17
Σεπτ.
07

Η επόμενη μέρα

manos_loizos.jpg
είναι δική του.

Όχι μόνο επειδή σήμερα συμπληρώνονται 25 χρόνια από τότε που αποφάσισε να μείνει για πάντα στα 45, αλλά και γιατί όποιος νοιάστηκε αυτές τις μέρες ένιωσε τόσο 

 «στρατιώτες έρχονται πάνε ρωτάνε γιατί πολεμήσαν, κι εσύ ησυχάζεις το δάχτυλο βάζεις να δεις την πληγή».    

Η επόμενη μέρα της ημέρας της μαρμότας είναι σίγουρα δική του. 

«Όταν τραγούδαγε, φτυστός ήταν ο ήλιος» αυτός ο τόσο πολιτικός, αυτός ο τόσο καταγγελτικός, αυτός ο τόσο ερωτικός, αυτός ο τόσο όμορφος άντρας που θέλεις να φιλήσεις τα μάτια του (ναι), αυτός από τη γενιά εκείνων με τη μηδενική αμηχανία και τη σταθερή προσήλωση σε μια ιδέα. 

Αυτό το καθαρόαιμο Αριστερό πλάσμα με τις μουσικές του και τη βραχνή μαγική φωνή του πολύ λείπει, πολύ δεν μου είναι εδώ.

Η επόμενη μέρα είναι γιορτή της Πίστης, της Αγάπης και της Ελπίδας. Κι εγώ που χάνω συνέχεια την πίστη μου αλλά πιο δύσκολα την αγάπη μου, νιώθω ξανά πως ο Μάνος Λοΐζος μοιάζει τόσο άφθαρτος τόσο γιαπαντοτινός – να ένα »για πάντα» με σιγουριά. 

Σήμερα λέω να τον ακούσω και να τον θυμηθώ πολύ. Έτσι κι αλλιώς το άλλο μου όνομα είναι retroholic. 

Manos Loizos – Mi Me Rotas(Xristos Thivaios).mp3

Loizos, Manos – Akordeon.mp3

Haris Alexiou-Manos Loizos-Tipota Den Paei Xameno.mp3

Τα καλά νέα είναι πως σήμερα στην ΕΤ1, στις 19.00, το φιλότιμο, η αισθητική, η ιδέα και ο ερωτισμός επιστρέφουν στην τηλεόραση με ένα αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο και τα τραγούδια του. Και ότι ψάχνοντας στο Internet βρήκα και αυτό  http://www.manosloizos.gr/

credits: special thanX to σεφ γκρέκο για τη «φωτογράφιση»
Advertisements

37 Responses to “Η επόμενη μέρα”


  1. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 14:46

    Παπάκι μου!!!!!

    Τις ίδιες αγάπες έχουμε….

    (φιλί – πιο μεγάλο δεν γίνεται…)

  2. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 14:59

    «θα βρω μαχαίρι και γωνιά
    και θα τον περιμένω».

  3. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 15:03

    Αχ, είμαστε πιο φτωχοί από τότε, παπί μου! 😦 Φιλιάάά

    (Τα πάνω γράμματα είναι πολύύύ μικρά, βάσανο για τα μάτια, βρε κούκλα μου!)

  4. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 17:08

    …άφθαρτος πραγματικά. Και επίκαιρος πάντα. Την καλησπέρα μου.

  5. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 17:20

    Παπάκι μου, στο έφερα κι εδώ:
    το» Μεθυσμένο Παπί» , από το Κάτω από ένα Κουνουπίδι – είναι τραγούδι για παιδάκια, σαν εμάς….

    {{{{{{φιλί}}}}}}

  6. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 17:38

    retroholic επίσης παρούσα.

    «μη με ρωτάς» = μαχαίρι.

  7. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 17:45

    @ ΝατασάκιΜου, μαγική πικοινωνία, τι να πω;!! Και σε ευχαριστώ τόσο πολύ για το Μεθυσμένο Παπί, προσπαθούσα χθες να το κατεβάσω 2 ώρες και δεν!!!

    @ krotkie,
    Το όνομα του ξέχασε,
    τα σύνορα ξεπέρασε,

    κι εδώ ξαναγυρνά.

    @ renata, ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ. Η οθόνη στο σπίτι μού κάνει κάτι κολπάκια και δεν καταλαβαίνει πολύ καλά τι φαίνεται και πώς 😉 (να μου ξαναπείσ!)

    @ Καλησπέρα Τόλη 🙂 ευχαριστώ που τον βλέπεις έτσι κι εσύ.

  8. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 17:48

    envain… και αυτό
    «Μου λες πως είμαι τ’ όνειρο, τ’ ονειροδρόμιό σου,
    τη μια ταξίδι στη χαρά, την άλλη στο χαμό σου.»
    και όλα Του.

  9. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 18:16

    Κι όταν θα σμίξουν οι καρδιές μας
    όλα θα λάμψουνε αλλιώς
    και θα χαθεί μες τις σκιές μας
    όλος ο κόσμος ο παλιός.

  10. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 19:32

    Δεν υπαρχουν λογια για τις υπεροχες μουσικες του και τα τραγουδια του…Μου εδωσες το ερεθισμα να βαλω στο ραδιοφωνο μια απο τις συλλογες που κυκλοφορισαν προσφατα γι’αυτον…

  11. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 19:55

    «Κι όταν δείτε να γελάω σαν το ξένοιαστο παιδί
    σαν παλιά πως μ’ αγαπούσε στ’ όνειρό μου θα ‘χω δει»

  12. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 22:06

    Είδα ένα αφιέρωμα στην ΕΤ-1 σήμερα…
    Μπράβο για το ποστ…ξεχωρίζει σήμερα!!!

