03
Ιον.
07

Φωλιά φωλιά σε ψάχνω

Γύρισε (πάλι) λίγο αργά στη Φωλιά, περίπου στις 5 το πρωί.

Μπαίνοντας στην παραλιακή, που είναι ο αγαπημένος δρόμος της επιστροφής ήδη από το καλοκαίρι του 2004, και έχοντας τελειώσει δα γουορκ μέσα σε γέλια και σταφ λάικ δατ θυμήθηκε λίγο την Αμ. κι έτσι ήρθε μια Αμηχανία και λίγα δάκρυα.

Είχε έρθει νωρίτερα και το νέο για έναν λαχταρούλη που ήρθε λέει στο Τζάνειο και του είπαν τσου ρε μικράκι, έχω δύο ασθενοφόρα στο μέγεθός σου, το ένα είναι χαλασμένο και το άλλο είναι μακριά. Η αλήθεια είναι πως υπήρχε κι άλλο ένα έκτακτο περιστατικό με βρέφος κι έτσι ο αρμόδιος (στον συντονισμό του ΕΚΑΒ, γιατρός, ό,τι να ‘ναι δεν ξέρω) υποχρεώθηκε να παίξει τον Θεό. Θαρρώ πως θα τα μπλέξω, απ’ τα δυο ποιο να διαλέξω;

Ήθελε να είναι κανείς στη θέση του και να ρίξει τα ζάρια;

Κι έτσι στη μικρή λασπωμένη χώρα έγινε γνωστό -και καλά- και αυτό. Δεν έχουν ασθενοφόρα. Το είχε ξανακούσει αυτό από τον πατέρα παλιά όταν χρειάστηκε ασθενοφόρο να μεταφέρουν τη μητέρα του πατέρα, και ένας ευγενικός κύριος στο ΕΚΑΒ τού είχε εξηγήσει πως, ξέρετε, δεν έχουμε όχημα διαθέσιμο και, ξέρετε, ξέρετε… συγγνώμη, αλλά επειδή είναι Σάββατο βράδυ και έχουμε έκτακτα πολλά και τροχαία, στέλνουμε πρώτα στους νεότερους… και συγγνώμη… ένας κόμπος η σκατοδουλειά μου και μόνο αν θα ‘ρθεις... σας ζητάω συγγνώμη. Και ο πατέρας κατάλαβε και έκλαψε και η κόρη του που δεν υπήρξε ποτέ τόσο γενναιόδωρη όσο ο πατέρας και η μητέρα του πατέρα μίσησε μέσα σε εκείνη τη στιγμή της τρέλας.

Μίσησε όποιον υπεύθυνο και πρώτα από όλα γι’ αυτό το κλάμα του πατέρα, και ποιος είσαι ΕΣΥ πλπστα που μου τον πονάς, μου τον τσακίζεις, ΕΣΥ που κάνεις τον ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΔΥΝΑΤΟ να λυγίζει και να νιώθει αδύναμος – λες κι έγινε σεισμός και ανεβήκαμε πάλι στην ταράτσα και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, περιμένουμε τις επόμενες μετασεισμικές δονήσεις και όχι δεν είναι έτσι όμως αυτή τη φορά γιατί το να πας σε ένα γαμωνοσοκομείο εγκαίρως είναι το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΚΑΙ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ, ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;

Δεν είχε τίποτα εναντίον του ευγενικού κυρίου στο τηλέφωνο που ναι, καταλάβαινε, ένας κόμπος η σκατοδουλειά του, αλήθεια είναι, αλλά μίσησε και σιχάθηκε κάθε γιο του Δικαστή, κάθε πριγκίπισσα της Κυπαρισσίας, κάθε κωλοπαιδαραίο, κάθε ηλικίας όχι επειδή τους ήρθαν όλα εύκολα… Αλλά γιατί αυτό το δώρο τού «εύκολα» το έκαναν μάσκα και αναπνευστήρα και βούτηξαν στο λάκκο με τα όμορφα σκατά και άρχισαν να κολυμπάνε ωραία και έκαναν πλιάτσικο και καθόλου δεν τους ένοιαξε να φροντίσουν και να βελτιώσουν το αυτονόητο. 

