28
Ιολ.
07

Το αδελφάκι (μου) και η νίκη (του)

Είναι ένα αδελφάκι από αυτά που δεν μεγαλώνεις μαζί τους, ούτε στο βρίσκει καμιά Νικολούλη (μπιχχχ), είναι ένα αδελφάκι από αυτά που το βλέπεις σε μια πεντάκαθαρη βιτρίνα με γλυκά, ας φανταστούμε τον »Ασημακόπουλο» στη Χαριλάου Τρικούπη να γουστάρουμε, και λες «τυλίξτε μου αυτό για το σπίτι», «κορδέλα θέλετε;», «είναι για το σπίτι, λέμε!».

Κομμάτι κομμάτι, λουκούμι λουκούμι, πραλίνα πραλίνα, φτιάχνεις την οικογένεια που πάντα ήθελες και ποτέ δεν είχες, έτσι και έχει τύχει π.χ. να είσαι καρπούζι και να σε έχουν αναθρέψει… αγκινάρεσ!

Η Εύα μου γεννήθηκε πριν από 31 χρόνια και της είπαν πως είναι πορτοκαλί. Συμφώνησε με το προφανές γιατί όταν ψηλάφιζε το σώμα της έβρισκε πως είναι όντως πορτοκαλί και ότι ταιριάζει με το μπλε. Έκανε πολλές αταξίες, αγάπησε πολλούς Αδάμ, τις περισσότερες φορές έλεγε πως «ντάξει, μωρέ, δεν είναι και ο τελευταίος άντρας πάνω στη Γη» και μία και μοναδική φορά πίστεψε πως «αυτό είναι, πάει και τελείωσε». Πέρασαν χρόνια επτά, σε τρία σπίτια, με δύο σόγια που είχαν συμπαθηθεί πολύ, με καλούς φίλους να κάνουν παρέλαση από όλα τα σπίτια, με έρωτα, με πάθος που ανέβαινε και κατέβαινε και με πολλή δουλειά.

Ένα καλοκαίρι πριν από δύο χρόνια έφερε μαζί του τη Νίκη. Στο διπλανό γραφείο. Μάλιστα. Η Εύα άρχισε να μουρμουράει πως δεν είναι και άσχημο το πορτοκαλί πάνω στο πορτοκαλί, άρχισε να παρατηρεί τη διάθλαση του φωτός μέσα από το τζάμι του γραφείου. Έκανε μπουνίτσες σα μωρό και τις χτύπαγε στον τοίχο. Από τη μία μάτωνε, από την άλλη αργούσε να γυρίσει σπίτι στον Αδάμ τον «αυτό είναι πάει και τελείωσε».

– Δεν συμβαίνει σε μένα αυτό, δεν συμβαίνει σε μένα αυτό. 

Φύγανε διακοπές για εφτά μέρες, σε δύο νησιά (με τη Νίκη). Με έπαιρνε τηλέφωνο και μου έλεγε: «Δεν κάνουμε τίποτα!»

– Σωστήηη! Στις διακοπές άμα κάνεις τίποτα περνάς καλύτερα.

– Θα σε πάρω πάλι το βράδυ να σου πω, πρέπει να περάσουμε από το rent a car, τρέχουμε τώρα, τρέχουμε.

– ΟΚ. Άντε και με τη νίκη.

– Πώς;..

– Επειδή τρέχετε!

Πέρασαν ατελείωτοι λογαριασμοί στα κινητά, Αθήνα – Παρίσι έγινε λίγο πιο εύκολο από Πειραιάς – Σύνταγμα, ξημερώσαμε νύχτες με σιωπές, ποτά και πολλά τραγούδια, για να βρει το γλυκάκι μου το Πραγματικά αυτονόητο. Τον εαυτό του. Να κάνουμε χίλια κομμάτια τις οικογενειακές προσδοκίες και τις αηδιαστικές κοινωνικές επιταγές.

Ποτέ δεν κατάλαβα ποιος καθορίζει το γμσωστό, ούτε ποιος καθαρίζει όταν εσύ γυρνάς σπίτι σου και κοιμάσαι με αυτόν που «θα έπρεπε».

Όλα μπαίνουν στη θέση τους, ρίχνουμε καμιά βόλτα κατά Γκάζι μεριά, ρουφάμε φρέσκο αέρα (όσο μας αφήνει η παλιοΑθήνα) και περιμένουμε τη Νίκη να γυρίσει από το Παρίσι.

Με πήρε προχθές τηλέφωνο από τη συναυλία του George Michael για να ακούσουμε μαζί το «Freedom». Ο ήχος ακουγόταν πεντάκαθαρος αλλά το κινητό της χοροπηδούσε.  

Κλείνοντας θέλω να πω πως είναι ό,τι καλύτερο να νιώθεις δίπλα σου έναν άνθρωπο να ελευθερώνεται από όλα, να γίνεται ο εαυτός του, είναι σαν να τον παρακολουθείς να γεννιέται ξανά.

Δεν ξέρω αν θα προχωρήσει με τη Νίκη ή με τον Νίκο, ξέρω μόνο πως θα μου μιλάει για πολλές νίκες από εδώ και πέρα και μα το Θεό δεν κουράζομαι ούτε λεπτό να την ακούω να μου φωνάζει: Γουστάρω, αγαπώ, Θ  Ε  Λ  Ω!

Advertisements

27 Responses to “Το αδελφάκι (μου) και η νίκη (του)”


  1. Ιουλίου 28, 2007 στο 13:47

    Αυτά τ΄αδερφάκια που τα βρίσκεις μόνη σου, είναι τα καλύτερα! 😉 Όσο για την Εύα, να ‘ναι καλά να κάνει πάντα ό,τι γουστάρει κι όχι μόνο αυτή! 🙂

    Υ.γ. Γμτ, φεύγω αύριο, αλλά στην επιστροφή θα το ξεψαχνίσω για τα καλά το loft σου! 😉 Φιλιάά

  2. Ιουλίου 28, 2007 στο 15:37

    το παλιο καλο παπακι!!!
    παπακι καλημερα!!!!! 🙂

  3. Ιουλίου 28, 2007 στο 15:38

    ουάου!

    υπάρχουν όντως άνθρωποι που ελευθερώνονται, δηλαδή…

    άντε και στα δικά μας!

  4. Ιουλίου 29, 2007 στο 11:37

    να μην κουραστεί να θέλει.

    πορτοκαλί στο πορτοκαλί ε;
    φως παπί μου.

  5. Ιουλίου 29, 2007 στο 14:00

    Γεμαλώνεις, σε εχουν θαναρέψει το ορπφανές. Ληψαφίζεις και αρταιίζεις με.

    Ως τη διθάλαση. Το νοητόαυτο θεερελυώνεσαι. Νεγίνεσαι ξανά.

    Αγαπάς.
    Θ έ λ ε ι ς.

  6. 6 έλα να σου πώ
    Ιουλίου 30, 2007 στο 00:32

    Είναι περίεργο να διαβάζω πράγματα που σκέφτομαι μέσα σε ένα blog. Ορισμένες φορές όταν βρίσκομαι με το αδερφάκι μου νιώθω ότι δεν χρειάζεται να μιλήσω , είναι σα να βρίσκεται ήδη μέσα στο κεφάλι μου. Άλλες φορές κάποια πράγματα που με απασχολούν τα κρατάω καλά κρυμμένα μέσα μου μέχρι να βρω τη λύση, αλλά όπως ανακάλυψα το αδερφάκι σπεύδει για τη λύση πολύ πριν από μένα ενστικτωδώς.

    Όμως πως μπορεί κάποιος άνθρωπος που δεν έχει βγει απ’την ίδια κοιλιά με μένα να με αισθάνεται όπως και την ίδια του τη σάρκα? Είναι η πρώτη φορά που αναρωτιέμαι για κάτι τέτοιο -είμαι σίγουρη πως εσύ δεν έχεις αναρωτηθεί ποτέ- και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το «πώς» δεν μ’ενδιαφερει καθόλου. Ξέρω ότι είμαι υπερβολικά τυχερή που έχω ένα τέτοιο αδερφάκι δίπλα μου και ξέρει πολύ καλά ότι εγώ για τα αδερφάκια μπορώ να κάνω τα «πάντα», ευτυχώς έχω μάθει από μικρή να ξεχωρίζω τι πραγματικά αξίζει στη ζωή μου και δεν είναι τίποτα άλλο εκτός απ’την αγάπη.

