Σιγά τη διαδήλωση!

Χθες έγιναν απεργιακές συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις. Χθες έγιναν συμπλοκές με ΜΑΤ έπεσαν δακρυγόνα, έγιναν προσαγωγές, έπεσε ξύλο. Μιλάμε για πολύ κόσμο, για πολύ CS, για γκλομπς, για μολότωφ κοκτέιλς κλπ. Κι όμως το θέμα που παίζει σήμερα είναι η μύτη ενός ηλίθιου (;) που άνοιξε από μερικά ψευτομπουνίδια – σαν αυτά που δίναμε και παίρναμε καθημερινά, σχεδόν, στο δημοτικό, κι ο οποίος είχε την αυθόρμητη έμπνευση να σκουπίζει τα αίματα στο πρόσωπό του. Το τελικό αποτέλεσμα του face-painting είναι καρακιτς, γι αυτό και δεν το παραθέτω. Αντ’ αυτού θα προτιμήσω μια πολύ πιο προσεγμένη -αισθητικά- δημιουργία, ενός δισεκατομμυριούχου που έφαγε πραγματικό ξύλο και τον τρόπο που το εξαργύρωσε.

To F1-boss story εδώ.

 

Το δάχτυλο εκεί που ξέρεις

Βαρέθηκα το μπλααα // Εμείς εδώ, λίγο δύσκολα // Το Ανισορροπείν // Για να δούμε σήμερα, για να δούμε αύριο, για να δούμε τη Δευτέρα // Τι διαφορά έχουν τα πολλά hits από τις πωλήσεις της Κυριακής διά της πιπός; Τις μεν τις «επιτυγχάνουν» ενήλικοι, τα δε «έφηβοι» που αρνούνται να κλειστούν στο μπάνιο για το… αυτονόητο της ηλικίας τους // Κόλλησε το πληκτρολόγιο, σου λέει, μετά // Πανσπερμία υψωμένων δαχτύλων και κριτικής // Κακόπιστης // Και καλά οι άλλοι, αλλά εσύ, ρε, συνάδελφε, που θα πέταγες και το βρακί σου (που λέει ο λόγος) για 50 ευρώ περισσότερα; Για να τυπώνεται η υπογραφή σου 300.000 φορές; Σε… μια Κυριακή; // Φάουλ // Και φαλτσάρα // Παραφωνία που σου παίρνει τα αφτιά // Λες και δεν βρέθηκες ποτέ εν μιά νυκτί χωρίς δουλειά… Λες και δεν θυμάσαι πώς είναι να σου λένε «μας συγχωρείτε, κλείσαμε, και εις άλλα με υγεία, να είστε καλά» // Το προηγούμενο Σάββατο κατέβαινα τις σκάλες του γραφείου και… // Μου φάνηκε [;] πως μύριζα την μπογιά στους τοίχους, δηλαδή, άδειο κτίριο – όχι ανθρώπους // Και οι άλλοι! // Χα! // Η κριτική τους: μα στο μπουρδελάκι που δουλεύεις… // Σοβαρά, μεγάλε; Το δικό σας μπουρδελάκι είναι καλύτερο; // Εσύ κεφκλή Δημόσιε (με όποιον τρόπο) Υπάλληλε δεν έχεις αφεντικό τη μεγαλύτερη πουτ@ν@ όλων των εποχών; Το κράτος; // Εσύ, εκπαιδευτικέ, δεν αναπαράγεις ένα σαθρό σύστημα; Ξεχνάω, μωρέ… Εσύ αγαπάς τα παιδιά, είσαι ιδεολόγος και προσπαθείς να κάνεις τη δουλειά σου όσο καλύτερα μπορείς, με όποιον τρόπο μπορείς, έστω και μέσα στα σκάτα // Σου έχω μια έκπληξη, μάντεψε // ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ! // Εσύ δικηγοράκο; Εσύ που έχεις συνάδελφο τον Κούγια και τον Λυκουρέζο ζεις ακόμη ή έχεις πεθάνει από την ντροπή; Ουουουου // Εσύ γιατρουδάκο; // Πώς είπατε; Υπάρχουν ανάμεσά σας άνθρωποι που έχουν περάσει τα 30, αλλά όχι τα 1.000 ευρώ; Κακώς, κάτι δεν κάνατε καλά // Εσύ υπό αλλήλους του Σούπερ; Το ξέρεις ότι το αφεντικό σου έχει σερβίρει σάπιο κρέας στους πελάτες σας; Ου, να μου χαθείς, συνένοχε // Θα μπορούσα να συνεχίσω τον κατάλογο φορ έβα // Πριτσ! // Η ουσία είναι πως όλοι οι υπό αλλήλους (οι υπάλληλοι, βρε κουτό) κάπως πρέπει να επιβιώσουν // ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ // Το πώς διαχειρίζεται κανείς την αξιοπρέπειά του, τα όνειρά του και τις φιλοδοξίες του είναι ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ξεχωριστό ζήτημα // Και μέσα στις χειρότερες συνθήκες μπορείς να κάνεις τη διαφορά, όσο μπορείς και όσο σε παίρνει // «Ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί» // Θα δούμε // Προς το παρόν ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ //

Τέτοιες ανήσυχες μέρες θυμάμαι έναν παλιό καλό 70s Βασίλη Παπακωνσταντίνου. «Με τον Μπομπ Ντίλαν» λέγεται το τραγούδι και δεν ξέρω αν είναι πολύ γνωστό, αλλά δεν πειράζει. Τα καλύτερα δεν ήταν πάντα τα πιο δημοφιλή

// Per me

Download this

Vassilis Papakonstantinou – Me ton Bob Dylan.mp3

Ριάλιτι γίναμε

Όρια

Αν ήξερα να χρησιμοποιώ ένα σχεδιαστικό πρόγραμμα, θα έφτιαχνα ένα πολύγωνο 4D. Στο κέντρο θα είχε τη χαρά (x-mas), λίγο πιο έξω την καλή διάθεση, μετά την ουδετερότητα, δίπλα τη μικρή στενοχώρια, τη μεγάλη στενοχώρια και στις παρυφές του πι μου 4D θα είχε αυτό που οι ποιητές λένε «μικρό θάνατο». 

Θα έφτιαχνα και μια σφαίρα σε σχήμα φεγγάρι τη νύχτα που κάνει το πρώτο μεγάλο κρύο του χειμώνα, με φως μέσα από ομίχλη και υγρασία.

 

 

Εκεί πάνω θα φυσούσε κάθε μικρή και μεγάλη, κάθε ζεστή και παγωμένη αλήθεια (x-mas) που διαλέγουμε να μη βλέπουμε όταν είμαστε πολύ χαρούμενοι (ίσως και πολύ -προς στιγμήν- εγωιστές) ή όταν είμαστε πολύ στενοχωρημένοι (πνίξιμο σε ένα tank νερό).

Και θα ήταν μια παράδοξη όμορφιά, πολύγωνο 4D και σφαίρα σε σχήμα φεγγάρι να ήταν πάνω στην ίδια οθόνη. Θα μπορούσες να την πεις και νηφαλιότητα και φυ-σι-κά να την εκτιμήσεις.

Ξετυλίγω ακόμη μια αλήθεια – τι τις κάνεις τις μεγάλες αλήθειες; Τις καταπίνεις σαν σοκολατάκι και σαν prozac ή τις ρίχνεις σαν οξυγενέ πάνω στην πληγή από το ποδήλατο; Και μέχρι ποια ηλικία ενδείκνυται δηλαδή το mountain bike; Καλό δεν είναι και το στατικό; Ίσως δεν υπάρχουν τόσες μυρωδιές, τόσα όμορφα τοπία, αλλά πάλι -άντε πάλι- το λαχάνιασμα και ο τσάμπα κόπος δημοσίως, ενώ με το στατικό σπίτι σου, λογαριασμός σου.

Αισιοδοξώ όταν γνωρίζω ανθρώπους που αγαπούν, ανησυχούν και προστατεύουν τόσο πολύ με οποιοδήποτε κόστος. They care so much about whom they really really love. Νομίζω αυτό είναι αληθινό «με νοιάζει»: να μην αφήνεις ούτε μια τόση δα ασήμαντη σκιούλα στα μάτια του αληθινά δικού σου ανθρώπου.

Αισιοδοξώ γιατί τελικά πάντα ο ήλιος θα βγαίνει με οποιονδήποτε τρόπο…

 

download this:

Haris Alexiou – Panta o ilios tha vgainei.mp3