Χρόνια σου πολλά

Να ζήσεις συγκατοικούλι,
να τα εκκατοστίσεις,
με υγεία,
με ευτυχία,
μαζί με όποιον αγαπάς,
μαζί με όλους που σ’ αγαπάμε,
κι ό,τι ό,τι επιθυμείς
να το βρεις και να το πάθεις
να τ’ αγαπάς και να το μάθεις.

smak*

Round the clock tonight!

Πάνω που έψαχνα -στο internet, που αλλού;- να βρω την αιτία της ημικρανίας μου είδα μια κοπέλα να χορεύει. Τα μισά εγκεφαλικά μου κύτταρα ενεργοποιήθηκαν -παρά τον πόνο τους- και, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι, ανέλυαν την κίνηση της κοπέλας.

Τεστάκι (θα σας δώσω και homework για το τέλος): Κοιτάξτε τη κοπέλα για 10-20 δεύτερα. Με ποια φορά τη βλέπετε να γυρίζει: σύμφωνα με τους δείκτες του ρολογιού ή ανάποδα;

_

Οι φωνές ξανάρχισαν. Δεν θα με τρελάνετε εσείς! Άντε πια μέρα νύχτα! (από το ημερολόγιο ενός ολομόναχου μοναχού). Δε λέει κι απόψε η βραδιά πάλι να ξημερώσει κι ο πόνος μες στα στήθια μου δε λέει να ‘μερώσει (προσευχή από το ίδιο ημερολόγιο). Μόνο γι αυτό το τραγούδι συγχώρεσα την Αννούλα, άντε και λίγο για το “τραίνο”. Ο πρώτος χωρισμός στο σταθμό στο τραίνο για τη Θεσσαλονίκη. Πετάχτηκες έξω τελευταία στιγμή και με φίλησες στο στόμα. Μέλι το φιλί αλλά και θάνατος -δεν σε ξαναείδα και δεν ξαναμιλήσαμε. Με τα πόδια γύρισα στο σπίτι. Σιωπή και λίγα γράμματα. Τον αγαπώ, τον αγαπώ μου έγραφες. Μέχρι που χωρίσατε και γύρισες πίσω στο σπίτι που δε σου άρεσε, στο χωριό που δε σου άρεσε κι έμεινες με τους γονείς σου που δεν το ήθελες και δεν μου ξανάγραψες. Σαν δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου χάθηκες.

_

Χρόνια μαγικά αργότερα, πάλι σε σταθμό, βγήκα από το βαγόνι αγκαλιαστήκαμε και δεν σταματήσαμε να φιλιόμαστε. Τα δυο σου μάτια και φωτίζουν τον αέρα. Artificial Intelligence – είκοσι χρόνια μετά και δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα. Ίδιες έννοιες, ίδιοι αλγόριθμοι, ίδια λάθη. Lost In Stupid Parenthesis. Η αγκαλιά σου είναι η Σκάλα του Μιλάνου κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα. Σειρήνες στους σταθμούς, σειρήνες στους δρόμους και ξανά σειρήνες στους σταθμούς. Ο κόσμος τρέχει, οι σκέψεις τρέχουν, η λογική φλερτάρει τη λογιστική, ο χρόνος είναι αλήτης και σίγουρα όχι δικός μου φίλος. Slow down you move too fast. Καμία στάση, κανένας σταθμός, όλα μονορούφι μπαμ και κάτω. Ντριιιν.

_

Δεν το σηκώνω. Από χαρτάκια καλά πάμε, να ‘χαμε και φρέσκο καπνό! Κοίτα να δεις που πάνω στη βρογχίτιδά μου θα κάνω και τσιγάρο!. Ανατεμένες σκέψεις; Οϊ δα! Μια χαρά τα λέει η σκέψη μου -με αυτή μεγάλωσα, με αυτή θα συνεχίσω. Ρίσκο και συναίσθημα το λέει η εγκυκλοπαίδεια. Εγώ το λέω μαγεία.

_

Μη νομίζετε ότι ξέχασα την εργασία για το σπίτι: Εδώ είναι. Αν απαντήσατε στα δύο τεστ, διαβάστε και τα δεδομένα.