Βίνσεντ

Έχει περάσει αρκετός καιρός που δεν έχω γράψει “κάτι”· και αισθάνομαι και λίγο άβολα που έτσι χωρίς ιδιαίτερο λόγο κάθισα να γράψω σήμερα. Άβολα γιατί αρκετοί θα έρθετε και θα σχολιάσετε και γω δεν έχω περάσει ούτε για μια καλημέρα –διόλου απίστευτο να μην έχω απαντήσει ούτε καν σε σχόλιά σας στο τελευταίο μου post (δεν θυμάμαι και πότε ήταν).

Γενικά περνάω μια φάση αντι-web 2.o. Μικρή επιστροφή στο web “ενάμισι”: διαβάζω (και με το g-reader διαβάζω πολύ) τσεκάρω, tagάρω, δίνω χρυσά αστέρια, αλλά δεν γράφω ούτε ένα σχόλιο. Μικρός θεός, βλέπω και δεν μιλάω, ακούω νέα σας, τραγουδάω μουσικές σας, όταν πατάτε το publish είμαι πίσω από την οθόνη σας· βουβός, συνήθως χαμογελάω· μου λείπετε. Έχω ετοιμάσει και τις απαντήσεις στα παιχνίδια που με καλέσατε αλλά, δεν κάνω κέφι να γράψω (ακόμα).

Και σήμερα δεν θα έγραφα, αλλά διάβασα την αναφορά της νατασσούλας στον Βίνσεντ και θυμήθηκα ένα ποστ που σκεφτόμουνα πριν 2-3 μήνες. Είχα πάρει και μια φωτογραφία (σπίτι κάτω από τον έναστρο ουρανό) με σκοπό να την ζωγραφίσω στο photoshop σαν ιμπρεσιονιστικό πίνακα, αλλά θέλει πολύ δουλειά για να δείξει καλή, οπότε ψιλοπείραξα μια πιο παλιά φωτό (λουλούδια σε γυάλινο ποτήρι – σαφώς ευκολότερη) και την αφήνω μαζί με το τραγουδάκι του Don McLean που ακολουθεί. Το υπόλοιπο ποστ χάθηκε (όχι πως θα διαβάζατε και τίποτα ιδιαίτερο!)…

Starry
starry night
paint your palette blue and grey
look out on a summer’s day
with eyes that know the darkness in my soul.

Shadows on the hills
sketch the trees and the daffodils
catch the breeze and the winter chills
in colors on the snowy linen land.

Now I understand
what you tried to say to me
how you suffered for your sanity
how you tried to set them free.
They would not listen they did not know how
perhaps they’ll listen now.

Starry, starry night
flaming flowers that brightly blaze
swirling clouds in violet haze
reflect in Vincent’s eyes of China blue.

Colors changing hue
morning fields of amber grain
weathered faces lined in pain
are soothed beneath the artist’s loving hand.

Now I understand, what you tried to say to me
and how you suffered for your sanity
and how you tried to set them free.
They would not listen they did not know how
perhaps they’ll listen now.

For they could not love you
but still your love was true
and when no hope was left in sight
on that starry starry night
you took your life as lovers often do;
But I could have told you
Vincent
this world was never meant for one
as beautiful as you.

Starry starry night
portraits hung in empty halls
frameless heads on nameless walls
with eyes that watch the world and can’t forget.
Like the stranger that you’ve met
the ragged men in ragged clothes
the silver thorn of bloddy rose
lie crushed and broken on the virgin snow.

Now I think I know what you tried to say to me
how you suffered for your sanity
and how you tried to set them free.
They would not listen
they’re not list’ning still
perhaps they never will
.

σεφ γκρέκο
xxx

Ποτέ δεν είσαι αρκετά μεγάλος…

για να μην έχεις γιαγιά, γιαγιά μου.

Για να τρυπώνεις στο σπίτι της όταν «δεν πάει άλλο», να σε ρωτάει τι έχεις, παιδί μου, να μην της απαντάς ποτέ και εκείνη να μη σε πιέζει για τίποτα, να σε αγαπάει, να σε σκεπάζει, να σε αγκαλιάζει, να γελάει με τα παλαβά σου πραγματάκια, δεν θα μεγαλώσεις ποτέ εσύ, να μη μεγαλώσεις, να μην ανησυχείς, θα έρθει μια πολύ όμορφη μέρα, θα δεις, βάλε, βρε Γιώργο, εκείνο τον Πάριο, απόψε, πού να βρίσκεσαι, πες μου πού πας και τι κάνεις απόψε, κανείς να μην τολμάει να μαλώνει μπροστά σε δυο πιθαμές γιαγιά, γιαγάκα μου, γιαγιάκα μου, σε δυο πιθαμές γιαγιά που ποτέ δεν φώναξε, ποτέ δεν απαίτησε, ποτέ δεν ήξερες τι ήθελε πιο πολύ απ’ όλα, πόσες ευχές, γιαγιά, πόσες, πόσες, για όλο τον κόσμο, γιαγιά, και πόση ηρεμία και πόση δύναμη και πόση ισορροπία για όλους μας, γιαγιά, κι αν είχε ένα παράπονο ήταν που καμιά φορά ο Θανάσης μιλούσε με τις νοσηλεύτριες στα νοσοκομεία τα τελευταία χρόνια, αλλά, μωρέ, γιαγιά μου, τι έρωτας πια κι αυτός, ο παππούς ακόμη παραμιλάει, 63 χρόνια μαζί λέει, σαν να μου έκοψαν τα τζιέρια μου, λέει, και στενοχωριέται και πάντα σε αγαπούσε παλαβά από τα 17 και σε φρόντιζε, και στενοχωριέται γιατί μόνο δυο φορές σε είδε σε δυο όνειρα και μετά δεν ξαναπήγες, και δεν πρόλαβα να σου φέρω άλλο ένα «παλαβό πραγματάκι», γιαγιά μου, να το κρατήσεις στα χέρια σου και να γελάσεις ξανά και να ευχαριστηθείς και όλοι νομίζαμε πως ήταν άλλη μια μίνι εντατική και την Κυριακή θα μαζευόμασταν ξανά, συγγνώμη, γιαγιά.

40 μέρες σήμερα, γιαγιά

Στη σελίδα 123 θα πω κι ένα τραγούδι

Πρώτη από το τέλος στη σειρά με τα παιχνίδια στα μπλόγκισ και οπωσδήποτε αναποδιασμένη, ήθελα αρχικά να πάρω μέρος σ’ ένα παιχνίδι που ΔΕΝ με κάλεσαν. Μάλιστα, ενώ οι πάντα γενναιόδωροι Natass+Aki με είχαν ήδη καλέσει στο πασίγνωστο πλέον «Βούτα το βιβλίο που βρίσκεται δίπλα σου και τράβα στη σελίδα 123 και διάβασε δυνατά και καθαρά!», γεγονός που με ευχαρίστησε όχι απλώς… τα μάλλα, αλλά μέχρι τον ουρανό διότι θεώρησα ότι είναι το καλύτερο μπλογκοπαίχνιδο από τότε που ήρθα στον μάταιο τούτο κόσμο (των μπλογκζζζ), εγώ κωλυσιεργούσα! Ναι! Και μέχρι να ξεκουνηθώ και να αντιγράψω τον pauvre Roland έσκασε κι άλλο παιχνίδι, το λιγότερο γνωστό μεν, εξαιρετικά γλυκό δε, «Πες σ’ αγαπώ μ’ ένα τραγούδι»… Φυσικά και δεν με κάλεσαν και πολύ καλά μου έκαναν, εφόσον δεν είχα ανταποκριθεί σε προηγούμενα καλέσματα – και όχι μόνο! Εν τούτοις μάζεψα όση ντροπή και θράσος είχα περίσσευμα, πήγα κάτω από τη Νατάσσα, στα σχόλιά της, και σαν άλλο σπασικλάκι τέντωσα χέρι και δάχτυλο και άρχισα να φωνάζω: «Κυρία, κυρία, κυρία κι εγώ θέλω, κι εγώ θέλω, κι εγώ θέλω να παίξω!».

Και παίζω!

Νομίζω «Σ’ αγαπώ» θα ήθελα να πω με αυτό το τραγούδι της Μαρινέλλας…

Marinella – Sagapo.mp3

«Σ’ αγαπώ όπως η μάνα το παιδί, όπως η φλόγα το δαδί,

όπως ο γέρος τη ζωή που τον αφήνει,

Σ’ αγαπώ όπως η άβυσσος το φως, όπως τα όνειρα ο φτωχός

κι ο κουρασμένος στρατιώτης την ειρήνη…

Δεν έχω τίποτ’ άλλο, είμαι μια φωνή,

είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν,

μα σ’ αγαπώ και κοίτα ανοίγουν οι ουρανοί,

οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν…

Σε ζητώ όπως το χώμα τη βροχή, όπως το γέλιο η ψυχή

κι οι οδοιπόροι τα βαθύσκιωτα πλατάνια

Σε ζητώ όπως το χιόνι τη φωτιά, ο πονεμένος τη γιατρειά,

και η μεγάλη αμαρτία τη μετάνοια»

[...]

Μουσική: Κώστας Χατζής – Στίχοι: Σώτια Τσώτου, aa-duck(!)

 

 

 

(μπλιπ)

~

 

Πάμε τώρα στη Σελίδα 123…

Διαβάζω και αφήνω, αφήνω και ξαναρχίζω, εδώ και καιρό, μεταξύ άλλων, τα «Απόσματα του ερωτικού λόγου» του Ρολάν Μπαρτ – στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κάκτος.

 

 

 

εξώφυλλο γαλλικής έκδοσης, Roland Barthes, «Fragments d' un discours amoureux»

Σελ. 123, κεφ. «Μέσα στη στοργική θαλπωρή της αγκαλιάς σου»

1. Εκτός από τη συνουσία (οπότε πηγαίνει κατά διαβόλου το φαντασιακό), υπάρχει κι αυτή η άλλη περίπτυξη που είναι ένας ακίνητος εναγκαλισμός: είμαστε μαγεμένοι, γητεμένοι, είμαστε στον ύπνο χωρίς να κοιμόμαστε, είμαστε μέσα στην παιδική ηδονή της αποκοίμησης, είναι η στιγμή που λέγονται οι ιστορίες, η στιγμή της φωνής που έρχεται να με καθηλώσει, να με αποσβολώσει, είναι η επιστροφή στη μητέρα («μέσα στη στοργική θαλπωρή της αγκαλιάς σου», λέει ένα ποίημα που μελοποίησε ο Ντυπάρκ). Τη στιγμή αυτή της επανερχόμενης αιμομιξίας όλα αναστέλλονται: ο χρόνος, ο νόμος, η απαγόρευση. Τίποτε δεν εξαντλείται, τίποτε δεν επιζητείται, όλες οι επιθυμίες καταργούνται γιατί φαίνεται να έχουν οριστικά εκπληρωθεί.

~

Αυτό το βιβλίο λοιπόν με έχει κάνει τρελή. Κατ’ αρχάς το έψαχνα περίπου δύο χρόνια και δεν το έβρισκα πουθενά, «έχει εξαντληθεί» άκουγα απ’ όλους. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να το αναζητήσω στο fnac όπου ευτυχώς το βρήκα. Άρχισα να το διαβάζω με μανία, αλλά και να το εκσφενδονίζω σε διάφορα σημεία του δωματίου «και ποιος είσαι συ, ρε φιλάρα, που θα μου απομυθοποιήσεις τα πάντα;». Διάβαζα ένα «Χάρι Πότερ» στο ενδιάμεσο. Ξανάνοιγα τον Μπαρτ, τα σχόλιά του, τα σχόλια πάνω σε άλλων τα γραπτά, τις εκπλήξεις για τα εντελώς κοινά σε όλες τις ερωτικές ιστορίες: Είναι, σου λέει ο διανοητής, πάρα πάρα πολλοί εκείνοι που στην ανάλογη κατάσταση παραληρούν «εγώ είναι ένας άλλος», που γράφουν αγαπομέιλ, άντε ερωτικές επιστολές αφού όλα αυτά γράφτηκαν τη δεκαετία του ‘70, γεμάτα κωδικούς που αποκρυπτογραφεί μόνο ο παραλήπτης, είναι κι άλλοι τόσοι που πέφτουν στην εσχάτη των απελπισιών για διάφορες μικρές καθυστερήσεις, αναβολές, λοξές ματιές που μπερδεύονται στη μετάδοση.

Μετά από λίγο είχα πάλι τα ίδια συμπτώματα «την αποδόμησή σου, γαμX, σιχαμογάλλε!». Επαιρνα δυο Αυγούστους πες-τα-εσύ-χαρισματικό-κακιασμένο-παλικάρι-μου Κορτώ, στο ενδιάμεσο μισή Σώτη και οπωσδήποτε το κολάζ από το Greek Erotica της Ειρήνης Χειρδάρη στη «Lifo». Και μετά άντε πάλι προς τον Ρολάν τραβά.

Ε, τώρα, μεταξύ ημών και του μπλογκοθεού του υπευθύνου κατά το νόμο που μας προστατεύει, εκτός από τον μεστό λόγο του Μπαρτ, από τη συμπυκνωμένη αλήθεια σε προτάσεις των 500mg που μου πέφτει λίγο βαριά τα βράδια, μου φταίει η μετάφραση και η μη επιμέλεια/διόρθωση (ΟΚ, μόνο εγώ κουράζομαι από την παλαβή στίξη με τα άπειρα κενά και άνω κάτω τέλεια, άνω κάτω τέλεια, άνω κάτω τέλεια μέχρι και δέκα φορές στη σειρά;) και (πιθανόν) μου φταίει και ο κακός μου ο καιρός! Ίσως κάποια μέρα να το τελειώσω, ίσως βρω το κουράγιο να το διαβάσω στο πρωτότυπο, αν και τα γαλλικά μου είναι πλέον για …

 

 

 

 

~

Τελειώνοντας, θα ήθελα να περάσω τη σκυτάλη για μπλογκοπαιχνίδινγκ στον αγαπημένο μου συγκάτοικο Σεφ. Εφ μου, θέλεις να παίξεις στο παιχνίδι με τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα (σου); Σε καλώ!

Για το παιχνίδι «Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου, πήγαινε στη σελίδα 123 και πες μας τι λένε η 5η, 6η και η 7η πρόταση», μήπως θα ήθελαν να παίξουν το μικρούλι πι!, η ALm, η Ada μη με Ftys, ο Αγνοούμενος του Γαβρά-jazz ντέρτησ, το rodi αν τύχει και μας βλέπει ακόμη, η newbie Kleopatrakleo η οποία μάλιστα έχει ανεβάσει μερικά πολύ ενδιαφέροντα e-books (για ρίξτε μια ματιά ΕΔΩ)

 

Επίσης, Krotkie, Σεφ, μικρούλι πι!, laxanaki, Νησοδέσποινα, παλιοAda μη Ftyns λέμε, και εσύ πάντα ενημερωμένο Α, μπα? με ποιο τραγούδι θα λέγατε «σ’ αγαπώ»;

Οι κανόνες είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες για τα παιχνίδια – λέω εγώ!

Πάμε!

Εκείνη

τότε η Έλενα η χορεύτρια…

Μια παρενθετική, εντελώς 70s μελαγχολία για την Έλενα Ναθαναήλ, αυτό το πανέμορφο κορίτσι με το καθαρό πρόσωπο και το αινιγματικό θηλυκό του βλέμμα.

Μου κολλάει αυτός ο γλυκούλησ σκοπός από την «Επιχείρηση Απόλλων», ένας συνάδελφος (+-60) που διατείνεται ότι την είχε γνωρίσει παλιά αλλά είχε χρόνια να της μιλήσει ψιθυρίζει κάτι τύπου «κάπνιζε πολύ, μωρέ», θέλω να τον ρωτήσω κάτι για ένα κείμενό του, δεν ξέρω πώς να το φτιάξω… αλλά δεν μιλιέται. Το βουλώνω. Είναι λίγο σκληρό όταν αρχίζουν να φεύγουν οι συνομήλικοί σου…

Διαβάζω σύντομες αναφορές στο Ίντερνετ και μικρά δελτία Τύπου και πιάνομαι από τις λέξεις: «… στο πλευρό της μέχρι τις τελευταίες στιγμές η κόρη της και ο επί πολλά χρόνια σύντροφός της Τάσος Μητρόπουλος». Σύντροφος, so much better από σύζυγος, ζυγός* και υποζύγιο και όλα τα άλλα links που μου κάνει η λέξη.

Κάτι κοπελούδες σηκώνουν ειρωνικά τα φρυδάκια τους και ομιλούν -δεν μιλάνε και δεν μιλούν, τα συγκεκριμένα κορίτσια ομιλούν- περί καλλιτεχνικής αξίας, κυκλωμάτων κ.λπ. Για μια στιγμούλα τα παίρνω, αλλά εννοείται πως το ξαναβουλώνω, πάντα το βουλώνω μπροστά σε δυσκοίλια μυαλουδάκια πτυχιούχων της Φιλοσοφικής. Χαμόγελο. Τι σας κάνουν στις φιλολοσχολές, βρε ματάκια;

Ως λαϊκόπαπο λοιπόν, ώρες-ώρες ή και πάντα, έχω να δηλώσω πως η Έλενα Ναθαναήλ πρωταγωνίστησε σε δύο από τις πιο αγαπημένες μου ελληνικές ταινίες («Εκείνο το καλοκαίρι», «Επιχείρησις Απόλλων»), ταινίες με εντελώς απλά love stories, ταινίες με πρίγκιπες, αγάπες που κόβονται αλλά δεν τελειώνουν, με καλοκαίρια και θάλασσες και Ελλάδα, με ωραία μουσική, με, με, με… Τα περισσότερα κορίτσια χρειάζονται παραμύθια όταν μεγαλώνουν, έτσι δεν είναι;

Η Έλενα ήταν η ιδανική πρωταγωνίστρια για όλα αυτά. Πανέμορφη, λαμπερή, δροσερή, εύθραυστη αλλά και δυναμική, μεσογειακά θηλυκή, δυτικά εκλεπτυσμένη – και όχι μόνο. Ήταν και εξαιρετικά αξιοπρεπής και όσο αποστασιοποιημένη λατρεύω. Άκουγα προ ολίγου ένα απόσπασμα από μια συνέντευξή της περίπου στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, όπου αναφερόταν στη δουλειά της και στον περίγυρό της, «έναν κόσμο που δεν σου “επιτρέπει” να μεγαλώσεις, να γεράσεις όπως θες, να πεθάνεις όπως θες, έχω λοιπόν ένα σχέδιο για να τα κάνω όλα αυτά όπως θέλω και νομίζω πως θα τα καταφέρω».

Και τα κατάφερε.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν ο Σαββόπουλος εννοεί εκείνην και τον σύντροφό της όταν τραγουδάει: «… τότε η Έλενα η χορεύτρια σκύβει στη μεριά του Τάσου/ και με μάτια κλειστά τραγουδούν αγκαλιά, εθνική Ελλάδος γειά σου». Σήμερα σκέφτηκα να το ψάξω στο Google και μετά το μετάνιωσα. Αποφασίζω πως έτσι θα πρέπει να είναι γιατί είναι πολύ γλυκό να είναι έτσι.

Γεια σου Έλενα, όμορφη Έλενα.