    Την χειρότερη στιγμή της ζωής μου ήταν δίπλα μου, χωρίς να μιλάει , δεν χρειαζόταν. Αισθανόμουν να μου επουλώνει τις πληγές μόνο με την ύπαρξη της. Είναι δίπλα μου στις καλύτερες στιγμές τις ζωής κι αυτές δεν είναι άλλες από τις στιγμές που μοιραζόμαστε σκέψεις ακόμα κι όταν δεν μιλάμε. Είναι δίπλα μου στην πιο μπερδεμένη στιγμή της ζωής και ανακάλυψα ότι την ώρα που εγώ προσπαθούσα να βρω την άκρη του νήματος εκείνη μου ανακοίνωνε τη λύση του «προβλήματος» μου έτσι απλά με ένα χτύπημα τον δάκτυλων της. Μερικές φορές είναι τέτοια η επικοινωνία που νομίζω ότι μας κάνουμε πλάκα.

    Ποια είναι τα όνειρα μου? Είναι δισεκατομμύρια αλλά μερικά απ’αυτά είναι να πάμε στην Ινδία, στην Αγια Πετρούπολη , να μπούμε σε αερόστατο και να γεράσουμε παρέα . Όλα αυτά δεν τα ξέρει αλλά είμαι σίγουρη πως τα υποψιάζεται.

    Ο Αύγουστος φέτος θα είναι καταπληκτικός. Θέλω να ξεσαλόσουμε παρέα και φέτος παρατήρησα ότι έχουμε μαζέψει πολύ ενέργεια μέσα μας που όταν θα την βγάλουμε είμαι σίγουρη πως θα γίνει σεισμός, αυτό δεν θέλουμε εξάλλου?Lets have some fun again!!! Σ’αγαπάω.

  7. Ιουλίου 30, 2007 στο 01:46

    Α ρε Ευάκι.
    Μπράβο της που τολμά!

    🙂

  8. Ιουλίου 30, 2007 στο 11:22

    Παπίκου, Παπίκου μου, εγώ όσο διάβαζα, άκουγα από μέσα μου το παρακάτω:

    Δε με νοιάζει πού τραβάμε κάι πώς ζούμε
    Δε με νοιάζει που δεν κάναμε λεφτά
    Την αγάπη μια ζωή θα απομυζούμε
    Και στους δρόμους θα φιλιώμαστε κλεφτά.

    🙂

  9. 9 lifewhispers
    Ιουλίου 30, 2007 στο 11:27

    Πολλοί απο μας θα θελαν να χαν ενα τετοιο αδερφακι. Ειστε πολυ τυχερες…
    Και μπράβο στην Ευα (κι αν ειναι λιγο, δεν ξερω τι αλλο να πω, θελει δυναμη)
    Καλη εβδομαδα..

  10. 10 έλα να σου πώ
    Ιουλίου 30, 2007 στο 14:46

    Καλησπέρα αγάπη. Αύριο το βράδι εχω «ρεπό», που θα σε παώ?Τρίτη βλέπεις!

  11. Αύγουστος 1, 2007 στο 11:46

    αγαπητή μου ( δεν λέω κυρία ή δεσποινίς να μην πέσω έξω και πάει πάλι η αυτοεκτίμηση μου περίπατο)

    διάβασα το ποστ
    διάβασα και τα σχόλια να δω αν το πρόβλημα είναι εντελώς δικό μου, ή δεν το κατάλαβαν και οι υπόλοιποι το κεντρικό νόημα.

    …το κατάλαβαν

    δύο λύσεις έχω:
    ή προσπαθώ να το ξαναδιαβάσω και να το κατανοήσω

    ή αυτοανακυρησσομαι ηλιθία (εντελώς) και ξεκαθαρίζει το τοπίο

    υγ πω πω, με λυσσάρι θα σας έρχομαι από δω και στο εξής!

  12. Αύγουστος 1, 2007 στο 13:32

    Παπάκι-βερικοκάκι μου, καλό μήνα!
    Φιλί μεγάλο, και σε σένα και στο αδερφάκι…και με τη νίκη, και στα δυό σας!
    (και το πορτοκαλί είναι πολύ ωραίο χρώμα….)

    Θα τα πούμε όταν γυρίσω, ναι;;;
    Α, έχεις φιλάκι και από τον Άκη! (τα αγαπάει πολύ τα «παπάκια»..) 🙂

  13. Αύγουστος 1, 2007 στο 13:59

    Κalimera Μiss U, μικρό μου υδροχοάκι που κάθε άλλο παρά αγκιναράκι δεν είσαι κι ας τα σάπια (ροδάκινα)! Πολλή αγάπη από ένα μακρινόοοο συγγενή σου που νόμιζε πως γεννήθηκε βότσαλο αλλά ανατράφηκε ως τούβλο… Φιλάκια, καλό μήνα, λαβ γιου παπς:***********************

  14. Αύγουστος 1, 2007 στο 14:59

    !!!από το τέλος επιτέλους!!!!

    Θαλασσάκι 😥 μόνο υδροχοάκι; όχι μικρό αδελφάκι; αααχ 🙂
    αι μισ γιου του εντ λαβ γιου A ΛΟΤ!..
    σε ευχαριστώ που ήρθες απ’ εδώ!
    γουί χεβ ε λοτ του τοκ εμπάουτ!
    (γιαχού μάιλ μπλοκντ, κινητό αλλαγμένο μαζί με τηλεφωνικό του κατάλογο, μόνο τζι μάιλ! diaita5050 κτλ.)

    και ναι, αγκινάρες και τούβλα ποτέ… από τα άλλα όμως… !!!

    :D***************************

  15. Αύγουστος 1, 2007 στο 15:14

    Και βέβαια μικρό αδελφάκι!!! Ώλγουειζ, αγαπημένη Miss U 🙂 Τι έγινε και τ’ άλλαξες όλα;;; Μας πχιάσανε στον ύπνο; (του αδίκου και του αδικημένου, σημειώνω 🙂 Ειλικρινά, γιατί χάθηκες, παπς; Φαντάζομαι πως ο λόγος θα ήταν σοβαρός. Θα στείλω μέιλ σύντομα στη γνωστή σου διεύθυνση κι από εκεί βλέπουμε τι και πώς θα επικοινωνούμε. Εν τω μεταξύ να προσέχεις ό,τι είναι που πρέπει να προσέχεις….λαβ γιου :*********************

  16. Αύγουστος 1, 2007 στο 15:19

    ! ρενάτα, θα είμαστε ανοιχτά και θα σας περιμένουμε, καλά να περάσετε 😉

    @ μουργάκο, καλημέρα, και όμως το παλιό κακό παπί είναι και στο προηγούμενο ποστ, οι άμυνες και οι (ψευτο-αυτο)περιορισμοί δεν διαφέρουν και πολύ 😛

    οχ! αστυνομία! ξανάρχομαι λέιτερ!

  17. Αύγουστος 1, 2007 στο 15:20

    προλαβαίνω ένα φιλί

    θαλασσάκιιιι :************************

  18. 18 έλα να σου πώ
    Αύγουστος 1, 2007 στο 23:45

    Τόσο πολύ έχεις πήξει? Πάρε τηλέφωνο αύριο. Καλό μήνα καλό μου.

  19. Αύγουστος 2, 2007 στο 10:42

    ! ριφλέξιον, και στα δικά μας indeed!

