10
Ιον.
07

Στον καναπέ του ergenis

Μια φορά κι έναν καιρό

(δηλαδή την Παρασκευή)

μία κανόνισε να βγει. Πήγε λοιπόν exo. Αλλά όταν γύρισε messa ήταν πάλι πρωί. Οι ώρες τρέχουν ακαταλαβίστικα τελευταία, έτσι; Συναντάει νεαρό συγγενή στην πόρτα.

– Συγχαρητήρια.

– Αμμμ, ξέρεις…

– Ξέρω, αλλά αν θες αγώι για το σούπερ, αγώι έχει μέχρι τις 12. Μετά τς.

Μαμημένη αναυτοκινητία, μαμημένη συγγένεια, μαμημένοι δικηγόροι.

14:00 Σούπερ

16:00 Ξεφόρτωμα στο σπίτι

16:20 Ξεφόρτωμα στο σπίτι του ergenis. (Ο lefteris που λέγαμε μια φορά, ο μεγάλος αδελφός του δικηγόρου)

Και πιο μέσα ο Αλέξανδρος. Ο εκ Βορείου Ελλάδος φίλος του lefteris. Ο από τον Στρατό. Ο ωραίος. Που κατεβαίνει πάντα στην Αθήνα στις πιο λάθος στιγμές. Ή όταν δουλεύει ατελείωτα 28 ώρες το 24ωρο ή όταν δεν βλέπει μπροστά της γιατί έσπασε τα γυαλιά της και έχει χάσει και τους φακούς επαφής (νε νε) ή όταν έχει πιει x ποτάκια ή όταν έχει φτάσει ο μαύρος κύκλος ώς το γόνατο και φοράει ό,τι χειρότερο θα μπορούσε PLUS που βαρέθηκε να βάψει τη ριζούλα πριν από δυο μέρες. Ο Αλέξανδροοος. Ο Μακεδών. Νε. Δεν είναι καθόλου πλάκα, τραγωδία είναι. Που όταν συναντιούνται καταλήγουν οι υπόλοιποι με νευρικό τρρριλικ-τρρριλικ-τρρριλικ-τρρριλικ-τρρριλικ πάνω στο τραπέζι, γιατί όλο κάτι μλκσ λένε που φαίνονται αστείες μόνο στους δυο τους. Που χόρεψαν και μια φορά «μπλουζ», πού;;; Στους Ρέμους. Μάλιστα. Αυτός. Αυτός που χωρίζει τις Τάνιες και τις Κατερίνες και τις Γιάννες και ορκίζεται πως θα κάνει μια έτσι και θα πάει στο τρίτο πόδι της Χαλκιδικής και θα αράξει εκεί for ever. Αυτός ο ψάρισ.

Αυτός που λέει κάθε φορά μεταξύ αστείου και σοβαρού άμα δεν μέναμε μακριά ε; Γιατί δεν βρίσκεις μια δουλειά στη Σαλονίκη, ρε παιδάκι μου; Αμα την έχεις στο τσεπάκι να την πάρω, Άλεξ μου. Και γελάει. Και να μου βρεις και σπίτι κοντά στον Τερκενλή.

Ε να μην πιούνε και έναν καφέ στο μπαλκόνι που έχει ωραία θέα; (και θέο και θέο) Να μην κάνουν και μια αναδρομή στα του ergenis lefteris που χώρισε για 2048η φορά; Με την ταχύτητα adsl ερωτευεαιχωρίζει το αίμα της αυτό. Πάει στοίχημα σε μια εβδομάδα max θα ακούει καψτραγουδα και θα ‘ναι αλλού.

Ε να μην πιούνε κι ένα ουζάκι; Ο lefteris βάζει τέρμα το making up again.mp3 – Ο Άλεξ γελάει, αφού δεν το εννοείς, ρε μαλακάκοσ, του λέει. Η μία σκέφτεται πως το δυστύχημα είναι ότι τουλάχιστον για τρεις μέρες θα το εννοεί πραγματικά 😛 Ζει ένα τριήμερο δράμα κάθε φορά, τεσπά. Το τραγούδι τελειώνει, η παρέα έχει μείνει λίγο αφώνου, ασχολιάστου και μελαγχόλου γωνία. Κοιτάμε τη θάλασσα και ο speechless δικηγόρος παρατηρεί πως γίναμε Μονακά. Τα ηνωμένα πριγκιπάτα εννοείς; Ναι. Δεν έχει άδικο γιατί ακούνε μηχανές λες και είναι το γνωστό ράλι. Κοιτάνε στη θάλασσα και παρατηρούν πως κάποια σκαφάκια (-άρες) την κόβουν στα δέκα. Δεν ήξεραν όμως ότι επρόκειτο για το Ιστιοπλοϊκό Ράλι Αιγαίου! Ανενημέρωτοι άνθρωποι. τσκ τσκ τσκ.

(εντάξει, μπορεί να μην είναι από το Ράλι, αλλά μοιάζει πολύ με ό,τι έβλεπαν από το μπαλκόνι)

Αν ήμασταν στα Μονακά -συνεχίζει ο δικηγόρος- το μπαλκόνι μας θα στοίχιζε χρυσάφι.

Μονακά, δικηγόρος άνθρωπος…

Νταξ τώρα.

– Γιατί δεν μένεις άλλη μια μέρα λέει ο ergenis. Τι πά’ να κάνεις αύριο κυριακάτικα κει πέρα; Μείνε και κοιμήσου εδώ.

– Δεν ξέρω γμτ. Πώς να αλλάζω εισιτήριο τώρα; Λες να γίνεται; και κλείνει στη μία το μάτι.

Η μία ρίχνει το μισό ποτήρι στην ήδη χάλια τεράστιο νούμερο μπλούζα πάνω της.

– Οχ, πάω μέσα καθαρίσω. Καθαρίζει, ανοίγει την ντουλάπα του ergenis, παίρνει άλλο μπλουζάκι. Της είναι τεράστιο στην πλάτη, στενό στο στήθος.

Αααχ, κύριε Πετροχείλο μου. Αυτά τα γυμναστήρια άλλους τους κάνουνε θεούς, άλλες τις ρίχνουν στα μαύρα τάρταρα. Άκου να μείνει άλλη μια μέρα. Μπελάδες Α.Ε.

Βουλιάζει στον καναπέ του ergenis, ανάβει ένα τσιγάρο μόνη και μετά το ατελείωτο κενό. Κάποια στιγμή ακούει τη φωνή του Άλεξ, καλά έτσι κοιμάται αυτό; Στα καλά του καθουμένου; Ούτε καν «αυτή», «αααυτό». Άλλα λίγα λεπτά να ξεκουραστεί, σκέφτεται, και θα πάει να τους πει καμιά κουβέντα που χαχανίζουν ετσ.

Ξύπνησε γύρω στις 3 τη νύχτα με ένα σεντονάκι από πάνω και ένα ποτήρι νερό στο τραπεζάκι. A re ergenis, me pethaineis. Σκοτάδια, ούτε καν ανάσα από ύπνο δεν ακούγεται…

Να ξανακοιμηθώ να πατσίσω ύπνο νύχτασ. Μπα. Ανοίγει λίγο υπολογιστή του cousin. Τι ταχύτητα και αυτή! Τι να κάνουν οι άλλοι στα βλογσ; Μην ξεχάσω να σβήσω την ιστορία. Χοχο!

Ξανακοιμάται ώς το πρωί.

Θα ήταν και σήμερα πολύ τσαντισμένη με το «αυτό», αλλά όχι, γύρω στις 12 χτύπησε τηλ ο Αλέξανδρος από το αεροδρόμιο. Κρίμα που δεν τα ‘παμε, ρε παπί. Κρίμα, κρίμα, ναι. Δεν πειράζει, άλλη φορά. Να το παίξουμε και λίγο «ΟχΟυ, βρε αδερφέ, νταξ, δεν τρέχει και μία».

*************************************************************

Έτσι που λες γίνεται καμιά φορά, Μαριλένα, και συναντάς και χάνεις και ξανασυναντάς και ξαναχάνεις κάναν συμπαθητικό νέοπα 😛 πού και πού. Όταν αυτόν τον τρέχει μια Τάνια και όταν εσύ κόβεις φλέβα για τπτ Αλάνια. Νομίζω μπορείς με πιάσεις, ε; Στις πιο ακατάλληλες στιγμές.

Και στο πιο καλό timing σου περνάνε και στα βλογσ κάνα παιχνιδάκι στα χέρια πού και πού.

Το λοιπό, δεν ξέρω να σκιαγραφήσω κανένα ιδανικό ρε γμτ. Ίσως η καλύτερη απάντηση να είναι αυτός ο asproulis skylakos με αυτό το kitrinaki στην αγκαλιά του.

Γιατί όταν υπάρχει αυτή η εμπιστοσύνη και αυτό το άφημα στην αγκαλιά, καμιά φορά ας πάει και κάτι καλά πια.

{Ακούς Θεε; Αυτή είναι η παραγγελία μας για σήμερα.}

Και μετά την αγκαλιά τι; Χμμ, ας το πάρω αρνητικά που είναι και το φόρτε μου.

– Αν γίνεται, παρακαλώ, να μην έχει μόοονο γυναίκες φίλες. Ας έχει και κάναν φίλο, έτσι για τα μάτια του κόσμου.

– Ας μην έχει την απαίτηση, παρακαλώ πολλλλύ και επιμένω, να ακολουθώ σε κάθε ακαταλαβίστικη (δι’ εμέ την πτωχή στο μυαλό) ταινία. Ας του αρέσει και ολίγον ο Ρόκι Μπαλμπόα. Ό,τι και να του αρέσει όμως ας πηγαίνει να το βλέπει. Διότι ημείς είμεθα Υδροχόοι, ελεύθεροι, ανεξάρτητοι και σας αφήνουμε να τα κάνετε όλα μούτι άμα γουστάρετε.

– Αν γίνεται να έχει όρεξη για ζωή πολλλύ. Να μας ξεσηκώνει, να γίνεται της τρελής. Και μετά να βαριέται με τους μήνες να καθόμαστε σπίτι να βλέπουμε βίντεα και να παίζουμε τάβλι στο μπαλκόνι.

– Να γελάμε.

– Να μιλάμε.

– Να μη μιλάμε.

– Να μην είναι φλουφλάκοσ, της παλαιάς κοπής παίρνουν μόρια παραπάνω.

– Να μην πίνει μπίρες και ιούσκια από τις 11 το πρωί… (μήπως τα ‘χουμε δει όλα από λίγο; ασταδιάλα).

Ξέρω πως ναι και μετά ξύπνησα… Αλλά αφού είναι παιχνίδι, να μην πω κι εγώ, καλέ κυρία;

Ντιιινγκ!

(μαγικό)

Μόλις έκανα το παιχνίδι unisex!

Και αυτό για να παίξει ο παραπονιάρης μου o σεφ. Ε δίκιο έχει. 😉 Ας μας μιλήσει κι αυτός για τις γυναίκες των ονείρων του. Τόσες έχει μέσα στο σπίτι του, κάτι θα ξέρει καλύτερα.

Πίσης, πετώ το μπαλάκι στην Κυρία του γυναικείου bla-ing, στην κυρία Αντα Φτυσ, στη μικρή argyrenia μήπως και φτιάξει το κεφάκι της κάπως και στην Απολλώνια που τρέχει με χίλια και πολύ θα με άρεζε να ακούσω τη σκέψη της αυτή τη στιγμή 😉

Πάμεεε!

Advertisements

35 Responses to “Στον καναπέ του ergenis”


  1. Ιουνίου 10, 2007 στο 21:11

    Είδον
    Εγεύθην
    Επανείδον
    Επανεγεύθην κατά κόρον την ματαιότητα του ανθρωπίνου είδους
    Είς αυτό το παριστών κωμωδίας και τραγωδίας θέατρον ανέβην και εγώ πολλάκις
    Εβαρύνθην τους ανθρώπους νήσσα μου και είς έρημην νήσον θέλει περιεκλείσθην

  2. Ιουνίου 10, 2007 στο 21:33

    ΤΡΙΤΗ ΒΡΑΔΥ ΣΤΑ ΝΤΑΜΑΡΙΑ ΤΟΥ ΒΥΡΩΝΑ
    πάρτυ λουξ γκαραντί
    το παραμάγαζο θα δώσει δυναμικό παρών

  3. Ιουνίου 10, 2007 στο 21:38

    Αγαπητέ διρτυξαζζ

    1) Μήπως διαβάζετε Αλέξανδρο Παπατέτοιο και είστε υπό την επήρεια;;; Κατά τα άλλα, we are islands but never too far, σας παρακαλώ να το δείτε και αυτό 😦 Λίγη Μπόνι παραπάνω δεν έκανε ποτέ κακό

    2) Ωραία και είχα και μια πρόσκληση και δεν ήξερα τι να τη ρημαδοκάνω… ωραία!

  4. Ιουνίου 10, 2007 στο 21:41

    Επίσης έτσι μου ‘ρχεται να κάνω μεταμπλόγκινγκ και μεταανθρώπινγκ γιατί μου την έχει δώσει πάααρα πολύ. Ας μου κρατήσει κάποιος το ράμφος κλειστό!!!!!!!!!!
    (άσχετο αυτό με εσάς, αγαπημένε διρτυξαζζ)

  5. Ιουνίου 10, 2007 στο 21:49

    κάπου στο βάθος αντηχεί μιά πιστολιά
    μέσα στο γκέτο
    πάρε το δρόμο της επιστροφής
    όλοι απορούν πως είναι να ζείς
    σαν αποικιοκράτης της μέρας μέσα στη νύχτα
    in that city there is no ghetto

  6. Ιουνίου 10, 2007 στο 22:07

    ναι, nightshift, πολύ πριν γίνουν υπολογιστέσ!!!

    Marvin, he was a friend of mine
    And he could sing a song
    His heart in every line
    Marvin sang of the joy and pain
    He opened up our minds
    And I still can hear him say
    Aw talk to me so you can see
    What’s going on
    Say you will sing your songs
    Forevermore (evermore)

    Gonna be some sweet sounds
    Coming down on the nightshift
    I bet you’re singing proud
    Oh I bet you’ll pull a crowd
    Gonna be a long night
    It’s gonna be all right
    On the nightshift
    Oh you found another home
    I know you’re not alone
    On the nightshift

  7. Ιουνίου 10, 2007 στο 22:14

    θα σου βάλω μετά στο τραντζιστοράκι ένα διαμντάκι
    «woman of the ghetto»

  8. Ιουνίου 10, 2007 στο 22:37

    το βρήκα και το φορτώνω στο τραντζιστοράκι
    κόλαση γίνεται με τα τραγούδια
    έχω χάσει το μπούσουλα

  9. Ιουνίου 10, 2007 στο 22:46

    και πού είσαι ακόμη, νέουσ!!!

  10. Ιουνίου 10, 2007 στο 23:03

    {{{{ παπάκι }}}} και {{{{ ι-ξαδελφούλι }}}}

    α. ευχαριστώ για τη πρόσκληση 🙂

    β. ώστε παραπονιάρης? 😕

    γ. τουλάχιστον ούτε η Μαριλένα ούτε η ξαδελφούλα μου δεν θεώρησαν το παράπονο ως ελλάτωμα 😉

    δ. τα Μονακά ταιριάζουν στους μονακούς ανθρώποι (το ‘χω ψάξει πολύ…). Για τους υπόλοιποι είναι οι γιαλοί, αι ταβέρναι, τα πλακόστρωτα (το ‘χω ψάξει περισσότερο …)

    ε. η νύχτα είναι μεγάλη γόησα αλλά κρύβει πολλά… η μέρα είναι πιο πεζή ωσπου να τη πιάσουμε από τα μαλλιά να τη γυρίσουμε τ’ ανάσκελα όπως στο ταγκό και να τη φιλήσουμε στο στόμα (η πιο κατάλληλες στιγμή για να τη τουμπάρεται είναι όταν ο ήλιος βρίσκεται μέχρι και 20 μοίρες από το επίπεδο του ορίζοντα – επιστημονικά τεκμηριωμένο 😉 )

    στ. … (υπόλοιπες σκέψεις άλλη φορά)

    τάδε εφη ‘εφ και φευ έφυγε
    (αλλά μπορεί και να ξανάρθει…)

    αα! και ευχαριστώ που έγινε η διευκρίνηση και δε μου ζητήθηκε να γράψω για τον ιδανικό άντρα, γιατί είμαι και μετριόφρων και δε μ’ αρέσει να γράφω για μένα…

  11. Ιουνίου 10, 2007 στο 23:57

    παπι, τωρα καταλαβα και για πιο αλλο λογο μου αρεσει ο τροπος που γραφεις.
    γραφεις οπως θα μου αρεσε να σκηνοθετουσα -τοτε που ηθελα να γινω σκηνοθετης-
    οι ιστοριες σου ειναι ολο πλανα. κοντινα, μακρυνα, μουσικη στο πλαι, κ.λ.π.
    σαν ταινιες μικρου μηκους.
    σε καμμια αλλη ζωη μου που θαμαι σκηνοθετης θα σε φωναξω για να βοηθησεις στο σεναριο. 🙂

  12. Ιουνίου 11, 2007 στο 01:37

    Παπάκι μου, πάρα πολύ μου άρεσε όπως μας τα έγραψες(με τα θεσπέσια πλάνα που τόσο σωστά περιέγραψε ο Μούργος), αλλά βρε παιδί μου, εξαιρετικά ολιγαρκή σε βρίσκω στο τι θές από κάποιον.

    Τι; ούτε μια ζεϊμπεκιά, ούτε ένα άλα; Δεν είσαι μήπως και σύ, μελαγχολική και εντελώς ευαισθήτου;
    Θα σε μαλλώσω μου φαίνεται, πολύ.

    Για σύνελθε και καθρεφτίσου να πάρεις τ’ απάνω σου.
    Αντε μπράβο!
    Ακους εκεί να τρέχεις σε ακαταλαβίστικες ταινίες. Και να περιμένουν να σ’ αρέσουν κιόλας! 😀

  13. Ιουνίου 11, 2007 στο 01:46

    μαριλενα μιλας της και συ γιατι εχει μαλλιασει η γλωσσα μας!!
    δεν ακουει χριστο!!

    ασχετο 1
    εχεις χιουμορ!!
    εχω διαβασει κειμενα σου και γελασα πολυ! 🙂

    ασχετο 2
    σου απαντησα για το νυχτολουλουδο.
    δεν ξερω αν σε καλυψα!

  14. Ιουνίου 11, 2007 στο 02:07

    ! φχαριστο μουργακοσ 😀
    να με πάρεισ για σενάριο
    έχω κάνει σιμινάριο!!!
    καρέκλα βοηθού σκηνοθέτη θα έχω;

    @ Μαριλένα, είδες; Και με πετυχαίνεις και στα επαναστατικά μου τώρα! Γιατί πριν μεταλλαχθώ σε πάπια ήμανε τσίκεν πουλ-πουλ-πουλ!
    ΙΡΑΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΔΕΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΩ! καταλαβίστικο είναι αλλά προτιμώ τη σχόλη Closer, Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία, Χιου Γκραντ κου του λου, Αλμοδόβαρ, Φράγουλεσ και αίματα και καζαμπλάνκες και τέτοια Τέεεεεελοσ!
    Κατά τα άλλα, ας εννοεί αυτό που κάνει που κάνει ο σνούπισ από καρδιάς και θα τα βρούμε 😛
    Μίλησα με μεγάλο σου τζιέρι, τι παιδί!
    😀 Α, θα φτιάξουμε μπλογκ στο ράφι!

    # σεφ, β) δεν είναι κακό!
    γ) είδες; είδες;
    δ) νεεεε
    ε) χμμμ και μούμπλε!
    στ) πεσ πεσ

  15. Ιουνίου 11, 2007 στο 02:19

    σήμα ελλλλλήφθη.
    παρόν ποστ ωραιότατον.
    κλείνουν μάτια μου τώρα, κι αύριο μέρα είναι, καλή μας εβδομάδα.

    PS. Χέστον Αλέξανδρο. Άμα θέλει να μετακομίσει αυτός. Αλλιώς, απλώς δε σε γουστάρει (μόχει έρθει η επιφοίτηση).
    Πάρε τον ergenis. Άμα δεν τονε θες γιατί πχ είναι ξάδελφος (δε μπορώ να καταλάβα και πολλά από γενεαλογικά και πεντιγκρί τέτοια ώρα), αλλά κατάταλλα είναι τεφαρίκι πράμα, τονε θέλω εγώ, δώσ πάσα, πιάσ πάσα.

  16. Ιουνίου 11, 2007 στο 02:20

    νε μωρέ αντα χεζμενουσ έχουμε αλληλουσ χοχοχο θυμόμαστε μονο τον πάσχασ και τα χριστούγεννα, ναχαμεναλεγαμε κουτουλου
    αλλά είναι ωραίοσ παιδισ 😛
    τον πρώτο μου ξάδερφο; 😯
    oh myyyyyyyyyyy gooooooooooooooooooood!

    αααα για πάσαααα, ναι στο δίνω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    (αντρασ ζυγοσ ομωσ… σγκέμπσου!!!)
    γιουχουου

  17. Ιουνίου 11, 2007 στο 12:29

    Kαλημέρα :))
    μούργο σ’ ευχαριστώ πολύ και για το ότι σ’ αρέσουν τα γραπτά μου 🙂 και για το νυχτολούλουδο.
    Πάω να δω, γιατί χτες κοιταζα, κοίταζα και δεν το ‘βρισκα που το ‘χα γράψει η πανέξυπνη, μετά έφυγα και τ’ άφησα.

    Παπί μου, Ιρανικό κινηματογράφο αδυνατώ να δω, γιατί μπορεί να είναι αριστουργηματικός, όμως είναι και άκρως ψυχοπλακωτικός, πράγμα που δεν συνίσταται στην περίπτωση μου.
    Συνίσταται όμως σαφώς σινεμά τύπου Χίτσκοκ (αυτός ο σιωπηλός μάρτυρας, είναι τόοοσο ανεβαστικός!) και οι μιμητές του δε με χαλάνε καθόλου (το διχασμένο κορμί, μια χαρά το βρήκα).

    Οπότε τίναξε τα φτερά σου κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει.. (συμβουλή που δίνω συχνώς πυκνώς στην Ελένη. Της την τραγουδάω κιόλας :D)

    Φιλιά και καλή βδομάδα.
    Πάω για χλωροφύλλες μούργου 🙂

  18. 23 lifewhispers
    Ιουνίου 11, 2007 στο 14:11

    Παπί, πολύ ωραίο. Πολύ ωραίο λέμε. Πολύσωστή περιγραφή, λέμε. Και μία απορία, να πούμε. Οι άντρες που ξέρεις, έχουν ΜΟΝΟ γυναίκες φίλες; Κάτι τρέχει στον κόσμο αυτον. Καλή εβδομάδα.

  19. Ιουνίου 11, 2007 στο 17:05

    ατομάκι φοβερό και γαμώ τα ποστ 🙂

    σουν μάι ντίαρ, σουν, αν και έχω περιγράψει στο παρελθόν φαντασίωση με αλέξη τσίπρα (σκασμός κυρία μου!)

    σουν, λέμε

    φιλί, και κολ μι, σαγκρίες αρ γουέιτινγκ φορ ας

  20. Ιουνίου 11, 2007 στο 17:35

    ! Μαριλένα, τα χτυπάω άκου: φλαπ, φλαπ, φλαπ…
    Χίτσκοκ, ααααααι λοοοοοοβ λεεεεμεεε, άσε που άμα έχει αγωνία συμφέρει!

    @ λαιφάκι μου, φιλί* Για να είμαι ειλικρινής όχι όλοι οι άντρες. Θυμήθηκα κάτι ακραίο, α, όμως είναι σε αυτό τον κόσμο τον καλό, τον χιλιομπαλωμένο…

    # Αντα, πάω!!!

    $ αχαχαχα, Argyyy, ωραίο αγόρι 😉 πάω να ξετινάξω το σύμπαν (του βλογ σου) να το εντοπίσω

  21. Ιουνίου 11, 2007 στο 21:12

    duckyyy
    μου λειψες!!! Επιτέλους βρήκα χρόνο για καλή μπλογκότσαρκα και ήρθα να πάρω τζούρα! 😉
    χορταστική όπως πάντα (μπεεεργκ!)
    φιλιάαα ***

  22. Ιουνίου 12, 2007 στο 01:01

    σεφ πήγε ύπνο
    μούργος άφαντος
    παπί που τριγυρνά?

  23. Ιουνίου 12, 2007 στο 14:45

    μουργος ΕΔΩ!
    με ζητησε κανεις;
    .
    καλησπερα παπι!
    καλα να περασεις στα νταμαρια!!! 🙂

  24. Ιουνίου 12, 2007 στο 17:20

    άργησα αλλά το έβαλα το τραγούδι στο τραντζιστοράκι
    πρώτο πρώτο καμαρώνει

  25. Ιουνίου 13, 2007 στο 03:14

    Τρεις μέρες κολλημένη στον καναπέ του ergenis βρε παπί?! Πολύ κόλλημα!… 😉

  26. Ιουνίου 13, 2007 στο 10:25

    Ξεκόλλα καλεεε!! Δικιο έχει το άλλο παπί! Τσίμπα κι ένα πρωινό φιλί 😀

  27. Ιουνίου 13, 2007 στο 14:20

    Καλημέρα και κουακ

    παπί και Μαριλένα, χμμμ, σκέφτομαι άρα κάνω κάτι λάθος 😛

    τσιμπάω μόρνινγκ κισ και κλείσιμο ματιού νεαρού παπιού για ντεκολάζ

    (κρακ κρακ κρακ – οχ τα κοκαλάκια μου)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Ιουνίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

tweets του σεφ

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: