Παιχνίδι κι άλλο

Αγαπημένα μου ΝατασΑκια,

έφτασε η στιγμή που θα σας κάνω την έκπληξη. Με καλείτε σε ένα παιχνίδι και θα απαντήσω αμέσως!

Ναι!

Ρωτάτε να σας πω με ποιο στίχο-«καπάκι» έχω κλείσει μια συζήτηση… Η απάντησή μου είναι ξεκάθαρη:

Δεν θυμάμαι

Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό καθώς μιλάω συχνά τραγουδάω τη μουσική από το παρακάτω βίντεο, άλλοτε πιο δυνατά και άλλοτε πιο σιγά – εξαρτάται από την ένταση της στιγμής.

Επίσης, έχω την ικανότητα να αντιδρώ ψύχραιμα όταν νομίζω ότι κάποιος πάει να μου την πει. Και εξηγώ πάλι με βίντεο:

Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά είμαι καλή παρέα!

Το παιχνίδι μπορεί να συνεχίσει όποιος έχει την καλή τύχη να πέσει κατά δω! (Τυχερούληδεσ!)

Πού πάει το διαφορετικό όταν θαμπώσει;

Ο ουρανός μου ξεφτίζει εδώ και μέρες κομματάκι κομματάκι σαν σοβάς. Το διαφορετικόμου δεν είναι πια ταβάνι. Ταβάνι είναι: «Δεν μπορώ», «έχω μια φοβερή εξάντληση», «δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, να διαβάσω, να δουλέψω».

Βαριέμαι και βλέπω λίγο view master. Κλικ μια διαφορετική ταινία, κλικ μια διαφορετική γέφυρα, κλικ διαφορετικά πυροτεχνήματα, κλικ ένα διαφορετικό αγόρι, και μετά το παιχνίδι χαλάει. Κλικ την ταινία την έχουμε ξαναδεί, κλικ αν περάσεις και είκοσι φορές το Ρίο-Αντίρριο δεν τρέχει και τίποτα, κλικ πυροτεχνήματα έχει και στο YouTube, κλικ κλικ κλικ κλικ κλικ.

Πού πάνε τα δισκάκια με τα φιλμ όταν θαμπώσουν;

Έχω μείνει με παράπονο στη σκοτεινή γωνιά του πάρτι, έχω χοροπηδήσει πάνω-κάτω με αγωνία «εδώ είμαι κι εγώ, εδώ είμαι κι εγώ», έχω γίνει γκρούπι, έχω γίνει αντιαλκοολική εκστρατεία, έχω γίνει το δικό σου, έχω γίνει μαμά, έχω πει «φυσικά, ας το κάνουμε κι αυτό!», «ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω», «παρακαλώ», «ΟΧΙ βέβαια», «I do», έχω μαζέψει τα πράματά μου σε κούτες για τη μετακόμιση του Ιουνίου, έχω γιορτάσει πρώτα την Ανάσταση και μετά τη Μεγάλη Παρασκευή (εδώ είναι ακόμη Παρασκευή), έχω γίνει εγώ, κανένα κόλπο δεν πιάνει.

Δεν έχω γίνει αρχηγός, δεν έχω γίνει κανονιστής, είναι έξω από τον ζωδιακό μου χάρτη. Μου αρέσει να ξυπνάμε, να περπατάμε και να αποφασίζουμε μαζί. Η υπομονή μου τελειώνει δύσκολα, η υπομονή μου τελειώνει εύκολα.

Mamma mia

Το κλίμα αλλάζει,

οι συνθήκες αλλάζουν,

οι άνθρωποι αλλάζουν (με τίποτα),

τα γούστα αλλάζουν.

!Φρίκη Νο 1!

Σχεδόν 20 χρόνια μετά τα πρώτα ταμ του πολέμου, ύστερα από τόσες διαφωνίες και καβγάδες μουπεσουπικούς, πώς-τολμάς, ξεκόλλα, παράτε-με, μετά από τάματα σε αγίους (διαφορετικών θρησκειών) με πάγιο αίτημα «Χριστέ/Βουδά/ΟυγκΟυγκ/Easter Bunny μου, κάνε να μη γίνω σαν κι ΑΥΤΗΝ!», ήρθε και η στιγμή, η απίστευτη, η μοναδική, η «παραιτούμαι, ΟΚ!!!», με την εξής κραυγή: «Ρε μάνα, έχεις δίκιο, και όχι μόνο έχεις δίκιο σε αυτό το ζήτημα, αλλά και θα σε υποστηρίξω μέχρι τέλους».

Συνεχίζω να ορκίζομαι στους θεούς όλου του γαλαξία πως ΔΕΝ ΘΕΛΩ ό,τι προείπαμε, αλλά υπάρχει και τσίπα, ρε αδερφέ. Και οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, μόνο πού και πού καλύπτονται και αποκαλύπτονται, άντε, μαμά, έρχεται και η γιορτή σου (σνιφ).

Μόνο που όταν ζεις στο Χωριό των Τρελών, θέλει έξτρα balls για να

(!!!Διάλειμμα!!! Καθώς γράφω ακούω το «Κους Κους» στην TV, όπου βγαίνει 60χρονος Κρητικός και λέει πως είχε σχέση με 20 χρόνια νεότερή του και όταν αρρώστησε και εκείνη του συμπαραστάθηκε στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του, τη λάτρεψε, ένιωσε απέραντο σεβασμό, αλλά σταμάτησε να τη βλέπει ερωτικά. Ρε γουρούνι! Been there, done exactly that. Αστα διάλα, κι εγώ πιστεύω ότι μόνο σε μένα έχουν συμβεί οι τρισμέγιστες μαλακίες. Γουρούνι!)

Πάμε πίσω, έλεγα λοιπόν πως όταν ζεις στο Χωριό των Τρελών, χρειάζονται extra large balls για να μην κολλήσεις σχιζοφρένεια. Και αν καταφέρεις να βγεις απ’ όλο αυτό αλώβητος, εντελώς Εσύ, εντελώς δική Σου επιλογή Εσύ, τότε γίνεσαι ένας μικρός θεός ή -για να μην τα παραλέμε κιόλας- ένας μικρός καθημερινός μαλακάκοσ που ναι μεν υποχώρησες κάποιες φορές, αλλά στο τέλος κοιμάσαι ήσυχα στο μαξιλαράκι που Εσύ διάλεξες, ήρεμα και ανενόχλητα, γνωρίζοντας πολύ καλά πως υπάρχει λόγος να ξυπνήσεις και αύριο έτσι για να γουστάρεις, και όχι επειδή είναι υποχρεωτικό ή γιατί δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Θέλει πείσμα, δοκιμή και τόλμη η ελευθερία, γιατί να ξέρεις, ό,τι πιο κοντινό σε αδελφέ μου, δεν είναι καθόλου δύσκολο από λεβέντης να γίνεις και λεβεντομαλάκας (που λέγανε και στα 80s), από λεύτερος δεύτερος ή από λευτέρης βολευτέρης, που λέει ο λόγος.