    @ envain encre, μα ναι. «Πάντα εμείς το φως και η σκιά» ***

    # Σεφ, αυτό το σχόλιό σου με τρελαίνει. Είναι όλη η ιδέα σε τρεις γραμμές και μάλιστα δοσμένη με τρόπο μοναδικό 😉

  20. Αύγουστος 2, 2007 στο 10:51

    @ έλα να σου πω
    😀 😀 😀
    σαν να σε ακούω τώρα, να το λες αυτό το «έλα να σου πω» τσατισμένο
    χαχαχαχαχα
    Και να σου πω όντως δεν αναρωτήθηκα ποτέ πώς είναι δυνατό αυτό το ματσ, ήμουν σίγουρη από την αρχή.
    Πολύ χαίρομαι που με γράφεις ici. Εννοείται πως θα ξακάνουμε παλαβγιέσ κατά γκάζι και κατά sports 😉 και θα πισκεφτουμε τα friday’s παγκοσμίως! Μην το ξεχνάς αυτό – χοχοχο.
    Αρκεί να έχουμε ρεπά και λεφτά 😛
    Keep writting με αρέσεις.
    JE T’ AIME!!!

  21. Αύγουστος 2, 2007 στο 11:07

    !luccia81 ευχαριστούμε, καλημέρα, καλό μήνα 🙂

    @krotkie, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ταιριάζει αυτό το σόνγκι, ούτε πόσο touching είναι να μου λες ότι καθώς διάβαζες τη συγκεκριμένη ιστορία ήταν σαν να άκουγες μουσική :***

    #έλα να σου πω, γκλου γκλου γκλου, όταν ξεπνιγώ σε πάρω τηλ!

    $όμορφήμου tsaperdona, γιατί βάφεις μαύρη τη ρίζα; 😛 θα με πεθάνεις, αλλά δεν θα κόψω το αφτί μου όπως ο Αλλοσ! Θα περιμένω υπομονετικά ό,τι…

  22. Αύγουστος 2, 2007 στο 11:13

    %λαϊφάκι, νιώθω πολύ τυχερή σε αυτό το ζήτημα πραγματικά. Νομίζω ότι τόσο στην περίπτωση θαλασσάκι όσο και στο έλα-να-σου-πω (μάι μπεστ φρεντσ) δεν έπαιξε ποτέ ανταγωνισμός. Όποτε οσμιζόμουν ανταγωνισμό στην ατμόσφαιρα (αλλού εννοώ) ή μη σεβασμό στην ιδιωτικότητα και στις σιωπές μου την κοπανούσα πάραυτα. Με αυτά τα κορίτσια το μαγικό είναι ότι ακόμη και αν έχουμε καιρό να βρεθούμε, έχουμε πάντα να πούμε ή είμαστε πάντα μαζί. Ντάξει, ένας παλάβρασ είμαι κι εγώ 🙂

    %Νατασάκι, φιλάκια από τον Άκη; :») (σνιφ)
    Σας ευχαριστώ που περάσατε από εδώ στις διακοπές σας. Να ξαναέρθετε, και τα μπλόγκισ διακοπές είναι.
    Το πορτοκαλί είναι μυρωδάτο χρώμα!

  23. Αύγουστος 6, 2007 στο 18:22

    Ηρθα, μου ‘λειψες, θα τα πουμε σε λιγο. Κάνω γρήγορη βόλτα να μάθω νέα.
    Σε φιλώ και σε ξαναφιλώ :)))

  24. Αύγουστος 9, 2007 στο 19:44

    Το πορτοκαλί είναι ΥΠΕΡΟΧΟ χρώμα!

  25. Αύγουστος 10, 2007 στο 08:49

    Το ροδοπορτοκαλί είναι το ΧΡΩΜΑ ΜΟΥ!!!
    Παπάκι γειά σου με τις ωραίες ιστορίούλες σου! Έλα ξανά μία από το μαγαζάκι, έχεις προσκλησούλα αν θες να την πάρεις!
    http://rodi.wordpress.com/2007/08/09/ethoplastes/

    Φιλάκι

  26. Αύγουστος 14, 2007 στο 00:51

    παπακι πολυ ωραια ιστοριουλα… αισιοδοξη!!! Μ’αρεσε πολυ!!!

  27. Αύγουστος 17, 2007 στο 12:37

    Μαϊλένα μου, Ντόλι, Ρόδι, όνιονφάβα, σας ευχαριστώ, να μαζευτούμε σιγά σιγά ε; :)**


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Ιουλίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

tweets του σεφ

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: