Ήθελα και να ήξερα αν αυτό που είμαι τώρα έβγαινε μπροστά σε αυτό που ήμουν τότε, μου έβγαζε τη γλώσσα και μου έλεγε με πολλή κοροϊδία και ειρωνεία: «Την πάτησες, στην έσκασα», τι θα γινόταν; Και θα ήθελα επίσης να ήξερα αν αυτό που ήμουν τότε έβγαινε μπροστά μου τώρα και με κατηγορούσε για ρίψασπι, τι θα έκανα, ποια θα ήταν η θέση μου;
Μπορεί βέβαια και να μη μαθαίναμε ποτέ τις εξελίξεις γιατί ίσως -ίσως λέμε- να μας προλάβαινε ο κύριος με την μπλουζίτσα που κλείνει πίσω σταυρωτά. [Στράπλες τη λένε;] Και ίσως -έτσι όπως θα μπαίναμε στο λευκό κουρσάκι να μου πατούσε μια ενεσούλα τόση δα ενώ θα σκεφτόμουν «επιτέλους, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα, πρώτο μπότοξ πριν από τα 35!»- με έπιανε μια γλυκιά νύστα και ίσως να πέρναγαν από μπροστά μου σαν πολλά κλικ στη φωτομηχανή μέρες με Αγιο Βαλεντίνο, τούρτες, αρκούδες, πιγκουίνους και άλλα ζωάκια, λούτρινα και μη.
Φανατική αντιβαλεντινική, αντικαταναλώτρια, μισωχριστούγεννη, μαυροπρωτοχρονιάτικη. Όλα αυτά, λίγο πιο παλιά.
Για λόγους πραγματικούς, για λόγους που δεν τρέχει και τίποτα πια. Ναι, μερικά πράγματα, είτε συνδέονται με τη θρησκεία (των άλλωνε) είτε με τη χαριτωμενιά (των δικώνε), είναι υπερτιμημένα. Και τελικά φτιαγμένα με τέτοιο τρόπο που να πληγώνουν περισσότερο αυτούς που είναι μόνοι, παρά να ευχαριστούν τους «άλλους». Βλέπε γιορτές Χριστουγέννων.
Ο μισός μου εαυτός νιώθει πως δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε Agios Valentinos ούτε το κόπι γκρικ κουλτούρα πέιστ Υάκινθος (του Λουδοβίκου των Ανωγείων, αν ξέρετε, ντεμέκ κούλτουρα να φύγουμε, been to Υακίνθεια once, hated all that. Πέρασα απείρως καλύτερα σε παρέεσ με Κρητικούς συμφοιτητές μ’ ένα λαούτο και μια λύρα και τραγούδια που έφτιαχναν εκείνη τη στιγμή ή όταν τραγουδούσαν τον Ερωτόκριτο…). Ίσως μάλιστα καλύτερα θα ήταν να υπήρχε ένας Άγιος Σολιτιουντίνοσ για όσους είναι μόνοι τους, γιατί εν πάση περιπτώσει οι νυν ερωτευμένοι τη βρήκαν την άκρη τους για μια μέρα, για έναν μήνα, για μερικά χρόνια και αν είναι τυχεροί για μια ζωή. Ενώ οι άλλοι που είναι μόνοι μια βοήθεια, ένα ΕΚΑΣ παραπάνω το δικαιούνται, λέμε.
Από την άλλη, δεν με πείθουν εκφράσεις του τύπου, εμείς γιορτάζουμε τον έρωτά μας κάθε μέρα. Πώς γίνεται αυτό δηλαδήσ; Ξυπνάς κάθε μέρα μέσα στη διαφήμιση του Βιτάμ; Εκείνος σου κάνει το αχαλίνωτο, οπότε σου κολλάει το χαμόγελο στ’ αφτιά, καθώς εσύ του αλείφεις μαρμελάδεσ, ενώ φοράει το φρεσκοσιδερωμένο (σου) πουκάμισο και τριγύρω τιτιβίζουν τα αριστούχα πουλάκια, τόσο χαρούμενα που θα ξαναπάνε σε αυτό τον παράδεισο που τον λένε σκολείο; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ; Και αφού δεν μασάω με «Κουρτάκη, κάθε μέρα είναι γιορτή», ο άλλος μισός μου εαυτός λέει… πως δεν είναι και τόσο κακό πια… μια μερούλα να είναι αφιερωμένη στον έρωτά σου. Και ας την έχουν διαλέξει άλλοι. Και ας κερδίζουν οι έμποροι. Κλέφτες να γίνουν κι αυτοί; Τα Χριστούγεννα να μην πάρεις ένα δεντράκι, να μη στολίσεις ένα φωτάκι, να μη χαζοπαίξεις με τις μπαλίτσεσ; Ε, γιατί να μην πάρεις και σαν σήμερα ένα αρκούδι, μισό κιλό σοκολατάκι (από το «Ελληνικόν» θέλω!!!), μια καρδιά, ένα αρκούδι, έναν πιγκουίνο, μια φώκια, ένα κίνκι εσώρουχο, προστατευόμενο είδος να είναι κι ό,τι θέλει ας είναι;
Θέλω, λοιπόν, να καταλήξω, αγαπημένε μου πρώην (εαυτέ), ότι δεν τρέχει τπτσισ, απλώς και ευτυχώς υπάρχουν ορισμένες καταστάσεις που μπορείς να τις προσαρμόζεις στα μέτρα σου. Να τις αλλάζεις. Αλλιώς ήταν χθες, αλλιώς είναι σήμερα. Πέτρα που δεν κυλάει, χορταριάζει. Όχι στο βάλτο, ναι στο βούρκο.
En plus θέλω να ξέρω: Το Κίνημα θα φτιάξει μπανεράκια υπέρ ή κατά του Μπαλεντίνου ή θα αφήσει αυτό το κοινωνικό φαινόμενο να περάσει εις το νdούκου;
Πρόσφατα σχόλια