Ξεκίνησες να βρεις το Βαγγέλη σου. Θα σε περιμένει στην ίδια γειτονιά με τη Κική και το Γιώργο. Η ζωή πίσω πιο πικρή μπερδεμένη φτωχή άδικη ψεύτικη. Ελπίδα; ίσως εσύ ξέρεις αν υπάρχει.
Καλό δρόμο Μαρθάκι.
— –
σίδερα κοτρόνια βρέχει ο ουρανός
βρόντα το ταμπούρλο σου αρκουδιάρη
προκοπή δεν έχω κι είμαι μοναχός
ξενύχτι – γλέντι
πελώριο αχόρταγο θεριό
με ρούφηξε της πόλης το ποτάμι
φύσηξ’ αγέρι και βροχή
κι εγώ γυρίζω σαν τσακάλι
φουρτουνιασμένη στείρα μου πηγή
αόρατε μαύρε καβαλάρη
μαύρη μου ψυχή
λαβύρινθο και πόρτα μυστική
σκάβω στο χώμα σαν σκαθάρι
άσχημη μάλλον διάλεξα εποχή
μες στο κενό και μες στη ζάλη
μάσκες πουλάνε στο παζάρι
το δρόμο αφήνω – χάνομαι στα στενά
παρέα μ’ ένα σκουπιδιάρη
κίτρινα μάτια
στόματα φαρδιά
τίποτα δεν πήρατε χαμπάρι …
Πέρασα να πω μια καλημέρα, αλλά αντιλαμβάνομαι μια θλίψη;
Όπως και να ‘χει ας στέλνω τα φιλιά και τη θετική μου ενέργεια!
Άσχημη εποχή Σεφ, μαγκιά να μπορείς να την εκάνεις τραγούδι, ε;)
Καλό μήνα
Είδες λοιπόν?
Όσο μεγαλώνουμε αποκτά ο καθένας μας τη δική του γειτονιά των αγγέλων…
Ας ευχηθούμε να είναι όλοι μαζί και να μας περιμένουν…
Λυπάμαι…
Καλό της ταξίδι.
Τάχα να ξέρουν και οι ψυχές τι γίνεται πιο πέρα;…
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Έχεις άσχημη εποχή γαμώτο. Προσπάθησε να κάνεις αυτό που λέει το Ρουλιώ. Μη μασάς αγαπητή.
Γειτονιά των αγγέλων… Όταν το σκεφτείς έτσι ίσως είναι λίγο καλύτερα.
Την καλησπέρα μου.
πολύ όμορφο τραούδι για πολύ όμορφο πρόσωπο;
Σεφ, ξέρεις όταν κλαίμε αυτούς που φεύγουν, επί της ουσίας κλαίμε για μας τους ίδιους.
μην κλαις λοιπόν!
Καλησπέρα/καλημέρα σ’ όλους σας.
Το Μαρθάκι έφυγε. Είτε υπάρχει άλλη ζωή είτε όχι -στοιχιματίζω υπέρ του δεύτερου- το Μαρθάκι, και κάθε άνθρωπος που κανείς αγαπάει, παίρνει τη θέση του/της, στη θύμηση και τη ψυχή μας, δίπλα στους ανθρώπους που γνώρισε και που έχουν φεύγει. Εκεί μένει και ζει όσο χτυπάει η καρδιά μας. Μόλις χαθούμε εμείς, χάνεται και το Μαρθάκι, και ζούμε εμείς λίγο ακόμα – στη θύμηση αυτών που μας θυμούνται. Τίποτα θλιβερό δεν κρύβεται πίσω από αυτή την απολύτως φυσική πορεία. Λίγος πόνος, άλλος φορές μεγάλος πόνος -συνήθως για ανθρώπους που τους θεωρούμε/είναι κομμάτι της ζωής και της ύπαρξής μας, όσπου το Rodec της κάθε-ακόμα-μιας-μέρας-που-περνάει και που συμβατικά ονομάζουμε χρόνο, να μειώσει την πίεση της καρδιάς και μαζί τον πόνο μας.
Κατά τα υπόλοιπα, το post έχει μια μελαγχολία (τη δική μου μελαγχολία) και συγνώμη αν σας στεναχώρησα.
One by one:
—
Αγαπητή κοπτοραπτού,
έλαβα τη θετική ενέργεια και προσπαθώ να βρω πώς θα τη βάλω σε λειτουργία (γιατί δεν έστειλες οδηγίες χρήσης; )
—
Ρουλιώ,
άσχημη πανάθεμά την η εποχή και στέγνωσε και ο ρημάδης ο λαιμός να τραγουδήσω έναν τίγρη.
—
Γλυκό πατσιουράκι,
λές να μας περιμένουν; Πάντως εμένα με βλέπω κατά τον τεκέ των διαόλων (ολούθε)!
—
Γλαρένια,
μη λυπάσαι. Φυσάω μερικά φιλάκια -αν μπορείς πιάστα!
—
Νησάκι,
“Έχεις άσχημη εποχή γαμώτο”. Αυτό ακριβώς (αλλά είμαι αγαπητός)
—
Κίτσο Μήτσο,
γειτονιά των αγγέλων λοιπόν. Να ‘σαι πάντα καλά.
—
Κροτάκι (σεβαστό και λακωνογυρισμένο),
πολύ όμορφο τραγούδι που το τραγουδάμε παρέα με το πολύ όμορφο πρόσωπο (που το θυμάμαι με αγάπη και δεν το κλαίω). Σημείωση: για τη Λακωνία ελπίζω να βρω χρόνο και να περάσω να στα πώ “σεντόνι” στο σχετικό ποστ σου.
Οι άνθρωποι πεθαίνουν πραγματικά μόνο όταν τους ξεχνάμε… Να ζείτε να τη θυμάστε…
Εχεις μέηλ…
Μα φυσικά και μας περιμένουν.
Εκεί θα είμαστε όλοι οι αγαπημένοι…
(Και ο Παράδεισος είναι πολύ σχετικός αγαπητή μου..ο καθένας στο δικό του!)
Ευλογημένη, καταλαβαίνω ότι τρέχεις, αλλά ριξε ένα βότσαλο να νιώσουμε ότι είσαι εδώ!
Άντε γράψε τιπτις να ανέβουμε! Φιλιά!
Σας ευχαρστώ όλες/όλους.
Μόνο μια διόρθωση: δεν είμαι ούτε αγαπητή ούτε ευλογημένη ο μαύρος!
πλιτσ! (βότσαλο)
:*σεφ, μη μου στεναχωριέσαι αλλά δεν μπορώ…
Μετά την αγάπη
πρέπει να διαφυλάξουμε τις μάσκες
για την επόμενη φορά.
Γιώργης Χολιαστός