25
Ιον.
07

Ο Πίτερ Μαν στην πόρτα του ναι ναι (part 1)

Όλες οι αγάπες ειναι ξεχωριστές και το ίδιο ξεχωριστή και παράξενη ήταν αυτή που ένιωθε ο Πίτερ Μαν για το αγαπημένο του μικρό που ήρθε στη ζωή του τόσο ξαφνικά όσο ξαφνικό είναι το δευτερόλεπτο και ο κεραυνός που σου αλλάζουν όλη τη ζωή.

Δύο μήνες μετά που είχε έρθει στη Γη ο Κιντ, αρρώστησε πολύ. Ο Πίτερ Μαν πρώτη φορά στη ζωή του έπαθε αυτό που λέμε «τρελάθηκε από ανησυχία». Του χάιδευε τη μικρή του πλάτη που ήταν ίσα με την παλάμη του μήπως και σταμάταγε το κλάμα. Ο γιος όμως όχι δεν σταμάταγε και ο πατέρας έχανε την πραγματικότητα. Πονάς; Κρυώνεις; Ζεσταίνεσαι; Πεινάς; Πες μου!!! Απάντηση δεν έπαιρνε. Πήγαινε μπροστά στον καθρέφτη και χάζευε το είδωλό του. Κοίτα, έλεγε στη γυναίκα του. Αρρώστησα κι εγώ, Τίνκι. Τα μάτια μου είναι κόκκινα και έχω αρρυθμίες. Πιάσε μου σταγόνες, χάπια, ό,τι έχεις.

Βέβαια, δεν ήταν άρρωστος. Μόνο στενοχωρημένος. Ίσως για πρώτη φορά. Η καρδιά του που είχε τόσο χώρο μεγάλο γέμιζε με καινούργιες λέξεις: Με Νοιάζει, Σε Φροντίζω, Ανησυχώ, Ήρεμα Μωρό Μου. 

Και βέβαια το μικρό αγόρι έγινε καλά.

Όταν το μωρό έγινε με το μαγικό 6 μηνών και σταμάτησε να θηλάζει, ο Πίτερ Μαν ανακοίνωσε στην Τίνκερμπελ πως από δω και πέρα ήθελε την κούνια του γιου τους από τη δική του πλευρά του κρεβατιού. Ήθελε να ακούει τη θερμοκρασία του, να νιώθει την ανάσα του, να είναι σίγουρος πως είναι καλά. Έτσι της είπε…

Στην πραγματικότητα καλούσε κάθε βράδυ τον Μορφ, να παίρνει αγκαλιά τη γυναίκα του, να τη νανουρίζει, να την κάνει να ξεχνάει τις δουλειές του σπιτιού, τους πόνους στα πόδια από τα ψηλά τακούνια που φόραγε κάθε μέρα στο γραφείο. «Μπορεί να βγάλω κι άλλες πληγές, Πίτερ, αλλά τα τακούνια μου δεν πρόκειται να τα βγάλω ποτέ. Αν τα βγάλω, να με πας αμέσως στον Shoenhlein. Θα πει ή ότι είμαι άρρωστη ή ότι θα ‘χω πάρει υπογωγή».

Όταν τελείωναν οι συζητήσεις, τα άγχη και ο Μορφ έκανε τη δουλειά του, ο Πίτερ Μαν έπαιρνε τον Πίτερ Κιντ αγκαλιά με το ένα χέρι και ανέβαιναν στην ταράτσα. Έκανε μια έτσι με το ελεύθερο χέρι και έκοβε φέτες σαν πορτοκάλι από το Φεγγάρι και τις έδινε στο μωρό για βιταμίνες, για να έχει λαμπερά και όμορφα μάτια, για να μπορεί να βλέπει μέσα από τις γραμμές, πίσω από τα χαμόγελα, πέρα από τις ημερομηνίες λήξης και στις κρυφές γωνιές του πλανήτη. Αυτό έκανε και την περασμένη Πέμπτη – και ίσως τώρα αρκετοί από αυτούς που βρέθηκαν στις θάλασσες εκείνη τη μέρα μπορέσουν να καταλάβουν γιατί το Φεγγάρι είχε πορτοκαλί σχήμα δαγκωμένης φέτας από φρούτο.

Το μωρό μεγάλωνε και γινόταν παιδί και η διαδικασία έμενε πάντα ίδια. Μόνο που τώρα κάθε νύχτα ο πατέρας ψιθύριζε στο αφτί του γιου μυστικά password για μονοπάτια σε άλλες χώρες, για ταξίδια σε κοριτσίστικες καρδιές.

Του ψιθύριζε:

Έτσι θα τις αγγίζεις με τις άκρες από τα δάχτυλά σου τρυφερά στο λαιμό και έτσι θα τις φιλάς στις άκρες από τα χείλια. Μόνο. Μετά, εκείνες θα σε ζητάνε, θα σου αφήνουν στις τσέπες μικρά σημειώματα με καρδιές, αστέρια και πολύπλοκους αριθμούς τηλεφώνων. Και θα σε περιμένουν…

Του έφτιαχνε:

Ιστορίες από χώρες που είχε επισκεφτεί. Όχι για το πώς ήταν οι άνθρωποι, τα στενά της πόλης και τα αρώματα που είχε δοκιμάσει. Όχι. Παραμύθια του έφτιαχνε και του έκανε παραγγελίες για το πώς θα ήταν ωραία τα πράγματα όταν ο Κιντ θα γινόταν κι εκείνος Μαν, του έλεγε για τα παιδιά που δεν θα διψούσαν πια, θα είχαν πάντα six course meal κάθε μεσημέρι, θα πήγαιναν σχολείο, θα μάθαιναν αγγλικά, γερμανικά και κιθάρα όπου και αν έμεναν. 

Του ξαναψιθύριζε:

Για αρώματα μαγικά που είχε βρει Αλλού, για παράξενες μουσικές και για ανθρώπους που έπεφταν σε έκσταση μιλώντας γύρω γύρω από τον εαυτό τους. Τους είχε συναντήσει στο Μαρόκο, στο Μπαχρέιν, στα παζάρια της Δαμασκού και της Αλεξάνδρειας, στη Νέα Υόρκη, στη Λυκόβρυση, στο Κολωνάκι, στο Ιντερνετ, στην τελευταία σελίδα της Εφημερίδας, παντού.

Έτριβε στα χέρια του κανέλα, γαρίφαλο και μοσχοκάρυδο και τον μάθαινε να ξεχωρίζει γεύσεις, μυρωδιές και πονηρά κόλπα στα χαρτιά για να μην τον ξεγελάσει ποτέ κανείς. Θα έσπαγε η καρδιά του μαζί με τις καινούργιες λέξεις, αν το πάθαινε αυτό. 

Advertisements

18 Responses to “Ο Πίτερ Μαν στην πόρτα του ναι ναι (part 1)”


  1. 3 lifewhispers
    Ιουνίου 25, 2007 στο 10:23

    καλημέρα. Καλη εβδομαδα. Ανυπομονω για το παρτ του.

  2. Ιουνίου 25, 2007 στο 10:36

    εγω ανυπομονω για το the end

  3. Ιουνίου 25, 2007 στο 10:49

    copy paste απο το παραμαγαζο:

    «…έχω ακούσει πολλές φορές να το χρησιμοποιούν ως μομφή για κάποιον ατάλαντο ή απρόσεκτο γραφιά το “γράφει με τα πόδια”…
    ποτέ δεν την κατάλαβα την κακιά κουβέντα ετούτη…
    με το στραβό μου το μυαλό εμένα για χάρισμα πάντα μου ακουγόταν…
    να γράφεις με τα πόδια και οι λέξεις να ακολουθούν τα βήματά σου…
    άλλοτε πάλι να χορεύουν ή και να παίζουνε κουτσό στα πλακάκια της πλατείας…
    να τρέχουν σε παραλίες και χωματόδρομους τα γραφτά σου…
    να πλατσουρίζουν σε λασπόνερα οι προτάσεις…
    και είχα χρόνια να γνωρίσω κάποιον με το χάρισμα ετούτο…
    και τώρα πιά κάθε φορά που διαβάζω τα πλατσουρίσματά της είναι σα να ακολουθώ τα βήματά της σε έναν κόσμο περίεργο που οι άνθρωποι γράφουν με τα πόδια και περπατάνε με τα χέρια…
    είναι ένας κόσμος φτερωτός και κίτρινος με το κίτρινο της φράουλας και του κερασιου…ειναι ο κόσμος της aa-duck»

  4. Ιουνίου 25, 2007 στο 11:03

    Γαλάζια γκουμορνινγκ,για τη μαμά που χτίζει στις πιο βαθιές θάλασσες της φαντασίας μου..

  5. Ιουνίου 25, 2007 στο 12:25

    Καλημέρα παπάκι μου.
    Παρακάτω, παρακάτω;

    Αγχώθηκα με την αρρώστια του μικρού, αλλά, μια υστερία με τις παιδικές αρρώστιες (ομολογώ) την έχω 😦

    Πολύ όμορφο.

  6. Ιουνίου 25, 2007 στο 14:22

    Τα είπε όλα και τόσο όμορφα ο dirty, που ό,τι και να πω θα είνα φτωχό. Για πρώτη φορά στη ζωή μου αντιγράφω:

    “…έχω ακούσει πολλές φορές να το χρησιμοποιούν ως μομφή για κάποιον ατάλαντο ή απρόσεκτο γραφιά το “γράφει με τα πόδια”…
    ποτέ δεν την κατάλαβα την κακιά κουβέντα ετούτη…
    με το στραβό μου το μυαλό εμένα για χάρισμα πάντα μου ακουγόταν…
    να γράφεις με τα πόδια και οι λέξεις να ακολουθούν τα βήματά σου…
    άλλοτε πάλι να χορεύουν ή και να παίζουνε κουτσό στα πλακάκια της πλατείας…
    να τρέχουν σε παραλίες και χωματόδρομους τα γραφτά σου…
    να πλατσουρίζουν σε λασπόνερα οι προτάσεις…
    και είχα χρόνια να γνωρίσω κάποιον με το χάρισμα ετούτο…
    και τώρα πιά κάθε φορά που διαβάζω τα πλατσουρίσματά της είναι σα να ακολουθώ τα βήματά της σε έναν κόσμο περίεργο που οι άνθρωποι γράφουν με τα πόδια και περπατάνε με τα χέρια…
    είναι ένας κόσμος φτερωτός και κίτρινος με το κίτρινο της φράουλας και του κερασιου…ειναι ο κόσμος της aa-duck

    και προσυπογράφω. Ξαδελφούλα, έχεις τα ομορφότερα πατουσάκια του κόσμου 😉

  7. Ιουνίου 25, 2007 στο 16:49

    ducky
    σε κάθε βηματάκι τινάζεσαι και μας γεμίζεις φεγγαρόσκονη! 🙂

  8. Ιουνίου 25, 2007 στο 17:17

    σεφ ο επιτηρητής θα σου πάρει την κολλα του διαγωνίσματος και μετά καλα ξεμπερδέματα 🙂

  9. 12 πιτερ φαντασμαν
    Ιουνίου 25, 2007 στο 17:23

    🙂

  10. Ιουνίου 25, 2007 στο 18:43

    γεια σασ 😀

    ! ντιρτι από το ένα και από το δύο και λάιφο: εννοείται To Be Continued…

    @ dirty 4, το μαγικό είναι πως έχει μόνο αρχή και συνέχεια… πίσης για την περιγραφή τησ λιμνούπολησ έχω να πω πως το κιτρινοπορτοκαλί γίνεται πανεύκολα κόκκινο 😳

    # Μικρέ Νικόλα, 🙂

    $ envain, μια ζωή καταδύσεις στον πάτο της λίμνης ακόμη δεν το έχω βρει, πρέπει κάποιος να το ψιθυρίσει μάλλον – άμα το βρω όμως θα το πω πρώτα σε σένα 😉

    % Μαριλέναμου :* όχι μη στενοχωριέσαι, το Κιντ είναι δυνατό και όμορφο πολύ, πάρα πολύ

    ^ σεφ, φχαριστο πολύ 🙂

    & Πίτερ Μαν! Δεν περίμενα ότι θα διάβαζες κι εσύ!!! 😳 😀

  11. Ιουνίου 25, 2007 στο 20:33

    πολυ πολυ αγαπη για τον Πίτερ Μαν σου!!!!
    υπαρκτο προσωπο; ή εστω στοιχεια του;
    οπως παντα…….. 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

  12. Ιουνίου 26, 2007 στο 10:59

    με έπιασαν οι μυρωδιές από τα γαρίφαλα και τα μοσχοκάρυδα…
    παίρνω τώρα κιόλας τηλέφωνο τον Νίκο, και αν δεν με αγγίξει τηλεφωνικώς με τις άκρες από τα δάχτυλά του, μαύρο φίδι που τον έφαγε…..!!!!!

  13. Ιουνίου 26, 2007 στο 11:51

    πι πι μικρό παπί! γουιλ ράιτ γιου λέιτερ τουντέι :*

    αντιμουργακου καλημέρα, προσοχή στο πισιιι, προσοχή στον αναααδρομοοο

    tsaperdona 😆 😆 😆 😆 😆 😆 😆 😆 😆 😆 😆 😆
    α
    μάλλον σε έχει πιάσει έτσι για να τον παίρνεις τώρα τηλ, αυτά ειναι στην αρχήηη μετά ουουουου
    κισιζ 😀

  14. 17 πιτερ φαντασμαν
    Ιουνίου 26, 2007 στο 17:11

    cat stevens – father and son
    [audio src="http://musicisart.ws/music/june/catson1.mp3" /]

  15. Ιουνίου 26, 2007 στο 18:08

    ωραίο τραγούδι πίτερ 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Ιουνίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

tweets του σεφ

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: