19
Ιον.
07

Στο πάρα πέντε

η Εύα ένιωσε να τρελαίνεται. Ενιωσε πως πνιγόταν σε μια θάλασσα από τρυπητά σαν ταμπέλες στα Σφακιά πετσετάκια. Πάνω στην τηλεόραση, πάνω στο DVD, πάνω στην πλάσμα οθόνη, πάνω στο ουράνιο τόξο ριχτάρι του καναπέ.

Ο Σήφης της είχε ζητήσει να κάνει υπομονή να φύγει η μάνα του από το σπίτι, υπομονή να βρει μια καλύτερη δουλειά, υπομονή μέχρι να βρουν ένα σπίτι κοντά στην Αγία Φιλοθέη, υπομονή μέχρι να παντρευτούν, υπομονή μέχρι να κάνουν ένα παιδί και να μεγαλώσει για να μην αφήνει δαχτυλιές στα έπιπλα, και τότε θα πέταγαν τα τρυπητά σαν ταμπέλες στα Σφακιά πετσετάκια.

Σε δυο μέρες θα ήταν ο γάμος. Στον Προφήτη Ηλία του Πειραιά. Στα Κρητικά. Την έπιασε ναυτία και μόνο που σκέφτηκε μερικά από τα δώρα: πετσετάκι σε σχήμα Μεγαλόνησος, πετσετάκι σε σχήμα Γαλλία, σε σχήμα Λουξεμβούργο για την ψωμιέρα, σε σχήμα Ελβετία για το μπάνιο.

Στο μπάνιο της αγαπημένης της φωλιάς η Λία καθόταν με τις ώρες κάτω από το ντους. Έριχνε πάνω δροσερό νερό, έφευγε ζεματιστό. Έκανε μια ευχή να μην συνεχιστεί ο πυρετός μέχρι μεθαύριο που θα πάντρευε την καλύτερή της φίλη. Είχε ακόμη πολλές δουλειές να κάνει. Plus θα έπρεπε να βρει λίγο χρόνο να ξεμοναχιάσει την Εύα γιατί δεν της φαινόταν και πολύ καλά και φοβόταν μην έχουν καμιά σκηνή τύπου Cutty Sark τελευταία στιγμή… Ντουπου ντουπ, Ντουπου ντουπ, άντε γεια.

Η Εύα φόρεσε το πιο στενό της τζιν. Γυμνή από τη μέση και πάνω πήγε μπροστά στον καθρέφτη. Έπιασε τον αφαλό της και σκέφτηκε πως ίσως ήταν φτιαγμένος για να μείνει στη θέση του. Ορφανός και απλή σκηνοθετική λεπτομέρεια για το λεπτό της κορμί. Δεν ένιωθε αυτό που λέμε μητρικό ένστικτο και ας ήταν ήδη 30 χρονών. Έσκυψε το κεφάλι. Μόνο η Λία θα μπορούσε να το καταλάβει αυτό. Μόνο. Η Λία που πάντα την ακολουθούσε σε όλες τις τρέλες, η Λία που ένιωθε, Η Λία που ήξερε πότε να σιωπά και πότε να φωνάζει, η Λία που, όταν η φίλη της τρελαμένη από κούραση και με καμία διάθεση να προσαρμοστεί στα της ελληνικής νοσοκομοιίας σταμάτησε την Ιατρική στο δεύτερο έτος της ειδικότητας, της είπε απλώς «Εντάξει» με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά, την ώρα που όλοι, γονείς, συγγενείς, φίλοι την έκραζαν για την καριέρα που έχανε.

Η Λία τελείωσε το μπάνιο της και άρχισε να σκουπίζεται. Σταμάτησε το χέρι της πάνω στην κοιλιά της. Κρίμα που δεν προλαβαίνω να χάσω 15 κιλά μέχρι μεθαύριο, σάρκασε εαυτόν με ένα αγιοβασιλιάτικο «χοχοχοχχο». Οι μικρές σταγόνες έτρεχαν αργά σαν συνειρμοί. Ανοίγεις τον έναν για να βρεις έναν μικρότερο φόβο και μετά ανοίγεις τον άλλον για να βρεις μια μικρότερη ευχή και μετά ανοίγεις τον άλλον για να βρεις μια μικρότερη επιθυμία που θα γίνει αγάπη και θα κινήσει τα πάντα.

Μερικές φορές η αγάπη είναι σαν σταγονίτσες μέσα στα σπλάχνα, τα κρατάει ζωντανά, τρυφερά, τικ τακ τικ τακ, γκλουουκ, φλοοοοοπ. Μερικές φορές η αγάπη πρέπει να γενιέται για να μη γίνεται από αγάπη υδρατμοί που θολώνουν τους φακούς επαφής και τον εγκέφαλο.

Η Εύα μάζεψε όσα τρυπητά σαν ταμπέλες στα Σφακιά πετσετάκια μπορούσε και τα περιέχυσε με ζιπέλαιο. Κλανκ και φωτιά στον ακάλυπτο. Γέλασε με τις τριανταφυλλιές και τα πετσετάκια φλαμπέ στον μικρό κήπο και φόρεσε το κράνος της. Γκρρρρουπ, γκρρρρρουπ, έβαλε μπροστά το XT. 

Σε μισή ώρα χτυπούσε το κουδούνι της Λίας.

– Συγγνώμη για την ώρα. Για τις ώρες που χάσαμε, για τις μέρες, για τους μήνες που σχεδιάζαμε όλο αυτό.

– Τόσο πολύ πια σε χάλασε το ντεκόρ, αδερφάκι;  Ξέρεις τι έχει από δω και πέρα αν;.. Πώς θα σε αντιμετωπίζουν και τι θα σκέφτονται για σένα;

– Και τις ατάκες ξέρω by heart. Τι διάλα;

– Αγκαλιά!

– Πάμε για καφέ στην Παλιά Αγορά;

– Να στεγνώσω τα μαλλιά μου και φύγαμε.

– Σίγουρα; Είσαι και λίγο αρ…

– Εντάξει λέμε. Eντάξει.

😀

Advertisements

20 Responses to “Στο πάρα πέντε”


  1. 2 lifewhispers
    Ιουνίου 19, 2007 στο 11:27

    «Μερικές φορές η αγάπη είναι σαν σταγονίτσες μέσα στα σπλάχνα, τα κρατάει ζωντανά, τρυφερά, τικ τακ τικ τακ, γκλουουκ, φλοοοοοπ. Μερικές φορές η αγάπη πρέπει να γενιέται για να μη γίνεται από αγάπη υδρατμοί που θολώνουν τους φακούς επαφής και τον εγκέφαλο.»

    Παπί…
    το κάνω κόπι και το βαζω σε πίνακα ανακοινώσεων στο σπίτι μου. Μη σε πειράζει ελπίζω. Ανάγκη για τέτοια φραση. Πες στην Ευα ότι τα τρυπια σαν ταμπέλες στα Σφακιά πετσετάκια καλώς επαθαν.
    Καλημέρα καλοκαιρινή

  2. Ιουνίου 19, 2007 στο 12:11

    Aν δεν το ‘κανε τώρα, θα το ‘κανε μετά, σίγουρα.
    Kι αν δεν το ‘κανε μετά, θα ήταν όλοι δυστυχισμένοι.

    Καλή τους βόλτα 🙂

  3. Ιουνίου 19, 2007 στο 12:36

    Τι? τα’καψε ολα? πω πω και θα της ελεγα να τα στειλουμε σε ολες αυτες τις γιαγιαδες/μοδιστρες που κανουν (κακο στην) fashion στην Αθηνα να τα βαλουν απλικε πανω στα ρουχα της επομενης κολλεξιον τους !!!!
    Α ρε aaduck μερικες φορες θελω τοσο που να ερθω εκει και να σου πω πραγματα. Οποτε θελεις βεβαια μπορεις να ανταποδωσεις. Η πορτα ανοιχτη….

  4. Ιουνίου 19, 2007 στο 12:49

    «Μερικές φορές η αγάπη είναι σαν σταγονίτσες μέσα στα σπλάχνα, τα κρατάει ζωντανά, τρυφερά, τικ τακ τικ τακ, γκλουουκ, φλοοοοοπ. Μερικές φορές η αγάπη πρέπει να γενιέται για να μη γίνεται από αγάπη υδρατμοί που θολώνουν τους φακούς επαφής και τον εγκέφαλο».

    Τι είπες τώρα…

    Καλησπέρες!

  5. Ιουνίου 19, 2007 στο 14:26

    Πολύ ωραία περιγραφή της αγάπης.
    Όλοι εκεί στάθηκαν ή μου φαίνεται? 😀

  6. Ιουνίου 19, 2007 στο 17:34

    μήπως άργησα;
    είναι παρα δέκα

  7. Ιουνίου 20, 2007 στο 00:36

    Προειδοποίηση:
    πιθανή κοτσάνα! (αλλά αυτά ήρθαν στο ταλαίπωρο μυαλό μου)

    I don’t care what’s right or wrong, I wont try to understand.
    Let the devil take tomorrow. Lord, tonight I need a friend.
    Yesterday is dead and gone and tomorrow’s out of sight.
    And it’s sad to be alone. Help me make it through the night.
    — τάδε έφη Kris Kristofferson

    Επίσης υπάρχει ένα βιβλίο του Κωστή Παπαγιώργη που ονομάζεται σιαμαία και ετεροθαλή (μένω στο τίτλο και όχι στο περιεχόμενο). Κάπως έτσι αισθάνθηκα και την Εύα με τη Λία.

    Και ένα τελευταίο (το οποίο δεν είναι κοτσάνα) -> Duckάκι έγραψες ένα ποίημα.

    xx

  8. Ιουνίου 20, 2007 στο 03:44

    @ Καλημέρεσ παιδί μου! Πότε θα πάμε για μπρατσάκια;
    @ lifewhispers, καθόλου δεν με πειράζει. Ίσα ίσα! Χαίρομαι που σου άρεσε. (μήπως να βάλεις και το λινκ μου να μου κάνεις λίγο γκρίζα διαφήμιση; αχμ λέμε τώρα, οκε)
    @ Μαριλέναμου, ναι! Και ποιος ξέρει όλοι τους;;; Δύο τρεις μπρρρρ 😉
    @ alagrecque, μεγάλη χαρά μου δίνεις. Και τιμή. Μόνο και μόνο για το ενδιαφέρον. Το εννοώ. Ελπίζω να τα πούμε σύντομα, έστω μέσω email. Όσο για το εδώ ή το εκεί μυστική επιτροπή εξυφαίνει δαντελίτσες-σχέδια. Stay tuned 😉 Άσχετο: Είχα προγιαγιά μοδίστρα με δικό της ατελιέ στην Καστέλλα. Ακόμη έχω την κούκλα της και κάποιες τέτοιες δαντελίτσες 😀
    @ Χαίρομαι αν το νιώθεις, παλιοpascal 🙂
    @ pasxalitsa, όχι μόνο της αγάπης… 😉
    @ διρτυξαζζ, ποτέ δεν είναι αργά για ένα παραπάνω ντέρτι, δεν νομίζεις, εγκεφαλικέ παλιοδίδυμε; 😀
    @ κρότκι, γλυκιά μου κρότκι, χτυπάω το κεφάλι μου με την πατούσα μου σαν τον ιντεφίξ. Την Εύα εννοείς; Μπράβο και παλαμάκι, αλλά τέλος πάντων… 😛
    @ envain, ουφφφφ 😀
    @ εφμου!!! μέσα και στα δύο!!! καθόλου άσχετο!!!
    Όσο για το δεύτερο, κι εγώ πιστεύω πως έτσι είναι και με εντυπωσιάζεις που… 😉
    Και σε ευχαριστώ και για το τρία, αλλά είναι που είσαι ένας ευαίσθητος σεφ. Rien ne va plus
    {xxx}

  9. Ιουνίου 20, 2007 στο 11:27

    επειδή είμαι και φρεσκοξυπνημένη, δύο φορές το διάβασα.
    αν και έχω πολλά τρυπημένα σαν απο σφαίρες τρυπημένα σεμεδάκια στα σφακιά ( είπαμε μόλις ξύπνησα), βρε καλά έκανε και τον άφησε.

    υγ πω πω, που να δεις και τα κοφτα! ( σεμεδάκια)!

  10. Ιουνίου 20, 2007 στο 12:16

    Έτσι είναι αυτά… Αν δε κάνεις αυτό που θες, τελικά όσο και να τη χρυσώσεις την πραγματικότητα, στο τέλος είναι εκεί, απαράλλαχτη και σε κοιτάει… Επομένως, δίνουμε μια και και τα καίμε τα τρυπημένα σεμεδάκια και πάμε γι άλλα, που θα αρέσουν σε μας, γιατί στην τελική μόνο αυτό έχει σημασία….

    btw, πραγματικά καταπληκτική η περιγραφή της αγάπης… Bravo!

  11. Ιουνίου 20, 2007 στο 16:06

    @ tsaperdonaaaa, έπρεπε να το είχα καταλάβει από το επίθετο 😀 😀 😀 – Κατά τα άλλα, θες να μου πεις ότι υπάρχει και ποικιλία;;; Άλλο σεμεδάκι και κοφτό και άλλο σαν ταμπέλα τρυπημένη στα σφακιά;;;

    @ lynne, α κ ρ ι β ώ ς!
    Σε ευχαριστώ πολύ, βέλκαμ 🙂

  12. Ιουνίου 20, 2007 στο 20:07

    εννοώ κι εσένα και την Εύα. Αυτή καλά έκανε και εσύ το διηγήθηκες ωραία. εξού και μπράβο δις!!

  13. Ιουνίου 21, 2007 στο 02:58

    να τα μασ!!! στις φιλοθεεσ ή αλλού; 😆

  14. Ιουνίου 23, 2007 στο 02:57

    Ευτυχώς,εκείνη έφυγε νωρίς…
    Παπί μου ,αυτό το «τρυπητά σαν ταμπέλες στα Σφακιά»,πολύ μου άρεσε χαχα.Σε διαβάζουμε με τον καλό μου και γελάσαμε πολύ πολύ.Θα το κάνω ποστ μια μέρα που θα έχω όρεξη και χρόνο.(μην σου πώ τώρα που είναι το πατρικό μου ε;).Πρόσκληση ανοιχτή για καφέ στην Παλιά Αγορά(των Χανίων).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Ιουνίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: