Αρχείο για Ιουνίου 2007

29
Ιον.
07

Δεν είχα τέτοια πρόsθεση

13 ώρες δουλειά +2,5 ώρες συνολικός ανεφοδιασμός (ετοιμάζομαι, taking a shower στην αρχή και στο τέλος της μέρας, φαΐ)

+3 ώρες μετακίνηση (συνολικά)

+7 ώρες για ύπνο

+2 ώρες τιβί, διάβασμα, Ιντερνετ (ναι, καλάαα)

+1/2 ώρα για καθάρισμα φωλιάς (κάτι ψιλά)

+1 ώρα για να μιλήσω με κάνα δικό μου άνθρωπο

+1 ώρα για socializing

30 ώρες

  – πες μου κάτι, ο χρόνος διαστέλλεται, όχι πολύ πιστημονικά όμως

– χρόνος δεν υπάρχει, είναι τρόπος περιγράφεις μαθηματικά, κίνηση, εξέλιξη, πορεία,

– α δηλαδή αυτό το 30 το κάνεις εσύ – σ-γπ-ώ!

Advertisements
27
Ιον.
07

Life in Mono

The stranger sang a theme
From someone else’s dream
The leaves began to fall
And no one spoke at all
But I can’t seem to recall
When you came along
Ingenue

Ingenue
I just don’t know what to do

The tree-lined avenue
Begins to fade from view
Drowning past regrets
In tea and cigarettes
But I can’t seem to forget
When you came along
Ingenue

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue (fade out)

 

 

Μπερδεύομαι λίγο με τις Προσδοκίες σήμερα. Δεν είναι ούτε μικρές ούτε Μεγάλες. Ψέμα… Όχι μόνο σήμερα, πάντα. Μπερδεύομαι λίγο με τα όνειρα χθες, ξεκινάει μια μέρα από το πρωί και μου φαίνεται περίεργο που θα τη ζήσω φουλ ώς το βράδυ.

Φουλ φουλ

Φούλι φουλ

Ένα φουλ πλημ

Τι είναι φουλ;

 

 

 

 

 

25
Ιον.
07

Ο Πίτερ Μαν στην πόρτα του ναι ναι (part 1)

Όλες οι αγάπες ειναι ξεχωριστές και το ίδιο ξεχωριστή και παράξενη ήταν αυτή που ένιωθε ο Πίτερ Μαν για το αγαπημένο του μικρό που ήρθε στη ζωή του τόσο ξαφνικά όσο ξαφνικό είναι το δευτερόλεπτο και ο κεραυνός που σου αλλάζουν όλη τη ζωή.

Δύο μήνες μετά που είχε έρθει στη Γη ο Κιντ, αρρώστησε πολύ. Ο Πίτερ Μαν πρώτη φορά στη ζωή του έπαθε αυτό που λέμε «τρελάθηκε από ανησυχία». Του χάιδευε τη μικρή του πλάτη που ήταν ίσα με την παλάμη του μήπως και σταμάταγε το κλάμα. Ο γιος όμως όχι δεν σταμάταγε και ο πατέρας έχανε την πραγματικότητα. Πονάς; Κρυώνεις; Ζεσταίνεσαι; Πεινάς; Πες μου!!! Απάντηση δεν έπαιρνε. Πήγαινε μπροστά στον καθρέφτη και χάζευε το είδωλό του. Κοίτα, έλεγε στη γυναίκα του. Αρρώστησα κι εγώ, Τίνκι. Τα μάτια μου είναι κόκκινα και έχω αρρυθμίες. Πιάσε μου σταγόνες, χάπια, ό,τι έχεις.

Βέβαια, δεν ήταν άρρωστος. Μόνο στενοχωρημένος. Ίσως για πρώτη φορά. Η καρδιά του που είχε τόσο χώρο μεγάλο γέμιζε με καινούργιες λέξεις: Με Νοιάζει, Σε Φροντίζω, Ανησυχώ, Ήρεμα Μωρό Μου. 

Και βέβαια το μικρό αγόρι έγινε καλά.

