05
Απρ.
07

Τοπ πραϊόριτισ

Ο αγαπημένος μας διαδικτυακός και πάντα ευγενικός σεφ μού έκανε πάσα για το παιχνίδι των προτεραιοτήτων…

Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα για έναν χύμα Υδροχόο όπως είναι το aa-duck να του ζητάς αυτό το πράγμα… Γιατί, φίλε μου, ο λαίμαργος άνθρωπος δεν ξέρω ειλικρινά αν καταφέρνει να έχει ποτέ όρια και προτεραιότητες. Και όταν λέω «λαιμαργία» δεν αναφέρομαι στην πρόσληψη τροφής, έτσι; Πες πως σου αρέσει πολύ ένα βιβλίο. Τι θα κάνεις θα το διαβάσεις… Εγώ δεν αντέχω να ξέρω πως ΘΑ το διαβάσω και ΘΑ το τελειώσω. Θα το τελειώσω τώρα. Μέσα στη νύχτα, κι ας έχω να ξυπνήσω στις 8 το πρωί κι ας κλείσω την τελευταία του σελίδα στις 7,15. Ανασαίνω βιβλίο, ακούω βιβλίο, βλέπω βιβλίο, μιλάω βιβλίο, τρώω βιβλίο. Δεν υπάρχει τπτ άλλο. Ακριβώς το ίδιο μου συνέβαινε και όταν ήμουν με τον Crap. Το ίδιο με τους φίλους που αγαπώ πολύ. Το ίδιο όταν πρωτομπήκα στον επαγγελματικό χώρο που βρίσκομαι τώρα. Το ίδιο όταν πρωτοάκουσα το Blower’s Daughter. Το ίδιο όταν ήμουν μικρή και είχα ένα αγαπημένο παιχνίδι, ένα κουκλόσπιτο. Το ίδιο όταν μου άρεσε ένα συγκεκριμένο ποτό. Δεν το έπινα, το ξεφτίλιζα. Δεν είναι μαγκιά αυτά που σου λέω. Μερικές φορές καταντάει αλητεία απέναντι στον ίδιο σου τον οργανισμό και στη ζωή σου. Αλλά έτσι είμαι… Θέλω να πω ζόρικο πράμα να σκεφτώ προτεραιότητες… 

Μερικές φορές, ένιγουεϊ, έρχονται έτσι τα πράγματα που οι προτεραιότητες πέφτουν σαν παλιά τουβλάκια lego μπροστά σου και σου λένε, duck, αν είσαι μάγκας τώρα διάλεξε…

1) Η Μάνα μας – Ήμουν τυχερό παιδί. Πολύ. Γιατί αν και εγώ και σχεδόν όλα τα ξαδέλφια μου μεγαλώσαμε μέσα σε ό,τι είδους διαζύγια μπορείς να φανταστείς, γνωρίσαμε όλα τα σετάκια παππουδογιαγιάδων, μέχρι και προγιαγιάδες που προλάβαμε (επί τη ευκαιρία να σου πω καμιά φορά ιστορίες που μας έμαθαν για τον Συνωστισμό στη Σμύρνη, ε; @#$@#$) Μας αγαπούσαν, μας έκαναν αγκαλιές, μας έλεγαν παραμυθάκια για μαγικά χαλιά, όταν πηγαίναμε στα σπίτια τους μας άφηναν να βλέπουμε και θρίλερ 😉 Είναι όμως μια γιαγιά… Μάνα μας τη λέμε… Δεν άφησε ποτέ κανένα από τα παιδιά της να μαλώσουν μεταξύ τους, μας κρατάει πάντα όλους μαζί. Ενωμένους. Γκρικ φάμιλι, ε; Συναντιόμαστε τουλάχιστον κάθε δύο Κυριακές στο σπίτι της. Στη Δραπετσώνα. Και μη φανταστείς πως υπάρχει κάποια κόλλα που λέγεται «ακίνητα», «χρήμα» ή ό,τι άλλο. Τίποτα ρε συ. Στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή και τέτοια. Η κόλλα είναι η αγάπη και η αγκαλιά. Και διακριτικότητα. Και τόσος σεβασμός στο privacy από αυτή τη γυναίκα που δεν έχει πάει ποτέ σχολείο. Οποτε είμαι σκτ, πηγαίνω και κοιμάμαι εκεί. Και δεν με ρωτάει ποτέ τίποτα. Ποτέ. Μόνο αν έχω ξεχυλίσει της μιλάω – και Αν. Και την άλλη μέρα μια καινούρια μέρα και τέτοιες χολιγουντιανές παπαριές. Τεσπά.

Η μάνα μας λύγισε… Ταλαιπωρείται πολλά χρόνια από διάφορες αρρώστιες και τώρα ήρθε αυτό που φοβόταν καιρό. Αιμοκάθαρση… Ετσι, το πρώτο τουβλάκι (μεγατόνων) lego που μου φράζει τον δρόμο για οτιδήποτε άλλο είναι αυτό. Η γιαγιά. Κάθε μέρα εκεί. Μας χρειάζεται και για πρώτη φορά μας το ζητάει. Με τα λόγια, με τα μάτια, με ό,τι… Θέλω να πιστεύω πως θα έχουμε λίγο καιρό ακόμα… Οχι ακόμα, γιαγιάκα, not ready yet… Πάρε και μια αισιοδοξία τώρα: Οταν ήμασταν στο Τζάνειο από τη μία ήταν όλο παράπονο και μουρ-μουρ και οχ και αφήστε με να πεθάνω, και από την άλλη όλο ζήλιες ήταν με τον Θανάση! «Θα με πεθάνει τελικά ο παππούς σου, ε; Τι μιλάει πάλι με αυτήν;» «Και γιατί μιλάς με ΑΥΤΗΝ; Και μμμ έπιασες και πικοινωνίες με τις νοσοκόμες και σου φέρνουν και σένα γιαούρτια και τέτοια… αμάν βρε Θανασάκη μου» και ο παππούς «Ναι! Σε είδαμε και σένα πως ζαχάρωνες με τον γιατρό…» Ζήλιες στα 80φεύγα. Ε, θα Αναστήσουμε και φέτος, λέω!     

2 – Δουλειά. Μου αρέσει και φοβάμαι. Φοβάμαι και αυτό δεν μου αρέσει. Αλλά θέλω να συνεχίσω να την παλεύω!.. Αλλά φοβάμαι και μετά φοβάμαι που φοβάμαι. Μπέρδεμα. Ασ’ το.

3 – Να καθαρίσω με τις σκατούλες του Αυγεία. Χρόνια κουβαλάω στενοχ. Θέλω να σταματήσω κάποιες ταινίες που είναι συνέχεια σε re-re-re-re-re-re-re-replay και στοιχειώνουν τις καλημέρες μου. Το εννοώ. Μέσα στις σκτλς βάλε και τα εξτρά κιλά που, εντάξει, τώρα, δεν είναι και τόσο σοβαρό ζήτημα στην ουσία, αλλά είναι το τελευταίο παθέτικ καταφύγιο. Γιατί μέσα από κάθε γιατί-ρε-γαμώτο ο τελευταίος συνειρμός μου είναι πάντα: Αν δεν ήταν και αυτά τα γαμημένα!!! 

4 – Θέλω να είμαι καλό παπί. Δεν τα καταφέρνω. Νευριάζω, φωνάζω, τσαντίζομαι, κρατάω μούρες. Θέλω να έχω αγάπη, εννοώ μέσα μου χωρίς αιμοδότη χμ, και αν γίνεται να μη με νοιάζει ό,τι με νοιάζει και να με νοιάζει ό,τι δεν με νοιάζει περισσότερο. Άααλλο μπέρδεμα πάλι… 

  grandmother2.jpg 

Πάσα στην ιντερνετική γκράνμα και στον μαλακάκος γιατί μου αρέσει πώς τα λένε και τα γμν όλα. Γκράνμα, γκρέμισέ τα όλα πλζ, Αδερφέ του Pascal, μιαμ εξαίρεση; Πάσα και στον most kind gentleman prosferus που παρόλο που έχει blog για να μας ενημερώνει γι’ άλλα πράγματα, όταν γράφει για διάφορα, τα λέει ωραία. 😉

Advertisements

8 Responses to “Τοπ πραϊόριτισ”


  1. Απρίλιος 5, 2007 στο 06:54

    Ευχομαι δυναμη και κουραγιο. Θα τα καταφερεις. Το ξερεις κι εσυ αυτο αλλωστε.

  2. 2 pressoffers
    Απρίλιος 5, 2007 στο 13:43

    Πάντα δίπλα σου. Δεν γνώρισα γιαγιά όπως την περιγράφεις, γνώρισα όμως το συγκλονιστικό συναίσθημα του να μην ξέρεις ένα πολύ αγαπημένο σου (τι αγαπημένο σου δηλαδή, σάρκα σου) αν θα το έχεις και πάλι κοντά σου ή όχι. Προετοιμάστηκα γιά όλα τα πιθανά σενάρια. Τελικά φαίνεται να επικρατεί το ευτυχέστερο. Κάν΄το κι εσύ.

  3. Απρίλιος 6, 2007 στο 01:19

    Ευχαριστω πολύ και chef και prosferus.
    Η γιαγιά αυτή είναι αντίβαρο σε πολλά πολλά άλλα. Και ετοιμάζομαι κάθε μέρα για όλα και προς το παρόν Νικάμε

  4. 4 thalassaki
    Απρίλιος 6, 2007 στο 09:41

    Η γιαγιά 🙂 Υπέροχα όλα όπως τα γράφεις, duckie μου, και χαίρομαι πολύ που τα γράφεις. Σ’ αγαπώ και δεν αλλάζει, φιλάκια πολλά, ας Αναστήσουμε αν γίνεται φέτος, κι ό,τι επιθυμείς καρδιά μου :******

  5. Απρίλιος 6, 2007 στο 12:47

    Θα Αναστήσουμε, ταλασίνι μου. Αϊ μπετ ον δατ! (αϊ αϊ αϊ αϊ) :*********

  6. Απρίλιος 9, 2007 στο 14:58

    α) μέχρι τα 18 μου με φωνάζανε παπί.
    β) για λοιπές ομοιότητες, διάβασε εδώ: http://xameni.blogspot.com/2007/02/blog-post_16.html
    γ) σε φιλώ και χαίρομαι που σε βρήκα

  7. Απρίλιος 10, 2007 στο 16:44

    κι εγώ χαίρομαι lost, welcome

  8. Απρίλιος 29, 2007 στο 19:49

    Κι εγώ γνώρισα μια τέτοια γιαγιά. Μια γιαγιά μου Μαρία.

    Εδώ και πολλά χρόνια δεν την έχω… 😦

    … βρήκα όμως πολλές που της μοιάζουνε. Στην αρχή τις μικρές αδελφές της. Μετά τις υπόλοιπες γιαγιές την οικογένειας. Και αργότερα τις γιαγιές του χωριού. Κι όλες … της μοιάζουν έστω και λίγο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Απρίλιος 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: