02
Μάι.
07

Λόγω της ημέρας, Αντωνάκη, πάρ’ του

τον Αέρα και όρμα!

Είναι οι μέρες που κάνουν τους συνειρμούς;

Πρωτομαγιά. Ναι. Ομιλίες, τραγούδια, καταθέσεις και διαφορετικές πλέξεις στεφάνων. Ναι. Τραγούδια. Ναι. Αναμνήσεις και διαβάσματα. Ναι.

Πραγματικότητα;

Να πούμε λίγα για μια πραγματικότητα που δεν βγαίνει ποτέ στις τηλεοράσεις, για μια πραγματικότητα που προφανώς δεν αφορά τους πηχυαίους τίτλους γιατί προφανώς αυτοί που »φτιάχνουν» αυτούς τους τίτλους είναι εν μέρει (ή εν πολλοίς) υπεύθυνοι γι’ αυτήν… Και ούτε που τους καίγεται καρφί να μιλήσουν γι’ αυτό το θέμα, ό,τι μένει στο σκοτάδι, στο ψυγείο, στην ψύχρα, το συντηρείς περισσότερο καιρό. 

Υπάρχει λοιπόν μια ηλικιακή ομάδα, εκεί γύρω στα 25-35, που έξυπνα ή εύστοχα κάποιοι ονομάζουν «baby loosers» σε αντίθεση με τη γενιά-μαγκιά των «baby boomers» που μας μεγάλωσαν και μας φιλοξενούν. Δεν με απασχολούν τα αίτια και οι διαφορές στο παρόν.

 Βούτα και την ταμπέλα «baby loosers» λοιπόν και πάρε και μια ιστορία να ‘χεις εσύ που σηκώνεις κυνικά το φρύδι και το έχεις έτοιμο το τσιτάτο «Άμα είσαι μάγκας και δουλευταράς, τα καταφέρνεις».

Υπάρχει λοιπόν μια τεράστια ομάδα (και) σε αυτές τις ηλικίες που αποτελείται από πτυχιούχους δικηγόρους, απόφοιτους οικονομικών σχολών, δημοσιογράφους, διορθωτές και επιμελητές κειμένων, αρχιτέκτονες, μηχανικούς, μεταφραστές, γραμματείς και φαρισαίους που όταν πρωτοέρχονται σε επαφή με τους αυριανούς εργοδότες τους, το πρώτο πράγμα που τους ζητούν (όταν και αν τελικά συμφωνήσουν να τους προσλάβουν Α.Γ.Μ.*) είναι να νιώσουν το επιχειρηματιλίκι στο πετσί τους. Πώς γίνεται αυτό; Μα πανεύκολα. Προκειμένου να γλιτώσει ο εργοδότης τα ΙΚΑ mika σύκα και τα σκυλιά δεμένα αλλά και να σε έχει στην τσίτα σαν άλλος μαγκιόρος γκόμενος, σου ζητά να πας στην Εφορία, να κάνεις έναρξη επαγγέλματος, να εκδόσεις Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών, να αρχίσεις τα πάρε-δώσε με την Εφορία, να αποδίδεις ΦΠΑ, να γραφτείς στο ΤΕΒΕ και γενικά… σκατά.

Το πιθανότερο είναι αν είσαι σε πολύυυυυ αρχικό στάδιο μετά τις κρατήσεις και τις αποδόσεις, τους πολλαπλασιασμούς και τις διαιρέσεις το καθαρό ποσό που θα φτάνει στα χέρια σου θα αγγίζει τα 350 ευρώ. Μετά που θα έχεις »παλιώσει» και μπορεί να πάρεις και καμιά υπεύθυνη θέση για τον π****ο μπορεί και να φτάσεις τα 600 ευρώ. «Κάνε υπομονή, έχω μιλήσει στον κύριο Παπαρόπουλο για το πόσο χρήσιμος μας είσαι και όπου να ‘ναι θα μπεις στο μισθολόγιο». Το τρως γιατί μερικές φορές είσαι μωρός και φιλόδοξος, το τρως γιατί άλλες φορές κιοτεύεις, το τρως γιατί μαθαίνεις πως εκεί έξω κάπως έτσι είναι τα πράγματα γενικώς, το τρως γιατί ψάχνεις και δεν βρίσκεις, το τρως γιατί ακόμη δεν έχει έρθει η ώρα να μπουν τα πράγματα στη σειρά. 

Οι συνθήκες που δουλεύεις είναι εντελώς Spartans tonight we dine in Chicago 1886. Nice restaurant, huh? Βολεματίας δεν υπήρξες ποτέ, το ρολόι δεν σε αφορά, γιατί εκτός των άλλων μπορεί να σου αρέσει αυτή η αδρεναλίνη που κυλάει στον χώρο σου, ότι κάτι μπορεί να ανατραπεί μέχρι την τελευταία στιγμή. Μερικές φορές διατηρείς την ψευδαίσθηση ότι συμμετέχεις σε κάτι σημαντικό. (Πλάνη.) Δουλεύεις 15ωρα, έξι μέρες την εβδομάδα, χορταίνεις με γαριδάκια και ντιλίβερι, όταν η κατάσταση ζορίζει ζητάνε από εσένα «μήπως θα μπορούσες λίγο ακόμη;», »μόνο αν το κάνεις εσύ αυτό είμαι σίγουρο πως…». ΟΥΑΟΥ! Έγινες σημαντικός. Τόσο σημαντικός ώστε όταν ξεμένεις στο γραφείο ώς τις 4 λες μωρέ μήπως να μείνω ώς τις 5 να προλάβω τη μονή ταρίφα ή το Bus?

Γιατί είπαμε τα 600 ευρώ 600 ευρώ. Στα καθημερινά συμβάντα, στις συμπεριφορές, στις τρικλοποδιές, στο ότι πρέπει να προχωράς τοίχο-τοίχο, στον βαθμό συγγένειας που πρέπει να έχεις με τους »big», στης αγάπης τις μαχαιριές βαριέμαι να αναφερθώ. Τη θεϊκότερη αναφορά την είχε κάνει μια κυρία σε ένα κόμεντ ενός μπλογκ όπου μιλούσε για συναδέλφους και παλιούς που έπαιρναν τις καρέκλες τους το βράδυ στο σπίτι για να μην τύχει και κάτσει κανένας άλλος πάνω τους. Λυπάμαι ειλικρινά που έχω διαβάσει εκατοντάδες κόμεντς και μπλογκς τελευταία και δεν έκανα ένα save στα Αγαπημένα γι’ αυτή την κουβέντα ειδικά. Ας πάρουμε τη χειρότερη σαπουνόπερα με ίντριγκες που μπορούμε να σκεφτούμε και θα είμαστε μέσα, θα έχουμε πλήρη εικόνα.

Μέσα σε όλη αυτή τη μάχη έρχεται και η άλλη με τον χρόνο. Γιατί φτάνεις να γίνεσαι 30, γιατί θα πρέπει να… επανακτήσεις την ανεξαρτησία σου, γεγονός που στα 17,5 όταν πρωτοέφυγες από το σπίτι έμοιαζε αυτονόητο. Και εύκολο. Ναι, ήταν εύκολο τότε. Δεν ξέρω από οικονομικές αναλύσεις και ευρωσχμλρσ, αλλά τότε ήταν πολύ εύκολο και να με συντηρώ έξ ολοκλήρου και να τελειώσω και τη Σχολή μου. Και ήταν εύκολο και για λίγα χρόνια μετά. Τώρα αρκετοί από αυτούς τους loosers πρέπει να »φιλοξενούνται» σε ένα «ανεξάρτητο» δωμάτιο, σε ένα «ανεξάρτητο» ντεμέκ λοφτ στην ταράτσα. Να τους φιλοξενούν για να δουλεύουν. Οι γονείς. Και υπάρχει και η άλλη κατηγορία ατόμων σε αυτές τις ηλικίες που ζουν μόνοι. Μόνοι με τσόντες. Όχι Τίντο Μπρας τσόντες. Από τις άλλες. Τις οικονομικές. Και υπάρχουν και οι winners φυσικά, αλλά εγώ σήμερα θέλω να μιλήσω για loosers.  

Από τις αρχές του 2005 μέχρι το τέλος του 2006 δούλευα σε δύο δουλειές, μία στο Κέντρο και μία στα Βόρεια. Συνολικός χρόνος μετακίνησης την ημέρα, περίπου 2,5 ώρες. Εργάσιμες ώρες περίπου 16. Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες όπως ύπνο κτλ. γιατί ήταν 1,5 χρόνος χωρίς αναμνήσεις γενικώς. Τα πράγματα όμως δεν έμειναν έτσι…

του μπι κοντίνιουντ
φέιμους λινκσ, σασεξ στόρις, γουίντ οφ τσέιντζ κτλ. 
*Άνευ Γαμημένου Γνωστού 

 

**Να ζητήσω δημοσίως συγγνώμη από την Ανθοκομική Έκθεση Κηφισιάς. Εχθές δεν βρήκα λόγο να γιορτάσω. Εξάλλου τα λουλούδια τέτοια εποχή τα ευχαριστιέμαι μόνο σε φωτογραφίες. Η αλλεργία μου είναι σε έξαρση.
Advertisements

14 Responses to “Λόγω της ημέρας, Αντωνάκη, πάρ’ του”


  1. Μαΐου 2, 2007 στο 08:18

    Χμ… «μπλοκάκι»… «έχω μιλήσει στον κύριο Παπαρόπουλο για σένα»… «να περιμένω να πάει 5 για την μονή ταρίφα»…
    Κάτι μου θυμίζουν όλα αυτά…

    Με εξαίρεση την έγκαιρη εγκατάλειψη της γονικής εστίας, μόλις περιέγραψες την ζωή μου πριν από περίπου μία δεκαετία.
    Νομίζω ότι για καιρό το μπλοκάκι μου έκλεινε με 30.000-80.000 δραχμούλες τον μήνα. Οι οποίες, φυσικά, πήγαιναν σε συγκοινωνίες, φαστ-φουντ και dress code (λέμε τώρα) γιατί ακόμη και όταν σου κόβουν μπλοκάκι απαιτούν να είσαι «ευπρεπής» και πάντα στις επάλξεις.
    Μόνο που την ευπρέπεια κάθε πλευρά την αντιλαμβάνεται με τον δικό της τρόπο.

    Άσε με να μαντέψω τι έγινε μετά: Κράτησες μία από τις δύο δουλειές, με τον όρο να αποδείξεις στο στρατόπεδο των νικητών ότι την αξίζεις για να μην ξαναβρεθείς στα 600.

  2. Μαΐου 2, 2007 στο 10:11

    Σε καταλαβαίνω απόλυτα.. Είμαι σε δύο δουλειές από το δεύτερο έτος του πανεπιστημίου και έχω αποφοιτήσει εδώ και 2 περίπου χρόνια, οπότε κατανοώ απόλυτα τι σημαίνει να περνάει οχρόνος χωρίς αναμνήσεις. Αλλά τώρα τελευταία σκέφτομαι κι εγώ να βρω κάποιον να μιλήσει σ εκεινο τον Παπαρόπουλο, μπας και καταλήξουμε σε καμιά καλή δουλειά των 600 ευρώ. Δεν το βλέπω. Υποθέσεις κάνω. Καλή υπομονή…!

  3. Μαΐου 2, 2007 στο 14:10

    τι ειναι αυτο που εγραψες τωρα;
    πολυ καλο αλλα δυστυχως οι καιροι τωρα ειναι σκατα.
    και φταινε ολοι.
    και πρωτιστα οι μισθωτοι εργαζομενοι που επαψαν πλεον να εχουν συνειδηση εργαζομενου ή καλυτερα δεν ειχαν ποτε.
    και τους κανουν οι παραπανω στην «ιεραρχια» μαλακες οτι ειναι συνεργατες, στελεχη, εξεκιουτιβ στελεχη και 300 ονοματα που εχουν βαφτισει ολο το πρωσοπικο αντι να τους λενε ολους με ενα ονομα : μαλακες.

    το ξερεις οτι αμα γουσταρεις μπορεις να πας δικαστικα και να απαιτησεις ενσημα οταν προσφερεις παγια εργασια σε εναν εργοδοτη; (για 5 χρονια αναδρομικα)
    και ας εχεις υπογραψει συμβαση για παροχη υπηρεσιων ή για οτι αλλο θελει ο εργοδοτης (οταν παραβιαζεται η εργατικη νομοθεσια οτι και να εχει υπογραψει ο εργαζομενος δεν ισχυουν)
    ΤΟ ΞΕΡΕΙς ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΙΣΘΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΜΠΛΟΚΑΚΙ;

    (πολυ παλια οταν ημουν φοιτητης και ειχα το ιδιο προβλημα, αναγκασα τελικα τον φορεα που δουλευα να μου πληρωσει το ΙΚΑ , πολλα λεφτα για τοτε.
    και υπ’ οψιν οταν προσφευγεις γαι τετοια θεματα ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ και αυτο που σου αναλογει το επιβαρυνεται ο εργοδοτης)

    ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ή ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΟΥΤΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ;

    ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΒΡΩΜΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΡΟΘΥΜΟΥΣ -δεν βαζω μεσα τους κιοτηδες, αυτους τους καταλαβαινω και τους δικαιολογω- , ΤΟΥΣ ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΕΣ ΕΝΝΟΩ ΠΟΥ ΠΑΡΙΣΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΓΙΑ ΠΕΝΤΑΡΟΔΕΚΑΡΕΣ;

    εχω δουλεψει στο παρελθον για παρα πολλα χρονια σε ψηλες θεσεις στον ιδιωτικο τομεα και ειδα την μεγαλη αλλαγη που εχει γινει τα τελευταια 15 χρονια σε αυτο που λεμε συνειδηση ργαζομενου.

    ενα απλο παραδειγμα
    με ρωταγαν εργαζομενοι αν δικαιουνται αδεια, ποση αδεια , υπερωριες, αυξηση και παντα η πρωτη κουβεντα μου ηταν ΟΧΙ, ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.
    με θυμωνε που περιμεναν απο μενα να τους πω τα στοιχειωδη δικαιωματα τους.
    (βεβαια παντα τους βοηθουσαν μετα , κρυφα , αν και το πληρωσα αρκετες φορες με προσωπικο κοστος, αλλα τις χριστοπαναγιες τους τις ακουγαν)
    με θυμωνε που δεν ηξεραν να χρησιμοποιησουν την επιθεωρηση εργασιας.
    και μη μου πει κανεις οτι δεν βοηθαει, γιατι αν συμβει αυτο, το οποιο ειναι το πιο πιθανο, τοτε εχεις το μεγιστο δικαιωμα -αρκει να το εξασκησεις- να τον ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ τον δημοσιο υπαλληλο της επιθεωρησης εργασιας να βοηθησει.

    θα μπορουσα να γραψω πολλα ……..

  4. Μαΐου 2, 2007 στο 14:28

    α, παρα λογο να το ξεχασω.
    ψοφησε το κιτρινοπουλι;

  5. Μαΐου 2, 2007 στο 17:32

    @μια αντανάκλαση… λυπάμαι που υπήρξες σε αυτή την όχθη κι εσύ. Χαίρομαι όμως που μι πχιανσ. Η συνέχεια όχι δεν ήταν αυτή που λες, αυτό θα ήταν περίπου το γοβάκι της Σταχτοπούτας κι εγώ φοράω κυρίως τζιν και αθλητικά… Εγκατάλειψη της πατρικής εστίας αιτσ! Κι εμείς κι εμείς, αλλά μετά γίναμε case study για τον κ. Μιχαηλίδη. Η συνέχεια είναι σασεξ όχι σαξες 😉

    @lifewhispers, να τον βρεις! Γιατί μια άλλη μεγάλη αλήθεια είναι ότι υπάρχουν και πολλοί Μαυρογιαλούροι που τους συντηρούν στην άγνοια οι αυλοκόλακες, οι ενδιάμεσοι διευθυντές κτλ. κτλ. Να διεκδικήσεις όσο είναι νωρίς γκερλ. Μικρό μου γκερλ 😀

    @Μούργο, θα αρχίσω από τα σημαντικά: Είναι δυνατόν να ψόφησε το κιτρινοπούλι; Μια βόλτα είχε πάει ο χριστιανός!

    Σε όλα όσα λες έχεις απόλυτο δίκιο. Αλλά υπάρχουν κάποιες μαγαζάρες που λειτουργούν ως κράτος εν κράτει και μπορεί να καθορίζουν και να προσδιορίζουν πολλά… Από κοινωνική πολιτική μέχρι ό,τι μπορείς να φανταστείς. Υπάρχουν κάποιες συντεχνίες που αν πεις ένα τσου εδώ δεν θα μπορείς να δουλέψεις πουθενά αλλού. Υπήρχε ένας τυπάκος ας πούμε που ορυόταν μέσα στις συσκέψεις: »αν καταλάβω ότι κάποιος από εσάς δουλεύει και αλλού, θα του γμσω ό,τι έχει και δεν έχει, θα του γμσω τη ζωή, στην Ελλάδα δεν θα ξαναβρίσκει δουλειά». Και ΟΚ θα τον πεις θρασύδειλο. Ξέρω όμως τέσσερις-πέντε περιπτώσεις που το πέτυχε, δεν ξαναβρήκαν δουλειά τουλάχιστον όχι στον τομέα τους.
    Τώρα πια (τώρα όμως) πιστεύω πως είναι ζήτημα προτεραιοτήτων για τον καθένα. Αξιοπρέπεια, υγεία, ηρεμία, ασφάλεια (σχετική) και μετά όλα τα άλλα.
    Και κάτι άλλο. Τις επαναστάσεις σίγουρα τις κάνουν λίγοι και οπωσδήποτε τα περισσότερα πράγματα ξεκινούν από έναν. Για τους κοινούς θνητούς όμως είναι δύσκολο να ξεκινάνε να ρίξουν την πέτρα μόνοι όταν οι κυρίως συνεργάτες τους είναι γόνοι μεγάλων οικογενειών των βουπου, υιοί αρχιτεκτόνων, κόρες αναγνωρίσιμων μεγαλοδημοσιογράφων και βιομηχάνων, που στην τελική σε κάθε απειλή που έχουν να αντιμετωπίσουν έχουν να πετάξουν μόνο ένα χασμουρητό του τύπου «Galea θα πάμε σήμερα;».
    Και μην ξεχνάμε και την κατηγορία δεν-έχω-μία-αλλά-»φωτογραφίζομαι»-μαζί-σου-γιατί-αύριο-θέλω-να-γμσω με-τον-τρόπο-που-το-κάνεις-εσύ-σήμερα.

    Καταγγελία δεν έκανα. Την πάπια έκανα.

    Ευχαριστώ μούργο ένιγουει για όλα όσα είπες. Δίκιο 10.

  6. Μαΐου 2, 2007 στο 21:09

    ξαναγυρισε το κιτρινο!

    ειπες μια μεγαλη αληθεια στη lifewhispers.
    «Να διεκδικήσεις όσο είναι νωρίς γκερλ»
    να το προεκτεινω λιγο ή να το πω αλλιως
    την ατιμια, την αδικια, την αλητεια και ολα τα σχετικα, αν θελεις να θεωρεις τον ευατο σου εντιμο και αξιοπρεπη ανθρωπο πρεπει να τα χτυπας αμα τη εμφανισει.
    αν το αφησεις να συμβει μια φορα, ειτε εις βαρος σου, ειτε εις βαρος συναδελφων σου τοτε θα ξανασυμβει χειροτερα και δεν θα μπορεις να πεις τιποτα.
    καποιες φορες εχει κοστος αλλα αξιζει.

    αλλη μια μεγαλη αληθεια σου ειναι το
    «Γιατί μια άλλη μεγάλη αλήθεια είναι ότι υπάρχουν και πολλοί Μαυρογιαλούροι που τους συντηρούν στην άγνοια οι αυλοκόλακες, οι ενδιάμεσοι διευθυντές κτλ. κτλ»

    εγω αυτο που εφαρμοζα ηταν να ξεφτιλιζω και να φτυνω τους ντενεκεδες , τους αυλοκολακες και τους ρουφιανους, οι οποιοι συνηθως ειναι και αχρηστοι στη δουλεια τους.
    και στα τοσα χρονια δουλειας, εχω ξεμπροστιασει πολλους
    (και ποσο το χαιρομαι!!!!!!)

    αφησα δουλειες και θεσεις με λεφτα που πολλοι θα εκανα κωλοτουμπες να τις εχουν, γιατι ηθελα αυτο που λες
    «Αξιοπρέπεια, υγεία, ηρεμία, ασφάλεια (σχετική)» και δεν εχω μετανοιωσει λεπτο για αυτο.

    Πλεον το καταλαβαινω οτι ειναι πολυ πιο τραγικα τα πραγματα για τους εργαζομενους , ειδικα σε θεσεις εργασιας που αναφερεις και καταλαβα τι εννοεις, αλλα παντα υπαρχει και ενα οριο το οποιο θα πρεπει να βαζει ο καθενας.
    και αυτο εχει σχεση με τα ποιοτικα του κριτηρια για το τι ειναι εργασια, αξιοπρεπεια, εκμεταλευση κ.λ.π.

    εθιξες παντως ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΘΕΜΑ που η συντριπτικη πλειοψηφια των εργαζομενων κανει την παπια (και οχι για το λογο που την εκανες εσυ αλλα για το λογο «δεν-έχω-μία-αλλά-”φωτογραφίζομαι”-μαζί-σου-γιατί-αύριο-θέλω-να-γμσω με-τον-τρόπο-που-το-κάνεις-εσύ-σήμερα.»)

  7. 7 antipsyxanalysis
    Μαΐου 2, 2007 στο 22:41

    Thanx για το comment. Ήταν το πρώτο μου.

    Η απάντησή μου εδώ ίσως είναι άσχετη, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει καλύτερος τρόπος. Την τύφλα μου ξέρω για τα blogs.

    «Βάρα τα πλήκτρα και όπου βγει…» – θα την κρατήσω αυτή τη συμβουλή.

    Υπογραφή,

    αντί ψυχανάλυσης

  8. Μαΐου 3, 2007 στο 20:02

    Όποιος δουλεύει σαν αθάνατος
    καταντά να ζει σαν ετοιμοθάνατος.

    Σκληρό αλλά κάπως έτσι είναι.

    Την καλησπέρα μου σε όλους/ες και στο παπί.
    🙂

  9. Μαΐου 3, 2007 στο 20:45

    @μούργοσ, τα πράγματα είναι και τραγικά και τρομακτικά απλώς το ρίχνουμε στο ο «ο καθείς κι απάνω του» που λένε και στην Κρήτη.
    Δεν προσπάθησα ποτέ να ξεφτιλίσω τέτοιους τύπους που λες, κατάφερα μόνο μια φορά να σώσω ένα άτομο το οποίο ήταν μικρότερο από μένα και είχε να αντιμετωπίσει την κατηγορία «αυτό δουλεύει κανονικά, δεν είναι για εδώ». Τότε άστραψα και βρόντηξα και τα κατάφερα.
    Μια άλλη φορά προσπάθησα να δημοσιοποιήσω θέματα που μας έκαιγαν πάρα πάρα πάρα πολλούς και ξέρεις τι έκαναν οι λοιποί θιγόμενοι; Έπαιρναν τηλεφωνάκια από το σπίτι τους και έλεγαν »μπράβο βρε παιδί μου, μπράβο, όχιιιιι, μπράβο, το σωστό να λέγεται». Όμως σκέφτηκαν πως δεν θα γίνουν αυτοί οι σούπερμαν που θα έσωζαν τον κόσμο!… Καμία σύμπραξη, κανένα ενδιαφέρον, κανένα δαχτυλάκι δεν κουνήθηκε. Προφανώς πιστεύουν πως κάποιοι στιγμή θα γίνουν οι Γιακούμπ (της ειδικότητάς του ο καθένας) και θα απολαμβάνουν τόσο χρήμα και προβολή που όλα αυτά θα είναι περιττά και κακό παρελθόν. [Χοχοχοχοχοχοχοχο!] Ζήτω το αμέρικαν ντριμ δηλαδή. Χωρίς συμμαχία »μαλακισμένων σαν κι εμάς» όμως δεν πρόκειται να πάμε πουθενά. Στανταριά.
    Είναι τεράστιο και πάρα πολύ σοβαρό θέμα, αλλά από τα επίσημα ΜΜΕ δεν πρόκειται να βγει στο φως ποτέ. Γιατί και αυτά δουλεύουν έτσι και χειρότερα…

    @αντιψυχανάλυσης, να βαράς και τα πλήκτρα και την πόρτα του loft όποτε θες. Να είσαι καλά 🙂

    @fus fus fus fus. Μεγάλη κουβέντα είπες. Ξέρω μερικούς τοίχους που θα ήθελα να την κάνεις γκραφίτι. Γουστάρεις; 😉
    Το παπί σου στέλνει φιλιά και περιμένει το επόμενο dark σου.

  10. Μαΐου 4, 2007 στο 09:12

    ((((((((((ΠαπίΜου)))))))))) Τι ‘πες τώρα! Όλα είναι έτσι ακριβώς όπως τα γράφεις, κι ακόμα χειρότερα. Να προσθέσουμε τι γίνεται με τις μόνες μητέρες που πάνε να βρουν δουλειά σε οίκο (αντοχής, συνενοχής) και τους λένε πέντε ευρώπουλα την ώρα και να λες και φχαριστώ, πέντε ευρώπουλα με μπλοκάκι οφ κορς, και 8 με 3 δευτέρα με παρασκευή φουλ, για μεταφράσεις, επιμέλειες, άντε και ολίγη μάρκετινγκ, ρίξε ολίγη κόπι-ράιτινγκ, και φτιάξε κι αυτό, για δες κι εκείνο, ψήσε και κανα καφέ άμα λάχει. Νομίζω πως η κυρία που θα πρόσεχε το σπίτι και το παιδί μιας τέτοιας μόνης μάδερ θα έπαιρνε τα διπλά. Άσε ρε παπί μου.

    Καταπληκτική όμως η εγγραφή, όπως όλες σου. Θαυμάζω με όλη μου την καρδιά το χιούμορ σου που δεν το εγκαταλείπεις ποτέ, την αλήθεια και την ειλικρίνεια που σε διαπερνούν σαν ρίγες μέσα σε γλειφιτζούρι brighton rock 😉

    Εξαιρετικά επίσης και τα σχόλια εδώ.

    Πολλά φιλάκια μικρή μου, να προσέχεις :***********

  11. Μαΐου 4, 2007 στο 14:38

    Αααα θέλω μου στείλεις φωτογραφία από τέτοιο γλειφιτζούρι!!!
    Και όσο για τα άλλα θέλω να μιλήσω σύντομα και γι’ αυτό φίλε-μου-Λευτεράκη. Τα δεις! :*

  12. 12 ρούλα
    Μαΐου 6, 2007 στο 01:41

    Giomato asynarthtes ali8ies einai to keimeno pou akolou8ei…

    Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να μιλάω για αυτό το θέμα (αλλά να γράφω;). Το θεωρώ άκρως προσωπικό και δεν το θίγω σε καμία συζήτηση εκτός κι αν τα λέμε με την κολλητή μου. Ντρέπομαι ακόμη και να το θίξω στον προϊστάμενο μου και ίσως αυτό να είναι ό,τι καλύτερο (για αυτόν). Duck ξέρεις πολύ καλά ότι σε αυτή τη δουλειά κάθε ευρώ αύξησης που παίρνουμε, το πληρώνουμε σε (ακόμη πιο) σκληρή δουλειά και φυσικά εξευτελιστικές ατέλειωτες συζητήσεις που αφορούν στο: πόσα παίρνουμε, τί τα κάνουμε, γιατί χρειαζόμαστε παραπάνω και τί σκοπεύουμε να κάνουμε με αυτά τα EXTRA χρήματα (Θα αγοράσω σπίτι και με τα ρέστα θα πάρω μια κούρσα mlka!!!)
    Η συζήτησή σας so far δεν απέχει από την πραγματικότητα αλλά να προσθέσω και τη δική μου πινελιά reality; Με τη δίχρονη θητεία μου σε μαγαζί-γωνία όπως λέν τα αφεντικά (γωνία του τί; της πραγματικής ζωής; γωνία του ξεροκόμματου που μας πετάνε; α-γωνία με λαχτάρα να μετρώ «τον μήνα που μένει μετά το τέλος των χρημάτων»;) τα έχω δει όλα. Αν κάποιος έχει συνηθίσει σε υγιή περιβάλλοντα εργασίας, αυτό θα του έφερνε σίγουρα εμετό. Τα μισθολόγια δεν συζητιούνται καν-εκτός κι αν οι δρόμοι σου διασταυρωθούν με κάποιον των αφεντικών-και στα δικά μας οι λεύτερες… Η λύση; Μπλοκάκι. Ακόμη και σαν λέξη είναι τόσο μίζερη γμτ!!! Κάθε μήνα, αν και εφόσον δείχνεις ότι μπορείς να φέρεις σε πέρας πράγματα, αντί τα χρήματα να αυξάνονται, ανεβοκατεβαίνουν: «κάποιο λάθος θα έγινε», «άσε με να το ψάξω», «είσαι σίγουρη; είδες καλά;»… και φυσικά τα λάθη γίνονται πάντα εις βάρος του εργαζόμενου έτσι; Και νόμιμη αύξηση; Δώρα; Άδειες; Κι αν μείνεις έγκυος, την γμσς κυριολεκτικά. Πάνε να γεννήσεις κι όταν γυρίσεις:
    «γιατί δεν πας σπίτι λίγο νωρίτερα σήμερα;»
    «το μωρό σου τώρα σε χρειάζεται».
    «ήρθε και η καινούρια κοπέλα χωρίς υποχρεώσεις, να τη βοηθήσουμε λίγο».
    Και αντί να δώσεις μάχη για τη δουλειά σου, στρέφεσαι σε αυτό που έχει πραγματικά αξία στη ζωή, την καινούρια ζωούλα που θρονιάστηκε μόνιμα στο σπίτι σας.
    Ποτέ άλλοτε δεν ήμασταν τόσο αναλώσιμοι στον χώρο εργασίας.
    Αυτό που μου αρέσει στον δικό μας κλάδο (γιατί εσύ δεν ξέρω με τι ακριβώς ασχολείσαι) είναι η απεργία της ερχόμενης Τρίτης που οι «δημοσιογράφοι» υποχρεούμαστε να ακολουθήσουμε: Αυτό σημαίνει ότι θα δουλέψουμε σαν τρελοί την Δευτέρα και την Τετάρτη και αυτό γιατί; Για να δείξει την μαζικότητά της η ΕΣΗΕΑ. Μου φαίνεται τόσο ηλίθιο όλο αυτό… Αυτό που θα ήθελα κάποτε να δω είναι ένα ντου της ΄Ενωσης στο περίπτερο το πρωί της Κυριακής: ολόκληρα περιοδικά σε εβδομαδιαία και μηνιαία βάση απασχολούν σε καθεστώς μισθολογίου λιγότερο από το 7% του προσωπικού. Εδώ σε εμάς στο μαγαζί γωνία υπήρχε και ολόκληρο περιοδικό με τον αρχισυντάκτη να στέκεται κανονικά στην ουρά του λογιστηρίου και να κόβει το χαρτάκι από το μπλοκάκι του-έκλεισε κι αυτό. Και η Ένωση κάνει ημερίδες και διαμαρτύρεται… Και στο πρακτικό μέρος του ζητήματος… πάπαλα. Χάνουμε όλο και περισσότερες θέσεις εργασίας, δικαιώματα, αγάπη για τη δουλειά, ενθουσιασμό και …ΤΗΕ ΕΝD.

    Ισως όλα αυτά για σένα άγνωστε αναγνώστη (να είναι άραγε η μια λέξη προυπόθεση για την ύπαρξη της άλλης;) να φαντάζουν απίστευτα αλλά είναι η ζωή μας…

    Ρούλα

    Τί άλλο να γράψω; Είμαι απογοητευμένη. Έβλεπα κι άκουγα απέξω για τον χώρο της δημοσιογραφίας και έχασκα ολόκληρη. Μπήκα και έχω κλείσει όλες τις πόρτες για να μη μπουν μέσα μου… Δεν θα μπουν.

  13. Μαΐου 6, 2007 στο 13:36

    αγαπητη ρουλα, οσον αφορα εμενα τα ξερω πολυ καλα.
    και καταλαβαινω οτι το εγκλημα ειναι πλεον τετελεσμενο.
    ας οψεται ο αλητο-σοσιαλισμος που διελυσε τα συνδικατα και τα σωματεια εξαγοραζοντας τα.
    ειμαι στην εργασια με ενσημα απο το 1977 (μη βγαζεται συμπερασματα , ημουν παρα πολυ νεος).
    εζησα τις εποχες του συνδικαλισμου στα τελη της δεκαετιας του εβδομηντα -καλες εποχες- ειδικα εσεις οι δημοσιογραφοι ειχατε απο τα καλυτερα σωματεια.
    εζησα και την μεταλλαξη στη δεκαετια του ’80 και την αλητοποιηση στη δεκαετια του 90 των συνδικαλιστων .

    τετοιος εργασιακος μεσαιωνας, δεν εχει ζησει η ελλαδα ουτε στη δεκαετια του 50.

    εγω αρχες του ογδοντα με τη βοηθεια συναδελφων που ακολουθησαν πετυχα μια απεργια σε ενα μεγαλο φορεα (δεν γραφω το ονομα, αλλα μιλαμε για παρα πολυ μεγαλο φορεα) που εγινε για πρωτη φορα στην ιστορια του.
    η απεργια επηεαζε πολυ κοσμο, ηρθαν καναλια κ.λ.π. και τελικα πετυχαμε να ακυρωσουμε μια αλητεια που αρχιζε να εξυφαινοταν.

    καπακι του κανω και ενα κυνηγημα για τα ενσημα και με πληρωσε για χρυσο.

    την επομενη χρονια με εδιωξε, και το κλιμα για οσους εμειναν εγινε ασφυκτικο, αλλα πολλοι τοτε που με ακολουθησαν για τα ενσημα, σημερα θα πρεπει να χαιρονται που πηραν αρκετα συνταξιμα ενσημα για να τα εχουν για τη συνταξη τους.

    τι να πω.
    η αθηνα πλεον ειναι μια εργασιακη κολαση (ειδικα γι’ αυτες τις μοντερνες επιχειρησεις)

    Υ.Γ. φταιμε ομως και μεις, οι εργαζομενοι.
    εγω για πολλα χρονια υπηρξα διεθυντης σε επιχειρησεις .
    ποτε μα ποτε δεν θεωρησα οτι ημουν κατι παραπανω απο εργαζομενος και τιποτα αλλο.
    τωρα και το τελευταιο τσουτσεκι στη δουλεια του δινουν 5 δεκαρες και ενα τιτλο και στηνει κ…ο στον καθε μαλακα.

  14. Μαΐου 6, 2007 στο 21:36

    ρούλα, χαίρομαι πάρα πολύ ήρθες εδώ και πολύ περισσότερο που καταθέτεις όλα αυτά που μου είναι τόσο μα τόσο μα τόσο οικεία.
    Και σένα, ρε μουργάκο, σε ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ που προφανώς είσαι σε πολύ καλύτερη μοίρα τώρα αλλά παρόλα αυτά σε νοιάζει και μπαίνεις στον κόπο και τα γράφεις αυτά τα πράγματα.
    Πιστεύω πως αυτό είναι το κλείδι: Να μας Νοιάζει. Αυτός ο χώρος έχει διαλύσει γιατί συχνά πυκνά από τον πιο big μέχρι τον νεαρότερο αρχάριο όλοι λένε ή σκέφτονται »και τώρα ο καθένας για πάρτη του».
    Εργασιακός Μεσαίωνας είπατε; Βάλτε κάτι παραπάνω… Ιλουστρασιόν Εργασιακός Μεσαίωνας.
    Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε ο αχταρμάς, αλλά τα σωματεία των εργαζομένων είναι για τον π****ο εντελώς. Ναι, και;
    Ρούλα, αναφέρεσαι στην ΕΣΗΕΑ. Τι καλό που είναι το προεδρείο της που όταν παίρνει σβάρνα τις μαγαζάρες και τα μαγαζάκια περνάει πρώτα για καφεδάκια από τα γραφεία των εκδοτών…
    Καταλαβαίνω τη δυσπιστία σου για την απεργία της Τρίτης, αλλά και αυτό είναι κάτι που καλλιεργούν οι big. (Μιλάς για περισσότερη δουλειά τη Δευτέρα και την Τετάρτη, άρα δεν εργάζεσαι σε καθημερινό φύλλο γιατί εκεί μια ζημιά όσο να ‘ναι εφόσον δεν βγαίνουν την επόμενη μέρα την παθαίνουν…)
    Ενιγουει οι Big καλλιεργούν αυτή την πεποίθηση ότι δεν έγινε και τίποτα… Έγινε! Και που δεν γίνεται, φταίμε κι εμείς. Γιατί δεν τους ψάξαμε να τους βρούμε. Γιατί αφήσαμε τους εξηνταπεντάρηδες να παίζουν τη ζωή μας και την επιβίωσή μας. Γιατί δεν ξέρουμε πού είναι τα γραφεία της Ένωσης. Και να σου πω και κάτι προσωπικό και χέστηκα κιόλας για την έκθεση. Γιατί όταν είχα φτάσει στο Αμήν και στο πού-είναι-το-κάμελ-οέο δεν διεκδίκησα αυτό που μου αναλογούσε, αλλά έψαχνα κι άλλες κι άλλες κι άλλες δουλειές ή περισσότερες αρμοδιότητες μπας και… Ηταν σφάλμα, ήταν έγκλημα, ήταν πανικός.

    Τώρα που λέμε για τέτοια, θυμάμαι ένα φεγγάρι δούλεψα πωλήτρια. Στο ΟΥΑΟΥ Κολωνάκι. Άλλη φοβερή δουλειά και αυτή… Νομίζω πως αυτή τη στιγμή ο βασικός μισθός των πωλητριών είναι γύρω στα 575 ευρώ. Για οκτάωρα και δεκάωρα ορθοστασίας, για εξυπηρέτηση των ψυχάκηδων επηρμένων κυριών που τριγυρνάνε εκεί. Δεν θα μιλήσω για την πλειονότητα των πωλητριών, αλλά άκου. Έχουμε ένα φοβερό κοινό σημείο μαζί τους. Εξυπηρετούν την κύρια Τάδε πχ και παθαίνουν ταύτιση μαζί της. Μαζεύουν ευράκι ευράκι για ένα ζευγάρι παπούτσια που είναι ακριβότερο από δύο μισθούς.
    Το Σύνδρομο της Πωλήτριας. Από αυτό ακριβώς διακατέχεται κάθε άλλος νέοπας που πιστεύει πως αν φροντίσει καλά τις δημόσιες σχέσεις του, πως αν σκύβει και λέει ναι σε ό,τι του ζητούν, θα έρθει μέρα που θα χαλιφήσει στη θέση του χαλίφη. Για μένα αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που απαξιώνουμε τον συνδικαλισμό. Λέμε νταξ και νταξ η λάντζα θα είναι για λίγο, αύριο θα είναι μια άλλη μέρα. Λυπάμαι, αλλά τώρα ζούμε τις (άπειρες) μέρες της μαρμότας. Και αυτή η άλλη μέρα είναι ατάκα από ταινία που έκλεισε σχεδόν έναν αιώνα ζωής.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Μαΐου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: