pasxa

Δεν υπάρχει πάσχα που να μου αρέσει. Κακογραμμένοι μύθοι, θαυματουργοί θεοί, απόστολοι, παρθένες και μετανοημένες πόρνες, κιτσάτες λαμπάδες, παρεξηγημένοι προδότες, ρουφιάνοι, ματάκηδες, διακοπές άλλων, ταινίες επικής βλακείας, ψημένα συκώτια, κακομαγειρεμένα αυγά, κατανυκτικές παραφωνίες, επιταφιακές βόλτες καθωσπρέπει οικογενειών, σταυρώσεις και ηλίθια χαρμόσυνες αναστάσεις. Από τα 40 περίπου πάσχα που θυμάμαι μόνο ένα δεν με χάλασε. Ένα στις Φέρες που δεν με πήγαινε η γιαγιά μου εκκλησία, που κοιμήθηκα το μεγαλοσάββατο, που παίζαμε με τα παιδιά του χωριού ξυλίκι και το πιο μεγάλο κρυφτό που έχω παίξει ποτέ απλωμένο σε τεράστιες εκτάσεις, το πάσχα που χάθηκα ακολουθώντας το ένστικτό μου και έφτασα μέχρι τα τουρκικά σύνορα. Όλα τα άλλα πάσχα έκανα υπομονή. Και τώρα υπομονή κάνω.

Μι : όπως Μάρθα όπως Μάσκες

Ξεκίνησες να βρεις το Βαγγέλη σου. Θα σε περιμένει στην ίδια γειτονιά με τη Κική και το Γιώργο. Η ζωή πίσω πιο πικρή μπερδεμένη φτωχή άδικη ψεύτικη. Ελπίδα; ίσως εσύ ξέρεις αν υπάρχει.

Καλό δρόμο Μαρθάκι.

— –

σίδερα κοτρόνια βρέχει ο ουρανός
βρόντα το ταμπούρλο σου αρκουδιάρη
προκοπή δεν έχω κι είμαι μοναχός
ξενύχτι – γλέντι
πελώριο αχόρταγο θεριό
με ρούφηξε της πόλης το ποτάμι

φύσηξ’ αγέρι και βροχή
κι εγώ γυρίζω σαν τσακάλι
φουρτουνιασμένη στείρα μου πηγή
αόρατε μαύρε καβαλάρη
μαύρη μου ψυχή
λαβύρινθο και πόρτα μυστική
σκάβω στο χώμα σαν σκαθάρι

άσχημη μάλλον διάλεξα εποχή
μες στο κενό και μες στη ζάλη
μάσκες πουλάνε στο παζάρι

το δρόμο αφήνω – χάνομαι στα στενά
παρέα μ’ ένα σκουπιδιάρη
κίτρινα μάτια
στόματα φαρδιά
τίποτα δεν πήρατε χαμπάρι …