Σιχαινόταν το ντεμέκ κουλτουριαρέικο, ντεμέκ καταγγελτικό ύφος, αλλά η μία σκέψη έφερνε την άλλη και ήξερε πως δεν αργεί μια Λιμνούπολη να πλημμυρίσει.

 *******************************************************

Ξαναθυμήθηκε την Αμ. – Αμηχανία και νευρικά γέλια τόσες μέρες… Σαν τις πραγματικές κηδείες… Συγγνώμη Αμ., αλλά δεν υπάρχει κηδεία χωρίς γέλιο και γάμος χωρίς κλάμα. Έτσι δεν λένε; (Αναγκάζεται να απολογηθεί ΠΑΛΙ χωρίς πραγματικά να το θέλει κιόλας.) 

Στενοχωρήθηκε τόσο αυτές τις μέρες και μετά χάρηκε. Και μετά πάλι στεν και μετά πάλι χαρά, στενοχώρια – χαρά, καλό – κακό, ωραίο – άσχημο, τρυφερό – ξέρασμα, η διαρκής εναλλαγή…

Η στενοχώρια φυσικά και αφορούσε την απώλεια. Με όλες τις παραμέτρους. Με αυτό το γαμωγιατί να φτάσει ώς εδώ. Με το δεδομένο ότι αφού έφτασε ώς εδώ ίσως έτσι είναι καλύτερα. Με το εντελώς προσωπικό κέρδος. Κοίτα αυτά τα μάτια, τα γεμάτα νεύρο και πείσμα. Κοίτα πώς δεν φοβούνται οι άνθρωποι. Κοίτα πώς φοβούνται και μιλάνε, αλλά μιλάνε ακόμη και όταν έχει κλείσει ο λαιμός από τον βήχα. Κοίτα πώς φωνάζουν ακόμη και όταν χτυπάνε το πληκτρολόγιο. Κοίτα που τους νοιάζει να μην περάσει κανένας επόμενος στη σειρά το ίδιο.

Ο πληθυντικός αφορά μόνο την Αμαλία, έτσι; Μην τσιμπάς.

Την Τρίτη ημέρα, κατά τας γραφάς, μπροστά σε ένα περίπτερο ανακάτευε τις εφημερίδες. Και χάρηκε πολύ, ναι χάρηκε, που είδε χτυπήματα για την Αμαλία μπροστά σε τέσσερα πρωτοσέλιδα εφημερίδων για εκείνην. Γιατί ακόμη πιστεύει αυτό που γράφει στο γραφείο των Δεινών Σαύρων: «Η Δημοσίευση είναι η Ψυχή της Δικαιοσύνης». Και δεν έχει σημασία αν το έχουν ξεχάσει οι Δεινά Ηλικιωμένες Σαύρες – μαζί και οι κλακαδόροι τους. Καμία. Σημασία έχει η Αλήθεια. Και όταν με κάποιον τρόπο τη μαθαίνεις, μπορεί και να σε νοιάξει, μπορεί και να σε κινητοποιήσει, μπορεί κάτι να κάνεις, μπορεί και να μην κάνεις, αλλά μεγάλη περιουσία η αλήθεια.

Οταν την ξέρεις μπορεί και να σε νοιάξει.

Από την άλλη θα μπορούσε να συνυπογράψει και αυτό το παραλήρημα γιατί έχει τόσο μα τόσο δίκιο αυτός ο ντέρτι και πώς να αγνοήσεις και αυτό το δεδομένο; ΔΕ ΔΟ ΜΕ ΝΟ!

*************************************************************

Ήθελα να γυρίσω στη Φωλιά και να αφήσω όλο αυτό το συναίσθημα να πέσει στο πληκτρολόγιο και να το χαλάσει όπως μια φορά που είχα ρίξει κόκα-κόλα. Αλλά ο ύπνος με ντρίπλαρε ιδανικά και το ξέχασα.

Ήθελα να πω «αχ-βαχ κοριτσάκι μου, αστεράκι μου, Αμαλίτσα μου» και το εννοώ. Ακόμη το εννοώ. Μετά όμως έριξα άλλη μια ματιά στη φωτογραφία της και είδα μάτια γεμάτα γκατσ και πείσμα και νεύρο. Σκέφτηκα πως μάλλον δεν θα γούσταρε υποκοριστικά -άκι μου, -ούλι μου, οτιδήποτε υπο-τελές δηλαδή.

Ήθελε μάλλον να πει, σκέφτηκα, άντε, τα ‘παμε, δουλειά τώρα, δουλειά!

Και με πολλαπλές ενοχές για διάφορα, ελπίζω ΜΟΝΟ να θυμάμαι κάτι όταν θα έρθει η ώρα.

*******************************************************

Εδώ και ζωές δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη. Μάλλον το αντίθετο. Απλώς αυτή τη φορά -ΚΑΙ αυτή τη φορά- χάρηκα που έγινε φασαρία. Ξεχωρίζω το φρέσκο από το σάπιο (αν και αγόρασα κάτι χάλια κεράσια χθες), τον Μπορίς Βιάν από τον Μάρκο Σεφερλή (both famous and popular!), το PRιλίκι από το συναίσθημα (κι ας μην οδηγεί πουθενά το τελευταίο, Σιρανό), τη συμμετοχή από χαρά από το πρέπει-να-πάμε-γιατί-έχουμε-υποχρέωση.

**********************************************************

Μερικά καλά κλικ
Μπράβο παιδιά, πολύ καλή ξήγα, που λέμε κι εμείς στο χωριό μας 😀

personal.pblogs.gr

«και για εκείνους που αγαπώ δεν είμαιιι αυτόοοσ»

πεεες κάτι, πες κάτι, μίλα μου

καταρχήν έτσι…

και ένα καλό τραγούδι

***********************************************************

Θα ήθελα τόσο να πέσουν οι τίτλοι τέλους τώρα.

και μην ξεχάσεις να μου φωνάξεις για ό,τι διαφωνείς

You are so beautiful to me – Joe C. 

Advertisements

41 Responses to “Φωλιά φωλιά σε ψάχνω”


  1. Ιουνίου 3, 2007 στο 00:38

    Φιλούρες.

    …ξέρεις τι είναι οι φιλούρες; τέτοιες είναι για σένα.

  2. Ιουνίου 3, 2007 στο 00:39

    εεεμ, κάτι έχω ακούσει! 😉

  3. Ιουνίου 3, 2007 στο 03:18

    Γράφεις με έναν υπέροχα μοναδικό τρόπο+με φοβερές ατάκες! Τι comment ναφήσω στον χείμμαρο!
    ά-ΠΑ-ΠΙ-αστη!
    Καληνύχτα ducky

  4. Ιουνίου 3, 2007 στο 10:11

    KATAΠΛΗΚΤΙΚΟ, παπί μου, μου έκοψε την ανάσα! Μπράβο σου, χίλια μπράβο. Κι ευχαριστώ πάρα πολύ για το λινκ.

    Φιλάκια τόσα κι άλλα τόσα :**************** Καλημέρα 🙂

  5. Ιουνίου 3, 2007 στο 12:51

    Μη στεναχωριέσαι : θα φτύσουμε στους τάφους τους, έτσι?
    Aν κι εμείς μάθαμε πια να είμαστε στον αφρό των ημερών, αφήνοντας τις σκατο-βουτιές στους άλλους.

    Ενα από τα περιστατικά μου με τα ασθενοφόρα: στα πέντε της η μεγάλη μου κόρη, έπεσε άσχημα στο πάρκο κι όταν σηκώθηκε είχε ένα σαγόνι με μια τρύπα απ’ όπου έτρεχε μπόλικο αίμα και μια αντίστοιχη τρύπα στο μέτωπο, απ’ όπου κι από κει κυλούσε αίμα. Συν τοις άλλοις, το παιδί έκλαιγε και έλεγε «Μαμά δε βλέπω» προφανώς γιατί το αίμα της είχε καλύψει τα μάτια, όμως εγώ που να το σκεφτώ αυτό, αλλου πήγαινε το μυαλο μου.
    Την πήραμε αγκαλιά και τρέξαμε με την ψυχή στο στόμα, απέναντι στο σπίτι, απ’ όπου καλέσαμε το ασθενοφόρο, κι απ’ όπου μας ρώτησαν γιατί δεν την πηγαίνουμε εμείς με το αυτοκινητο μας (δεν είχαμε αυτοκινητο κι ηταν δεκα το βραδυ) και μετά μας συμβούλεψαν να πάρουμε ταξί ή να περιμένουμε να περάσει μιαμισυ ώρα για να ερθουν αυτοί!

    Για ποιους νέους λοιπόν μιλάνε τα καθάρματα? Σιγά!
    Με συγχωρείς για το μακροσκελές του ποστ, αλλά δεν άντεξα. Ακομα το θυμάμαι και θυμώνω.

    Και να ‘ταν το μόνο περιστατικό, καλά θα ήταν..

  6. Ιουνίου 3, 2007 στο 14:06

    @πιιι, κάνεις κι εσύ νυχτερινό μπάνιο στη λίμνη ε; Μ’ αρέσεισ και σε ευχαριστώ πολύ για το καλό σου κουακ!

    @thal, ευχαριστώ ουανσ σο μένι μορ, για όλα 😉 ******

    @Μαριλένα, και η Χριστίνα Λαμπίρη εις τον αφρό εις τον αφρό της θάλασσααας είχε διαβάσει παλιότερα Βιάν και τώρα κάνει νούμερα!
    Ευχαριστώ για το… πιάσιμο 😉

    Για το μακροσκελές του κόμεντ όχι και να συγχωρήσω, ίσα ίσα ευχαριστώ πολύ για την κατάθεσή του…
    Έτσι για να ξέρουμε δηλαδή, όταν ξέρουμε πάντα είναι πιο δίκαιο και ας αφορά σκτ… Και στενοχωριέμαι βέβαια γιατί σε όλους κάτι θα έχει να θυμίσει, σε όλους θα είναι οικείο άρα αληθινό 😦

  7. Ιουνίου 3, 2007 στο 15:12

    duck-ι μου ώρες ώρες με τρελαίνει το πληκτρολόγιό σου
    ειλικρινά τα όσα κατα καιρούς κολακευτικά έχεις εκφράσει για το παραμάγαζο ωχριούν σε αυτά που θα έπρεπε να πω εγώ για σένα

    σου κλείνω το μάτι από ένα λαθρεμπορικό που πλέει ανοιχτά των κυθήρων

  8. Ιουνίου 3, 2007 στο 15:39

    Αγαπημένε μου dirty πειρατή,
    πρώτα από όλα 😳
    δεύτερον, δεν σου έχω γράψει ποτέ κολακευτικά, μόνο καρδιακά, ΟΚ?
    τρίτον, αλήθεια είσαι εκεί;
    τέταρτον, διψάω τη διαφωνία σου, γιατί τα ωραία λόγια είναι μόνο λόγια
    πέμπτον, στενοχωρήθηκα πολύ που ήσουν έτσι χθες
    έκτον, να καταλάβεις μόνος σου γιατί
    έβδομον, αααναααπαυσηηη, ρίξτε κι άλλες βουτιές

  9. Ιουνίου 3, 2007 στο 15:43

    αν για κάποιους λόγους άξιζε η περιπέτεια του παραμάγαζου
    οι λόγοι…είσαι εσύ, ο γκρινιάρης σεφ κι εκείνο το παλιόμουτρο ο μούργος

  10. Ιουνίου 3, 2007 στο 15:48

    κι εγώ αυτό σκέφτομαι από την αρχή για εσάς… αλλά γιατί λες «άξιζε»; 😦 θα μας αφήσεις με τις τατιάνες και τα νούμερα;
    αυτό το έκτον δεν το σκέφτεσαι;

  11. Ιουνίου 3, 2007 στο 15:54

    δεν ξέρω γιατί το είπα…
    λες να μου ξέφυγε;

  12. Ιουνίου 3, 2007 στο 15:54

    και στο παραμάγαζο έχω δύο σένια γύφτικα

  13. Ιουνίου 3, 2007 στο 15:57

    σου ξέφυγε από τη μία και από την άλλη είμαι κι εγώ λεπτομερειολόγος με τις λέξεις λόγω διαστροφής, έρχομαι

  14. Ιουνίου 3, 2007 στο 17:29

    Ξαδελφούλα και ντέρτι…
    θα μας πάρουν τα σωρόπια τώρα?

    ρε ντέρτι…
    από που κι ως που γκρινιάρης …?
    (ούτε στο γουεμπ δε μπορώ να κρυφτω γμτ!)
    και γιατί παλιόμουτρο ο μούργος …?
    (σκατόφατσα … μάλιστα!)

    το ξαδελφούλι έχει δίκιο για τους «παρελθοντικοί χρόνοι»…

    και τι είναι αυτό το νούμερο το έξι…?
    (στο οποίο παραπάμεπει δις το παπάκι…?)
    (ενοχλώ ? δεν ενοχλώ … αν ενοχλώ … )

  15. Ιουνίου 3, 2007 στο 17:31

    σόρρυ! ορθή επανάληψη για το μούργο (όστις αναμένεται σήμερα-αύριο και πρέπει να έχει υλικό για να γράψει…)

    και γιατί ΜΟΝΟ παλιόμουτρο ο μούργος …?
    (και σκατόφατσα … τουλάχιστον!)

  16. Ιουνίου 3, 2007 στο 17:45

    χαίρε σεφ κλειδοκράτορα
    τις ρωσίδες που τις έχεις κρύψει και δεν τις βρίσκω?

  17. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:00

    γιουχουουου σεεΕΕΕεεεφ!
    λοιπόν σιρόπια όχι γιατί κάνει και ζέστη και δεν τρώμε γλυκά – κάνα παγωτάκι ίσωσ! 😛
    αναφερόμουν στο έκτον του 8
    αφού με έκανε σκτ ο παλιοβρομοτζαζ!

    ώστε ο μούργος πήγε σε αποστολή α-χα!

    τώρα θα πάτε στασ ρωσίδασ που αναχωρώ; 😕 😯

  18. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:03

    ένα μπουρδελάκι τον παρακαλέσαμε τον σεφ να στήσει στο παραμάγαζο…και το μόνο που κατάφερε είναι να το κάνει φιλολογικό καφενείο απόρων ποιητών

  19. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:04

    που είναι οι ρωσσίδαι οέο???

  20. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:08

    @παπάκι…
    ξέρω ότι αναφερόσουνα στο 6 του 8 (δενειμαικαιτοσοχαζός)
    εκείνο που ξεν ξέρω είναι το τι κρύβει ο γρίφος (το 6 του 8)

    …ανταλλασω τη λύση του γρίφου σου με μια από τους 2 τελευταίους γρίφους της λάσπης 😉

    @dirty
    μη στεναχωρευού … αι θηλυκαί είναι σώαι…

  21. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:10

    πάρε με μαζί σοοοοου τσιγγάνεεεε

  22. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:14

    συνώμη σεφ 😀 θα σου πω μετά νέο από μανιάνα που με έκανε και γέλασα πολύ!

    άντε άντε πηγαίντε με τους γύφτουσ να πουλάτε πατααατεεεσ 😛

    γουι γουιλ τοκ λειτερζζζζ

  23. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:20

    Ντέρτι, τα καλύτερα μπορντέλα είναι αυτά που έχουν ειδικά σέξιονς για κάθε βίτσιο. Και φιλογογικό καφενείο με ρωδίδαι και πολονέζαι, και χορευικό με γαλλίδαι (από αποικιαι) και ισπανίδαι και σκληροπυρινικό με αμερικάναι και δημοσιογραφικό με ελληνίδαι κουλουπου…

  24. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:22

    ντερτι-σεφ
    κολασμένε γερομπισμπίκι

  25. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:24

    Βγάλε τη σκούφια σου και βάρα με… :-Ρ

  26. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:25

    κόυφια η σκούφια μου

  27. Ιουνίου 3, 2007 στο 18:28

    (εμένα πάλι κούφια η ώρα μου!)

  28. Ιουνίου 3, 2007 στο 19:01

    Κι εμένα με κουφάνατε! 😛

  29. Ιουνίου 3, 2007 στο 19:38

    Μαριλένα κουράγιο… είσαι νέα… σιγά σιγά θα μας μάθεις 😉

  30. Ιουνίου 4, 2007 στο 01:46

    παπι, καθε φορα και καλυτερη.
    τελικά τον έχεις κατοχυρώσει τον ασθματικό, αποσπασματικό και ολίγον τι παραληρηματικό λόγο! 😉

  31. Ιουνίου 4, 2007 στο 02:02

    ThanX παλιομούργο
    καλώς όρισες, σε μελετούσαμε!
    Μαριλένα, είδες να μου φέρουν τασ απατηλασ Ρωσίδας, τασ σουρλουλούδασ, στο μικρό μου δωμάτιο;;;
    Τουλάχιστον ήταν ντε κυλτυρ, είναι και αυτό μια ανακουφισισ

  32. Ιουνίου 4, 2007 στο 02:08

    το φανταστηκα!!!!
    ειχα τετοιο λοξυγκα , που λεω δεν μπορει, παπια, βρωμικοι και μαγειροι θα με μελετανε 😉

  33. Ιουνίου 4, 2007 στο 07:57

    Στο τοπ-10 το ποστ σου, σε ένα «δύσκολο» τριήμερο (επίσημα και από την wordpress) 😉 😛

    πέρα από τις στατιστικές

    το «Φωλιά φωλιά σε ψάχνω» είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει τη τελευταία βδομάδα και έχει μέσα του πολύ αγάπη για όλους.

    {{{{{{{ e-ξαδελφούλα }}}}}}}

    καλημέρα και καλή βδομάδα!

  34. Ιουνίου 4, 2007 στο 12:42

    παπάκι…
    είσαι σπουδαίο παπάκι

  35. Ιουνίου 4, 2007 στο 13:36

    Καλησπέρα και καλή βδομάδα.
    Παπί μου μη δίνεις σημασία.
    Ρωσίδες ξανθές και απατηλές, οπτασίες ήταν και πέρασαν.
    Ξημέρωσε λέμεεε 🙂

  36. Ιουνίου 4, 2007 στο 15:53

    καλη εβδομάδα και σεφ και αντανάκλαση και thanx

    Μαριλένα, φοβάμαι πως έχουν έρθει για να μείνουν όχι εδώ, αλλού 😉

  37. Ιουνίου 4, 2007 στο 21:22

    Θα το αντιμετωπίσομεν κι αυτό, μην ανησυχείς 😀

  38. Ιουνίου 4, 2007 στο 22:44

    Όταν πλημμυρίζει η Λιμνούπολη, εγώ γίνομαι τρυφερή και θυμάμαι. Πριν από χρόνια ένας αγαπημένος μου άνθρωπος έκανε ειδικότητα σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του μεγαλύτερου νοσοκομείου της χώρας. Οι διαθέσιμες κλίνες σε μια any given day εφημερία ήταν ας πούμε μία. Έπεφτε λοιπόν σύρμα από το ΕΚΑΒ ότι έχουμε έναν παππού 89 στα τελειώματα κι έναν πιτσιρικά μηχανόβιο σμπαραλιασμένο στα 22, α, κοίτα, να κι ένας 45άρης με εγκεφαλικό πουχου. Κι όλοι στο δρόμο κι έρχονται. Ο άνθρωπός μου μόνο που δεν έπεσε στα σκληρά. Δεν ήθελε να παίζει τον Θεό. Αλλά μετά έμαθε. Φέρτε τον πιτσιρικά, έλεγε.
    Η ανθρώπινη απαξία.
    Μαυτά και μετάλλα, μια εσύ μια η άμα θες κάμε κι αλλιώς, θα με κάνετε να ανεβάζω ποστ με γλυκίτσες και δάκρυα.

  39. Ιουνίου 5, 2007 στο 21:56

    @Μαϊλένα μου νομίζω δεν γίνεται!!!

    @Ada, δεν θα ήθελα με τίποτα να είμαι στη θέση του… Θα τα είχα Ftys και παρατήσ. Είναι μια βρομοδουλειά (η επιλογή), αλλά κάποιος πρέπει να πάρει την ευθύνη και γι’ αυτό… Εν πάση περιπτώσει ο κυνικός μου εαυτός λέει πως έχει μια κάποια λογική ο τρόπος που επιλέγουν…
    Μαυτά και μετάλλα;;; ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Η ΕΥΑ, λέμεεε;;; Εκείνη βέβαια είναι Σκορπιός…

    @Νικολίνομου, λύπη κομμάτι ζωής, πάμε για μιλκ εντ κούκισ τώρα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Ιουνίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 5 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 5 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 5 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: