Μην ψαρώνεις

4 π.μ. // Τσιγάρα, σοκολάτα, κάρτα για το κινητό, τσίχλες, μήπως σου ’μεινε κάνα Ποντίκι από χθες; // Δρόμος, δρόμος, δρόμος. // Μονοπάτι και τοίχος. // Τοίχος, τοίχος, τοίχος. // Αδέσποτα φιλικά, χάδια, αδέσποτα αγριεμένα, «άκου να σου πω, μη μου γαβγίζεις εμένα, ντάξει;» // Άλλο ένα παρτέρι. // Τοίχος, τοίχος, τοίχος // Δέντρο ένα, δέντρο δύο, δέντρο τρία. // Προστοιχόδεντρα παντού. Αγριεύουν, σου λέω. // Μεγάλη λεωφόρος, στάση για το νυχτερινό λεωφορείο. // Τσιγάρο ένα, τσιγάρο δύο. // Ακόμη να έρθει. Και θα τα αραιώσουν, λέει, κι άλλο. Τα νυχτερινά. // Σήμερα βιάζομαι. // Θέση; // Τέλεια. // Έχω τον καινούργιο Αρκά. // «Επικίνδυνα νερά – Μην ψαρώνεις». // Εγώ ψαρώνω πολύ, αλλά γελάω κιόλας. // Θέλω να γελάμε, έτσι; // Να γελάμε πολύ. // Φοβάμαι λιγότερο. // Εσύ;

 

17 Νοεμβρίου 2010: Δεν είναι μνημόσυνο, είναι έμπνευση και αφορμή

«Ο αγώνας του Πολυτεχνείου μας δίνει την αφορμή να μιλάμε με παραδείγματα, που τόσο πολύ λείπουν από την αριστερά στις μέρες μας. Εάν το Νοέμβρη του ’73 πρώτο κόμμα έβγαινε η αποχή, δεν θα είχαμε Πολυτεχνείο. Εάν οι φοιτητές υπέκυπταν σε διλλήμματα του τύπου «οι κινητοποίησεις εκθέτουν την χώρα διεθνώς», πάλι δεν θα είχαμε Πολυτεχνείο. Εάν, η κοινή γνώμη πίστευε πως οι φοιτητές του Πολυτεχνείου ήταν όλοι συλλήβδην μπαχαλάκηδες, πάλι τα αποτελέσματα δεν θα ήταν τα ίδια. Τέλος, αν δεν υπήρχε ένα “ενιαίο” Πολυτεχνείο, αλλά μία ΑΣΟΕΕ μόνο με Ρηγάδες, μία Νομική μόνο με Κνίτες, ένα Χημείο μόνο με μαοϊκούς κ.ο.κ, θα μιλάγαμε για ένα διασπασμένο αγώνα που αν ήταν ενιαίος τα πράγματα μπορεί να ήταν κι αλλιώς σήμερα».

[Από http://tvxs.gr/node/70961 Το συντηρητικό και το ριζοσπαστικό μήνυμα του Πολυτεχνείου, του Γ. Σακελλαρίδη]

 

 

Συνεχίζεται…

Πρώτες εκλογές (όπως λέμε πρώτα Χριστούγεννα)

Πρώτες εκλογές χωρίς εσένα, χωρίς φασαρίες,  χωρίς τις ιστορίες από τα παλιά, χωρίς τις ιστορίες για τον «πολιτσμάνο» που σε βούταγε από το γιακά, «να, έτσι», ακόμη κι επειδή κάπνιζες μέχρι αργά τη νύχτα στην αυλή, για τη διπλωμένη εφημερίδα από τον κυρ Νίκο στην Κανελλοπούλου. Ήταν το ’45, ήταν το ’47, ήταν το ’67, ήταν πολλά.

Ήταν η πίκρα για όλα τα χαμένα.

Και μετά ήρθε αυτή η κωλοΑυριανή που σε χάλασε, που σε έκανε αλλιώς, Εσένα, που έμαθες εμένα ότι πρέπει να διαβάζω ό,τι πέφτει στα χέρια μου, εφημερίδα, βιβλία, διαφημιστικά φυλλάδια :’), να μην τολμάω να μην έχω απάντηση στη σκληρότατη ερώτησή σου: «Εσύ τι λες γι΄ αυτό;»

Σπάνια είχα απαντήσεις που σου άρεσαν, μου φαίνεται.

Ούτε σήμερα θα είχα κάτι καλό να σου πω, ρε παππού.

Μόνο ένα πράγμα έχει αλλάξει.

Τώρα με ενοχλεί και μένα ο κόσμος που αλλάζει τόσο γρήγορα, τόσο άσχημα, τόσο εκκωφαντικά. Οι σειρήνες πάσης φύσεως μας τρελαίνουν. Δεν έχεις ιδέα. Και δεν είσαι κι εσύ εδώ να ρίξεις ένα μπινελικάκι περιποιημένο να γελάσουμε, να γουστάρουμε, να αλλάξουμε κανάλι, επειδή φοβόμαστε μη μας πάθεις τίποτα από το αίμα που σου ανέβαινε στο κεφάλι. Το αίμα που εσύ μας έμαθες ότι δεν αλλάζει χρώμα, ό,τι μαλακία κι αν πούμε πάνω στα νεύρα μας, και ότι, αν πότε μείνουμε μόνο δυο και τρεις, θα ξαναγίνουμε χίλιοι δεκατρείς.

Σ’ αγαπώ και μου λείπεις

 

ΥΓ.: Δεν έχει παντρευτεί κανείς μας, ο μπαμπάς ανεβαίνει με 180 τη Συγγρού, ο Θάνος έχει ακόμη μακριά μαλλιά και είναι κούκλος, και συνεχίζουμε να πλένουμε και να απλώνουμε τα ρούχα μας τις Κυριακές. Δεν προλαβαίνουμε αλλιώς! Μην γκρινιάζεις, σε ακούω