plus θέλω να ξέρω: Το Κίνημα θα φτιάξει μπανεράκια υπέρ ή κατά του Μπαλεντίνου ή θα αφήσει αυτό το κοινωνικό φαινόμενο να περάσει εις το νdούκου;
Να ζήσεις συγκατοικούλι,
να τα εκκατοστίσεις,
με υγεία,
με ευτυχία,
μαζί με όποιον αγαπάς,
μαζί με όλους που σ’ αγαπάμε,
κι ό,τι ό,τι επιθυμείς
να το βρεις και να το πάθεις
να τ’ αγαπάς και να το μάθεις.
Πάνω που έψαχνα -στο internet, που αλλού;- να βρω την αιτία της ημικρανίας μου είδα μια κοπέλα να χορεύει. Τα μισά εγκεφαλικά μου κύτταρα ενεργοποιήθηκαν -παρά τον πόνο τους- και, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι, ανέλυαν την κίνηση της κοπέλας.
Τεστάκι (θα σας δώσω και homework για το τέλος): Κοιτάξτε τη κοπέλα για 10-20 δεύτερα. Με ποια φορά τη βλέπετε να γυρίζει: σύμφωνα με τους δείκτες του ρολογιού ή ανάποδα;
_
Οι φωνές ξανάρχισαν. Δεν θα με τρελάνετε εσείς! Άντε πια μέρα νύχτα! (από το ημερολόγιο ενός ολομόναχου μοναχού). Δε λέει κι απόψε η βραδιά πάλι να ξημερώσει κι ο πόνος μες στα στήθια μου δε λέει να ‘μερώσει (προσευχή από το ίδιο ημερολόγιο). Μόνο γι αυτό το τραγούδι συγχώρεσα την Αννούλα, άντε και λίγο για το “τραίνο”. Ο πρώτος χωρισμός στο σταθμό στο τραίνο για τη Θεσσαλονίκη. Πετάχτηκες έξω τελευταία στιγμή και με φίλησες στο στόμα. Μέλι το φιλί αλλά και θάνατος -δεν σε ξαναείδα και δεν ξαναμιλήσαμε. Με τα πόδια γύρισα στο σπίτι. Σιωπή και λίγα γράμματα. Τον αγαπώ, τον αγαπώ μου έγραφες. Μέχρι που χωρίσατε και γύρισες πίσω στο σπίτι που δε σου άρεσε, στο χωριό που δε σου άρεσε κι έμεινες με τους γονείς σου που δεν το ήθελες και δεν μου ξανάγραψες. Σαν δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου χάθηκες.
_
Χρόνια μαγικά αργότερα, πάλι σε σταθμό, βγήκα από το βαγόνι αγκαλιαστήκαμε και δεν σταματήσαμε να φιλιόμαστε. Τα δυο σου μάτια και φωτίζουν τον αέρα. Artificial Intelligence – είκοσι χρόνια μετά και δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα. Ίδιες έννοιες, ίδιοι αλγόριθμοι, ίδια λάθη. Lost In Stupid Parenthesis. Η αγκαλιά σου είναι η Σκάλα του Μιλάνου κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα. Σειρήνες στους σταθμούς, σειρήνες στους δρόμους και ξανά σειρήνες στους σταθμούς. Ο κόσμος τρέχει, οι σκέψεις τρέχουν, η λογική φλερτάρει τη λογιστική, ο χρόνος είναι αλήτης και σίγουρα όχι δικός μου φίλος. Slow down you move too fast. Καμία στάση, κανένας σταθμός, όλα μονορούφι μπαμ και κάτω. Ντριιιν.
_
Δεν το σηκώνω. Από χαρτάκια καλά πάμε, να ‘χαμε και φρέσκο καπνό! Κοίτα να δεις που πάνω στη βρογχίτιδά μου θα κάνω και τσιγάρο!. Ανατεμένες σκέψεις; Οϊ δα! Μια χαρά τα λέει η σκέψη μου -με αυτή μεγάλωσα, με αυτή θα συνεχίσω. Ρίσκο και συναίσθημα το λέει η εγκυκλοπαίδεια. Εγώ το λέω μαγεία.
_
Μη νομίζετε ότι ξέχασα την εργασία για το σπίτι: Εδώ είναι. Αν απαντήσατε στα δύο τεστ, διαβάστε και τα δεδομένα.
Πριν από λίγες μέρες στη ΝΕΤ, στο «Dead Poets Society», σε εκείνη τη γεμάτη αναφιλητά σκηνή με τους μαθητές να ανεβαίνουν επάνω στα θρανία για να χαιρετήσουν τον καθηγητή τους…
Η ιστορία γνωστή, το τέλος αναμενόμενο, η συγκίνηση αναπόφευκτη, αλλά η έκπληξη… Συμβαίνει πολλές φορές, σε ένα φυσικό ή σε ένα παραφυσικό deja vu, να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα. Δεν θυμόμουν καλά ότι στο τέλος ΔΕΝ είναι όλοι οι μαθητές πάνω στα θρανία. Και ίσως, λέω ίσως, όταν είχα δει για πρώτη φορά την ταινία να μην το είχα παρατηρήσει κιόλας. Έτσι η saved ανάμνηση μιλούσε για μια συμβολική πράξη αντίστασης, για ένα χαιρετισμό τιμής ΟΛΩΝ των παιδιών στον αγαπημένο τους captain.
Λάθος. Αλλά από εκείνα τα λάθη, από εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος τις αμβλύνει.
Είναι μέσα στα κόλπα αυτού του άναρχου και του ουσιαστικά απροσδιόριστου τυπάκου αυτό το κολπάκι: Αμβλύνει. Και όχι μόνο. Άλλες φορές σβήνει ολότελα, άλλες φορές αποκαλύπτει, άλλες ομορφαίνει, άλλες ασχημαίνει, άλλες φορές ισορροπεί και άλλες σε ρίχνει στο κενό.
Και είναι και οι εκπλήξεις.
Ο ενθουσιασμός, οι απογοητεύσεις, ζε λοοοοοοοβ.
Τα cancell all που μπορεί να έτυχε να πατήσεις και τρεις και τέσσερις και δεκάδες φορές.
Και οι φόβοι.
Πάλι τα ίδια;
Οι μικροί -σχεδόν υστερικοί- φόβοι.
Παράδειγμα: ο φόβος της μονιμότητας. Και δεν μιλάμε μόνο για τον mr-Χ, που θα ήθελες να… νε, νε, νε… Μιλάμε για απλά καθημερινά πράγματα. Να κυκλοφορείς με τα ΜΜΜ και να μη βγάζεις κάρτα απεριορίστων διαδρόμων που θα σε συνέφερε, γιατί μπα; πού ξέρω ότι θα συνεχίσω και αύριο να κάνω τις ίδιες διαδρομές, δεν θα με διώξουν από τη δουλειά, δεν θα με κόψει αυτοκίνητο, δεν θα αποφασίσω να κάνω κάτι άλλο δίπλα στο σπίτι, δεν θα πάω φυλακή; (!!!)
Να έχεις προσωπικά πράγματα, στο δωμάτιό σου, σε κούτες για χρόνια, γιατι μπα; πού ξέρω ότι και αύριο θα μένω εδώ; Τουλάχιστον έτσι θα είναι πιο εύκολα για τη μετακόμιση – και περνάνε τα χρόνια.
Να μην πηγαίνεις στο γραφείο σου ούτε μολυβοθήκη, γιατί μπα; πού ξέρω ότι και αύριο θα είμαστε ανοιχτά; (χμμ, μιλάμε και για τις εποχές των παχουλών αγελαδίτσων, όχι μόνο για τώρα, έτσι;)
Αυτά είναι επιχειρήματα – Αυτά είναι, αθάνατοι Γαλάτες, «το μόνο που φοβάμαι είναι μη μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι».
λες;
Καταλήγεις να αγαπάς τα κάγκελά σου γιατί, βλέπεις, θέλει «αρετή και τόλμη» να τα σπάσεις όλα και να ορμήσεις έξω. Ενώ μέσα είναι πιο βολικά. Ενοχλητικά, αλλά πάντως βολικά.
Αλλά είναι και βαρετά. Και εκνευριστικά. Και θανατική ποινή. Αυτό είναι.
Κύκλος είναι που μια λαχτάρα σε κάνει και τον σπας. Τα χιλιάδες σπασμένα κομματάκια γυρνάνε ανάποδα σαν μαγικό κινηματογραφικό πλάνο και φτιάχνουν πάλι τη φυσιολογική σκηνή. Το ένα. Το δικό σου ένα. Το δικό μας[;]
Μεταξύ μας, κάρτα απεριορίστων ούτε που πρόκειται να βγάλω, ίσως ένα εβδομαδιαίο εισιτήριο, ένα δίπλωμα οδήγησης, ένα κάτι άλλο τέλος πάντων. Στο γραφείο πήγα ένα μεγάλο ποτήρι για παγωμένο καφέ (τώρα βρήκα!!!) και οι κούτες μου καλά κάθονται εκεί που είναι, πώς θα μεταφέρω τόσα βιβλία και DVD όταν χρειαστεί;
Και μετά τα νιάου και τη δουλειά, μιλάμε για πάρα πολλή δουλειά ακόμα
Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)
και όχι γιατί είχε πέντε πόντους χιόνι στις κατηφόρες - στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια - σε αυτά]
Πρόσφατα σχόλια