Όταν το μωρό έγινε με το μαγικό 6 μηνών και σταμάτησε να θηλάζει, ο Πίτερ Μαν ανακοίνωσε στην Τίνκερμπελ πως από δω και πέρα ήθελε την κούνια του γιου τους από τη δική του πλευρά του κρεβατιού. Ήθελε να ακούει τη θερμοκρασία του, να νιώθει την ανάσα του, να είναι σίγουρος πως είναι καλά. Έτσι της είπε…

Στην πραγματικότητα καλούσε κάθε βράδυ τον Μορφ, να παίρνει αγκαλιά τη γυναίκα του, να τη νανουρίζει, να την κάνει να ξεχνάει τις δουλειές του σπιτιού, τους πόνους στα πόδια από τα ψηλά τακούνια που φόραγε κάθε μέρα στο γραφείο. «Μπορεί να βγάλω κι άλλες πληγές, Πίτερ, αλλά τα τακούνια μου δεν πρόκειται να τα βγάλω ποτέ. Αν τα βγάλω, να με πας αμέσως στον Shoenhlein. Θα πει ή ότι είμαι άρρωστη ή ότι θα ‘χω πάρει υπογωγή».

Όταν τελείωναν οι συζητήσεις, τα άγχη και ο Μορφ έκανε τη δουλειά του, ο Πίτερ Μαν έπαιρνε τον Πίτερ Κιντ αγκαλιά με το ένα χέρι και ανέβαιναν στην ταράτσα. Έκανε μια έτσι με το ελεύθερο χέρι και έκοβε φέτες σαν πορτοκάλι από το Φεγγάρι και τις έδινε στο μωρό για βιταμίνες, για να έχει λαμπερά και όμορφα μάτια, για να μπορεί να βλέπει μέσα από τις γραμμές, πίσω από τα χαμόγελα, πέρα από τις ημερομηνίες λήξης και στις κρυφές γωνιές του πλανήτη. Αυτό έκανε και την περασμένη Πέμπτη – και ίσως τώρα αρκετοί από αυτούς που βρέθηκαν στις θάλασσες εκείνη τη μέρα μπορέσουν να καταλάβουν γιατί το Φεγγάρι είχε πορτοκαλί σχήμα δαγκωμένης φέτας από φρούτο.

Το μωρό μεγάλωνε και γινόταν παιδί και η διαδικασία έμενε πάντα ίδια. Μόνο που τώρα κάθε νύχτα ο πατέρας ψιθύριζε στο αφτί του γιου μυστικά password για μονοπάτια σε άλλες χώρες, για ταξίδια σε κοριτσίστικες καρδιές.

Του ψιθύριζε:

Έτσι θα τις αγγίζεις με τις άκρες από τα δάχτυλά σου τρυφερά στο λαιμό και έτσι θα τις φιλάς στις άκρες από τα χείλια. Μόνο. Μετά, εκείνες θα σε ζητάνε, θα σου αφήνουν στις τσέπες μικρά σημειώματα με καρδιές, αστέρια και πολύπλοκους αριθμούς τηλεφώνων. Και θα σε περιμένουν…

Του έφτιαχνε:

Ιστορίες από χώρες που είχε επισκεφτεί. Όχι για το πώς ήταν οι άνθρωποι, τα στενά της πόλης και τα αρώματα που είχε δοκιμάσει. Όχι. Παραμύθια του έφτιαχνε και του έκανε παραγγελίες για το πώς θα ήταν ωραία τα πράγματα όταν ο Κιντ θα γινόταν κι εκείνος Μαν, του έλεγε για τα παιδιά που δεν θα διψούσαν πια, θα είχαν πάντα six course meal κάθε μεσημέρι, θα πήγαιναν σχολείο, θα μάθαιναν αγγλικά, γερμανικά και κιθάρα όπου και αν έμεναν. 

Του ξαναψιθύριζε:

Για αρώματα μαγικά που είχε βρει Αλλού, για παράξενες μουσικές και για ανθρώπους που έπεφταν σε έκσταση μιλώντας γύρω γύρω από τον εαυτό τους. Τους είχε συναντήσει στο Μαρόκο, στο Μπαχρέιν, στα παζάρια της Δαμασκού και της Αλεξάνδρειας, στη Νέα Υόρκη, στη Λυκόβρυση, στο Κολωνάκι, στο Ιντερνετ, στην τελευταία σελίδα της Εφημερίδας, παντού.

Έτριβε στα χέρια του κανέλα, γαρίφαλο και μοσχοκάρυδο και τον μάθαινε να ξεχωρίζει γεύσεις, μυρωδιές και πονηρά κόλπα στα χαρτιά για να μην τον ξεγελάσει ποτέ κανείς. Θα έσπαγε η καρδιά του μαζί με τις καινούργιες λέξεις, αν το πάθαινε αυτό. 

21
Ιον.
07

Η άντ’ αυτής της Ada Ftys (she is in luv!)

Δα λινκ!  http://adaftys.wordpress.com

Με μεγάλη περηφάνεια, κι ένα κρυφό δάκρυ, για ένα γεμάτο πουκάμισο και μια Άντα, σας παρουσιάζω σε παγκόσμια μπλογκοπρώτη τις Αλλαξοποστιές! Εδώ στην κιτρινοπουλική λιμνούπολη, δημοσιεύεται το αγαπίτσικο ποστ της Ada Ftys όπου διηγείται ένα μαγικό καλοκαίρι!
Εκείνη είναι η Ada Ftys, το αγαπημένο role-model του γυναικείου 30ish single blah-blah-ing σε ένα ποστ που στάζει πρώτες μέρες του luv is in the air!
Εκείνη, μια ευαίσθητη καρκίνα.
Εκείνος ήρθε έτσι ξαφνικά.
Η παρένθετη-μάνα-βλόγερ είμαι εγώ. God only knows why… 

 

Τεύχος Αλλαξοποστχιάς 1 – Τιμή Μεγάλη

Θα συνεχίσουμε το πρόγραμμά μας με αγαπίτσες. Δεν ξέρω για πόσο. Μάλλον για λίγο. Γενικά οι αγαπίτσες στο blog μού βγαίνουν δύσκολα. Και στη ζωή δύσκολα μου βγαίνουν, μέχρι να κάνω την αρχή. Τότε γίνομαι ένα πλάσμα που σαν το γατί τρίβεται ολημερίς στα πόδια σου και σου κάνει χάδια (φαντάζομαι το κάνουν αυτό τα γατιά, ε? Ή μήπως είναι ατυχής η παρομοίωση?) και γουργουρίζει (εδώ πάντως έπεσα μέσα, τα γατιά γουργουρίζουν, είμαι positive) και αναποδογυρίζει και τουρλώνει την κοιλίτσα του και περιμένει να το χαϊδέψεις κι εσύ (χμμ, εδώ I rest my case, ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει γατοφυλή που το κάνει αυτό, ας πούμε όμως ότι υπάρχει, τι σας κοστίζει να είστε λίγο συγκαταβατικοί???).

Το πόσο μου αρέσει αυτό το τραγούδι, δε λέγεται. Η μουσική, το remix από τους Bent, οι στίχοι, κυρίως αυτοί. Μη μου πεις ότι δεν το ‘χεις νιώσει, έστω μια φορά, ότι «Love is pure gold and time a thief», ότι όλα γίνονται ποοοοολύ γρήγορα, ότι χρειάζεσαι κι άλλες στιγμές, ότι η κλεψύδρα αδειάζει κι εσύ θέλεις να τη σταματήσεις, θέλεις λίγο χρόνο ακόμη, δεν προκάμεις. Ααααα, πάλι βλακείες γράφω, να το ακούσετε να καταλάβετε.

Αν πρέπει ακόμη να προσθέσω, είναι ότι κάτι τέτοιες στιγμές δεν έχουν νόημα οι θλιμμένες σκέψεις για το αύριο. Το ΕΔΩ και το ΤΩΡΑ είναι που μετρούν.

Speak low when you speak, love
Our summer day withers away too soon, too soon
Speak low when you speak, love
Our moment is swift, like ships adrift, we’re swept apart, too soon

Speak low, darling, speak low
Love is a spark, lost in the dark too soon, too soon
I feel wherever I go that tomorrow is near, tomorrow is here and always too soon

Time is so old and love so brief
Love is pure gold and time a thief
We’re late, darling, we’re late
The curtain descends, evεrything ends too soon, too soon
I wait, darling, I wait
Will you speak low to me, speak love to me and soon

Ada Ftys

 

*

Σχόλια μπορείτε να αφήσετε και εδώ και στο μπλογκ της Άντας.
Έτσι κι αλλιώς ο σκοπός είναι χαοτικός…
19
Ιον.
07

Στο πάρα πέντε

η Εύα ένιωσε να τρελαίνεται. Ενιωσε πως πνιγόταν σε μια θάλασσα από τρυπητά σαν ταμπέλες στα Σφακιά πετσετάκια. Πάνω στην τηλεόραση, πάνω στο DVD, πάνω στην πλάσμα οθόνη, πάνω στο ουράνιο τόξο ριχτάρι του καναπέ.

Ο Σήφης της είχε ζητήσει να κάνει υπομονή να φύγει η μάνα του από το σπίτι, υπομονή να βρει μια καλύτερη δουλειά, υπομονή μέχρι να βρουν ένα σπίτι κοντά στην Αγία Φιλοθέη, υπομονή μέχρι να παντρευτούν, υπομονή μέχρι να κάνουν ένα παιδί και να μεγαλώσει για να μην αφήνει δαχτυλιές στα έπιπλα, και τότε θα πέταγαν τα τρυπητά σαν ταμπέλες στα Σφακιά πετσετάκια.

Σε δυο μέρες θα ήταν ο γάμος. Στον Προφήτη Ηλία του Πειραιά. Στα Κρητικά. Την έπιασε ναυτία και μόνο που σκέφτηκε μερικά από τα δώρα: πετσετάκι σε σχήμα Μεγαλόνησος, πετσετάκι σε σχήμα Γαλλία, σε σχήμα Λουξεμβούργο για την ψωμιέρα, σε σχήμα Ελβετία για το μπάνιο.

Στο μπάνιο της αγαπημένης της φωλιάς η Λία καθόταν με τις ώρες κάτω από το ντους. Έριχνε πάνω δροσερό νερό, έφευγε ζεματιστό. Έκανε μια ευχή να μην συνεχιστεί ο πυρετός μέχρι μεθαύριο που θα πάντρευε την καλύτερή της φίλη. Είχε ακόμη πολλές δουλειές να κάνει. Plus θα έπρεπε να βρει λίγο χρόνο να ξεμοναχιάσει την Εύα γιατί δεν της φαινόταν και πολύ καλά και φοβόταν μην έχουν καμιά σκηνή τύπου Cutty Sark τελευταία στιγμή… Ντουπου ντουπ, Ντουπου ντουπ, άντε γεια.

Η Εύα φόρεσε το πιο στενό της τζιν. Γυμνή από τη μέση και πάνω πήγε μπροστά στον καθρέφτη. Έπιασε τον αφαλό της και σκέφτηκε πως ίσως ήταν φτιαγμένος για να μείνει στη θέση του. Ορφανός και απλή σκηνοθετική λεπτομέρεια για το λεπτό της κορμί. Δεν ένιωθε αυτό που λέμε μητρικό ένστικτο και ας ήταν ήδη 30 χρονών. Έσκυψε το κεφάλι. Μόνο η Λία θα μπορούσε να το καταλάβει αυτό. Μόνο. Η Λία που πάντα την ακολουθούσε σε όλες τις τρέλες, η Λία που ένιωθε, Η Λία που ήξερε πότε να σιωπά και πότε να φωνάζει, η Λία που, όταν η φίλη της τρελαμένη από κούραση και με καμία διάθεση να προσαρμοστεί στα της ελληνικής νοσοκομοιίας σταμάτησε την Ιατρική στο δεύτερο έτος της ειδικότητας, της είπε απλώς «Εντάξει» με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά, την ώρα που όλοι, γονείς, συγγενείς, φίλοι την έκραζαν για την καριέρα που έχανε.

Η Λία τελείωσε το μπάνιο της και άρχισε να σκουπίζεται. Σταμάτησε το χέρι της πάνω στην κοιλιά της. Κρίμα που δεν προλαβαίνω να χάσω 15 κιλά μέχρι μεθαύριο, σάρκασε εαυτόν με ένα αγιοβασιλιάτικο «χοχοχοχχο». Οι μικρές σταγόνες έτρεχαν αργά σαν συνειρμοί. Ανοίγεις τον έναν για να βρεις έναν μικρότερο φόβο και μετά ανοίγεις τον άλλον για να βρεις μια μικρότερη ευχή και μετά ανοίγεις τον άλλον για να βρεις μια μικρότερη επιθυμία που θα γίνει αγάπη και θα κινήσει τα πάντα.

Μερικές φορές η αγάπη είναι σαν σταγονίτσες μέσα στα σπλάχνα, τα κρατάει ζωντανά, τρυφερά, τικ τακ τικ τακ, γκλουουκ, φλοοοοοπ. Μερικές φορές η αγάπη πρέπει να γενιέται για να μη γίνεται από αγάπη υδρατμοί που θολώνουν τους φακούς επαφής και τον εγκέφαλο.

Η Εύα μάζεψε όσα τρυπητά σαν ταμπέλες στα Σφακιά πετσετάκια μπορούσε και τα περιέχυσε με ζιπέλαιο. Κλανκ και φωτιά στον ακάλυπτο. Γέλασε με τις τριανταφυλλιές και τα πετσετάκια φλαμπέ στον μικρό κήπο και φόρεσε το κράνος της. Γκρρρρουπ, γκρρρρρουπ, έβαλε μπροστά το XT. 

Σε μισή ώρα χτυπούσε το κουδούνι της Λίας.

– Συγγνώμη για την ώρα. Για τις ώρες που χάσαμε, για τις μέρες, για τους μήνες που σχεδιάζαμε όλο αυτό.

– Τόσο πολύ πια σε χάλασε το ντεκόρ, αδερφάκι;  Ξέρεις τι έχει από δω και πέρα αν;.. Πώς θα σε αντιμετωπίζουν και τι θα σκέφτονται για σένα;

– Και τις ατάκες ξέρω by heart. Τι διάλα;

– Αγκαλιά!

– Πάμε για καφέ στην Παλιά Αγορά;

– Να στεγνώσω τα μαλλιά μου και φύγαμε.

– Σίγουρα; Είσαι και λίγο αρ…

– Εντάξει λέμε. Eντάξει.

😀

18
Ιον.
07

Do you do you Connect, μωρό μου;

Ποια είναι η πιο μαγική λέξη στο Desktop;

Ίσως, λέω ίσως, αυτό που γράφει Connect. Σε άλλες στιγμές ίσως είναι ένα shortcut για ένα εισιτήριο που έχεις παραγγείλει on-line και θα το χρησιμοποιήσεις σε έναν μήνα, μια φωτογραφία, μια συζήτηση με τον κολλητό στο msn.

Εγώ Connect, εσύ Connect, αυτός Connect.

Όμορφα, ειδυλλιακά, χιουμοριστικά, φιλικά, τρυφερά, εκνευριστικά, με τεράστιες αντιθέσεις και πολλά κοινά.

Κάτι οι συζητήσεις και οι αναμνήσεις που είχα την τύχη να επικοινωνήσω να με επικοινωνήσουν και αφορούσαν τον Μάνο Χατζιδάκι, κάτι που διάβασα για την επιστροφή των Who στη σκηνή, ε και κάτι ένας ξαφνικός πυρετός από τις 6 το απόγευμα της Κυριακής), αυτή τη στιγμή εγώ Connect στο προσωπικό μου blender δύο με εξωφρενικό τρόπο διαφορετικά τραγούδια.

Το πρώτο πάει κάπως έτσι:

People try to put us d-down (Talkin’ ’bout my generation)
Just because we get around (Talkin’ ’bout my generation)
Things they do look awful c-c-cold (Talkin’ ’bout my generation)
I hope I die before I get old (Talkin’ ’bout my generation)

 Why don’t you all f-fade away (Talkin’ ’bout my generation)
And don’t try to d-dig what we all s-s-say (Talkin’ ’bout my generation)
I’m not trying to cause a b-big s-s-sensation (Talkin’ ’bout my generation)
I’m just talkin’ ’bout my g-g-generation (Talkin’ ’bout my generation)

Το δεύτερο τραγούδι λέει κάτι τέτοιο:

*Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγάνε τους αστούς
πετσοκόβουν τα κεφάλια
απο εχθρούς και απο πιστούς.

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κόβουν δεντρολιβανιές
και στολίζουν τα πηγάδια
για να πέσουν μεσα οι νιές.

Κωλοπαιδαράδες και γιεγιέδες οι μεν, ονειρικός και γλαφυρός ο δε (που σημειωτέον είναι δικοί Του οι στίχοι). 

Αυτό το περίεργο (και πυρετικό ξανασημειώνω) μπέρδεμα μπορεί να φαίνεται ανοίκειο. Αλλά εν πάση περιπτώσει είναι ένα ταίριασμα που κάπου μπορεί να ηχεί αρμονικά. Ας πούμε στο δικό μου fucked up μυαλό.

Στο κάτω-κάτω ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ έχουμε και μάλιστα ΝΕΑ.

*Και στα δικά σου, Βύρωνα.

15
Ιον.
07

Κόψε μου

– Κόψε μου δεκαπέντε γραμμές.

– Κοκ…

– Όχι κοκ… κόψε μου δεκαπέντε εκατοστά.

– Αφενdικό, εγώ κόψω ντεκαπέντε γραμμέσ εκατοστά από παζλ Διονύση;

– Ναι, Πένη. Αλλιώς δεν θα χωράει στο κάδρο

– Όμως, αφενdικό, Διονύση μάζευε κομματάκι κομματάκι φωτογραφίες, κοιτούσε, χάιδευε, μουρμουρούσε, έκλαιγε, σκεφτόταν, κόλλαγε, ξεκόλλαγε, ξανακόλλαγε, γελούσε. Μη λες εσύ, Πένη κόψε Διονύση. Δενπορώ. Διονύση αγαπάει, αφενdικό!

– Ποιον, ρε Πένη, εμένα; Αυτός τραβιόταν χθες με τον Τάσο στο Γκάζι.

– Οκι εσένα!!! Μικρά κομματάκια παζλ αγαπάει. Λεπτομέρειες που κάνουν big thing. Και άνθρωποι αγαπάνε παζλ και βλέπουν φωτογραφία και θέλουν τραγουδάνε και χορεύουν, και ταξιδεύουν, αφενdικό, και καλό είναι άμα δεν έχουν κρόνο πάνε διακοπές.

– Πένη, I’m losing my patience here! Κόψε τις ρημαδιασμένες γραμμές, σου λέω. Έχουμε να διώξουμε κούτες τσίχλες. Καταλαβαίνεις ή να βάλω τις φωνές;

– ‘Οχι.

– ‘Ακου, παιδί μου, μαστίχες πουλάμε. Πώς να χωρέσει αυτό το big thing που λες σε μια τόσο μικρή επιφάνεια;

– Τι είναι επιπάνεια;

– ……………………

– Τι είναι επιπάνεια;

– ……………………

– Ε τι είναι επιπάνεια;

– Επιπάνεια είναι αν δεν κόψεις τις ρημαδογραμμές θα πας αύριο σπίτι σου. Κατάλαβες;

– Μανίλα;

– Ναι.

ΟΚ

!ΧΡΑΤΣ!




syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Ιουνίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 8 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 8 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 8 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 8 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Και Σκιά και Φως είναι το thalassaki

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=
Advertisements