Πριν από λίγες μέρες στη ΝΕΤ, στο «Dead Poets Society», σε εκείνη τη γεμάτη αναφιλητά σκηνή με τους μαθητές να ανεβαίνουν επάνω στα θρανία για να χαιρετήσουν τον καθηγητή τους…

Η ιστορία γνωστή, το τέλος αναμενόμενο, η συγκίνηση αναπόφευκτη, αλλά η έκπληξη… Συμβαίνει πολλές φορές, σε ένα φυσικό ή σε ένα παραφυσικό deja vu, να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα. Δεν θυμόμουν καλά ότι στο τέλος ΔΕΝ είναι όλοι οι μαθητές πάνω στα θρανία. Και ίσως, λέω ίσως, όταν είχα δει για πρώτη φορά την ταινία να μην το είχα παρατηρήσει κιόλας. Έτσι η saved ανάμνηση μιλούσε για μια συμβολική πράξη αντίστασης, για ένα χαιρετισμό τιμής ΟΛΩΝ των παιδιών στον αγαπημένο τους captain.

Λάθος. Αλλά από εκείνα τα λάθη, από εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος τις αμβλύνει.

Είναι μέσα στα κόλπα αυτού του άναρχου και του ουσιαστικά απροσδιόριστου τυπάκου αυτό το κολπάκι: Αμβλύνει. Και όχι μόνο. Άλλες φορές σβήνει ολότελα, άλλες φορές αποκαλύπτει, άλλες ομορφαίνει, άλλες ασχημαίνει, άλλες φορές ισορροπεί και άλλες σε ρίχνει στο κενό.

Και είναι και οι εκπλήξεις.

Ο ενθουσιασμός, οι απογοητεύσεις, ζε λοοοοοοοβ.

Τα cancell all που μπορεί να έτυχε να πατήσεις και τρεις και τέσσερις και δεκάδες φορές.

Και οι φόβοι.

Πάλι τα ίδια;

Οι μικροί -σχεδόν υστερικοί- φόβοι.

Παράδειγμα: ο φόβος της μονιμότητας. Και δεν μιλάμε μόνο για τον mr-Χ, που θα ήθελες να… νε, νε, νε… Μιλάμε για απλά καθημερινά πράγματα. Να κυκλοφορείς με τα ΜΜΜ και να μη βγάζεις κάρτα απεριορίστων διαδρόμων που θα σε συνέφερε, γιατί μπα; πού ξέρω ότι θα συνεχίσω και αύριο να κάνω τις ίδιες διαδρομές, δεν θα με διώξουν από τη δουλειά, δεν θα με κόψει αυτοκίνητο, δεν θα αποφασίσω να κάνω κάτι άλλο δίπλα στο σπίτι, δεν θα πάω φυλακή; (!!!)

Να έχεις προσωπικά πράγματα, στο δωμάτιό σου, σε κούτες για χρόνια, γιατι μπα; πού ξέρω ότι και αύριο θα μένω εδώ; Τουλάχιστον έτσι θα είναι πιο εύκολα για τη μετακόμιση – και περνάνε τα χρόνια.

Να μην πηγαίνεις στο γραφείο σου ούτε μολυβοθήκη, γιατί μπα; πού ξέρω ότι και αύριο θα είμαστε ανοιχτά; (χμμ, μιλάμε και για τις εποχές των παχουλών αγελαδίτσων, όχι μόνο για τώρα, έτσι;)

Αυτά είναι επιχειρήματα – Αυτά είναι, αθάνατοι Γαλάτες, «το μόνο που φοβάμαι είναι μη μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι».

λες;

Καταλήγεις να αγαπάς τα κάγκελά σου γιατί, βλέπεις, θέλει «αρετή και τόλμη» να τα σπάσεις όλα και να ορμήσεις έξω. Ενώ μέσα είναι πιο βολικά. Ενοχλητικά, αλλά πάντως βολικά.

Αλλά είναι και βαρετά. Και εκνευριστικά. Και θανατική ποινή. Αυτό είναι.

Κύκλος είναι που μια λαχτάρα σε κάνει και τον σπας. Τα χιλιάδες σπασμένα κομματάκια γυρνάνε ανάποδα σαν μαγικό κινηματογραφικό πλάνο και φτιάχνουν πάλι τη φυσιολογική σκηνή. Το ένα. Το δικό σου ένα. Το δικό μας[;]

Μεταξύ μας, κάρτα απεριορίστων ούτε που πρόκειται να βγάλω, ίσως ένα εβδομαδιαίο εισιτήριο, ένα δίπλωμα οδήγησης, ένα κάτι άλλο τέλος πάντων. Στο γραφείο πήγα ένα μεγάλο ποτήρι για παγωμένο καφέ (τώρα βρήκα!!!) και οι κούτες μου καλά κάθονται εκεί που είναι, πώς θα μεταφέρω τόσα βιβλία και DVD όταν χρειαστεί;

Και μετά τα νιάου και τη δουλειά, μιλάμε για πάρα πολλή δουλειά ακόμα

Για ένα είμαι σίγουρη, ήρθε η ώρα να, να, να, να.

Time to do

I do

Στο είπα τελικά όταν ρώτησες ή χάζεψα εντελώς;

 by your side

sade