Ένας χρόνος χωρίς Αμαλία είναι ελάχιστο διάστημα για να ξεχάσεις τι έγινε.
Την κοπέλα που χτυπούσε με όση γροθιά της είχε μείνει το μαχαίρι
Έναν χρόνο μετά έχοντας χάσει δικό μου άνθρωπο από φυσικά αίτια μεν, έναν χρόνο μετά έχοντας γνωρίσει από πολύ κοντά και την εξαθλίωση του δημόσιου νοσοκομείου και του συστήματος Υγείας δε, έναν χρόνο μετά έχοντας γνωρίσει και γιατρούς που φέρθηκαν και σαν αληθινοί προστάτες-άγγελοι, θέλω να πω μόνο πως στη δύσκολη στιγμή είναι τόσο, μα τόσο, δύσκολο να καταφέρεις να πηδήξεις αυτόν το φράχτη που λέγεται γαμωφακελάκι.
Ειλικρινά, δεν ξέρω πόσα μπορείς να κάνεις εφόσον δεν ανήκεις στην τάξη των γιατρών… Δεν ξέρω τον τρόπο που μπροστά στην αγωνία για τον δικό σου άνθρωπο μπορείς να αντιτάξεις την απαίτηση για αξιοπρέπεια και για το δίκιο σου. Το μόνο που ξέρω είναι πως ΚΑΙ το δικαίωμα στην περίθαλψη και στην Υγεία είναι πολιτικό ζήτημα τελικά. Είναι κάτι που πρέπει να θυμάσαι κάθε φορά που πλησιάζεις την κάλπη, κάθε φορά που βγαίνεις ή δεν βγαίνεις στο δρόμο να φωνάξεις, κάθε φορά που ψηφίζεις έχοντας ξεχάσει (ή θυμηθεί) αυτό το πολύ φλου πραγματάκι, που θα μπορούσες και να το πεις ταξική συνείδηση.
Κοίτα εδώ, για παράδειγμα, τι έχει γράψει το Ρουλιώ και το βίντεο που ανακάλυψε…
Οι υπόλοιπες σκέψεις μου είναι όλες εδώ, στην εγγραφή του Allu Fun Marx, που είχε και την ιδέα να φέρουμε πρώτο το blog της Αμαλίας στις μηχανές αναζήτησης με τα links μας.
Με όποιον τρόπο είναι δυνατό,
Όπως στην αρχή έτσι και τώρα; Δεν θα θελα να το πιστέψω! Και εξηγούμαι: Διάβασα στην “Ελευθεροτυπία” δηλώσεις της μητέρας της ότι το κίνημα που ξεκίνησε η Αμαλία βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση. Έτσι ξεκινάμε από την αρχή! Όταν τον Ιούνη του 2005 δημοσίευσε τα πρώτα της κείμενα και μόλις….5 άνθρωποι απάντησαν. Θλίψη και για τωρα; Ελπίζω πως όχι….
Αμαλία Μικρασιάτισσα! Δεν ξεχνιέσαι!!!