  13. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 22:28

    πάπια μου,

    αυτό το «και αυτό» δεν μπορώ να το ακουμπήσω ακόμα.

    πιο μετά.

    κατάλαβες ε;

  14. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 22:44

    Σας ευχαριστώ που μου αφήνετε στίχους από τραγούδια του… Είναι ό,τι πιο… ό,τι πιο…

  15. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 22:48

    @ πρέζα tv, περιμένω φυσικά να μου πεις για ποια εκπομπή μιλας… Ραδιόφωνο; Εκπέμπει μήπως και μέσω Net?

    @ Manos S., ευχαριστώ, ευχαριστώ, την είδα κι εγώ την εκπομπή, αλλά ήταν λίγο κάτω από τις προσδοκίες μου 😦 Αφησε τόσο έξω την πολιτική του διάσταση και ύπαρξη και άκουσα μόνο τα πιο αμορόζο σόνγκισ, αλλά δεν είναι μόνο αυτά ο Μάνος.
    Νομίζω όμως πως θα έχει και συνέχεια τις επόμενες μέρες το αφιέρωμα, για να δούμε!

    @ e.e. ναι. *

  16. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 23:02

    «..Σβήνουν τ’ άστρα ένα ένα
    Κι όσα σου ‘χα ειπωμένα
    Έγιναν δάκρυα παγωμένα,
    γίνανε σιωπή

    Κρύβει η νύχτα το φεγγάρι
    Κι ούτε φως, ούτε λυχνάρι
    Να μας βγάλει απ’ το ψέμα
    κι από τη ντροπή…»

    Χρόνιααα αγαπημένο απ΄τη φωνή της Χαρούλας!

  17. Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 23:12

    Καλησπέρα!! Πολύ ωραίο post…. με έκανες να βγάλω τα cdακια μου από τη θήκη τους και να τα παίζω στη διαπασών!!! 😉

  18. 19 Σεφ
    Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 02:13

    Έχω έναν καφενέ στου λιμανιού, στου λιμανιού την άκρη
    Τον έχτισε το δάκρυ, αυτών που μένουνε
    Αυτών που μένουνε και περιμένουνε

    Έχω έναν καφενέ που ακούει όλο, που ακούει όλο τα ίδια
    για μπάρκα και ταξίδια, αυτών που μένουνε
    Αυτών που μένουνε και περιμένουνε

    Έχω έναν καφενέ, ένα παλιό, ένα παλιό ρημάδι
    Αχ, να ’τανε καράβι, γι αυτούς που μένουνε
    Γι αυτούς που μένουνε και περιμένουνε

  19. 20 Σεφ
    Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 02:20

    και επειδή το ξαναθυμήθηκα προχθες, να επαναλάβω τους τελευταίους στίχους από το ακκορντεόν…

    Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει
    όταν ακούω από τότε ακορντεόν
    κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει
    ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

  20. Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 10:54

    Σεφ, ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

  21. Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 11:33

    Πολύ ωραίο ποστ.

    Το δικό μου αγαπημένο είναι από τον Αρχηγό.
    «Έγειρες στη γη να κοιμηθείς
    κι έγινε η καρδιά σου κυπαρίσσι
    σου’ πα θα πεθάνω αν σκοτωθείς
    κι όμως έχω ζήσει»

  22. Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 13:47

    @ λαχανί μου, 😉 σ’ ευχαριστώ, στη διαπασών;;; :’)

    @ Σεφ, δεν θα περά- δεν θα περάαααα!

    @ Κρότκιιιιιιιιιιιιιιιιιιι 😀

    @ Pasxalitsa, και αυτό από τα πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ αγαπημένα μου!
    Τελικά είναι τόσα τα δικά Του αγαπημένα που νομίζω δεν μπορώ να ξεχωρίσω, τι, πού, γιατί. Σ’ ευχαριστώ!΄

    Και γενικώς το ότι μου αφήνετε στίχους από τα τραγούδια Του θα ξαναματαπώ με τρελαίνει! Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό! Συνήθως με τους ποιητές και τους στίχους δεν τα ‘χω πολύ καλά, αλλά αυτά…

  23. Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 14:40

    Παπί μου, πολυ αγαπημένος ο Λοίζος.
    Μα πολύ.
    Εμαθα την Ελένη να τραγουδά τα τραγούδια του απο μικρό κοριτσάκι.

    Μη με ρωτας…
    απο τον ίδιο΄.

    Θα περάσω να στον αφήσω αργότερα.

  24. Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 16:36

    να κάνω μια ερώτηση ηλίθια;
    ο Σεφ από τη Λάσπη και ο Σεφ ο Αλαγκρέκ τι σχεση έχουν?

  25. Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 16:54

    αααααμ δεν τη βρίσκω καθόλου ηλίθια την ερώτηση, λογικό το μπέρδεμα.
    Σεφ από τη Λάσπη = Σεφ Γκρέκο (χρησιμοποιεί και τα δύο)
    (Σεφ) Αλαγκρεκ = http://alagrecque.wordpress.com – να τον πισκεφτείς, αξιόλογος σεφ και αυτός και αγαπημένος γείτονας, απλώς τον τελευταίο καιρό λείπει γιατί ετοιμάζει δ ο υ λ ε ι έ ς 😉

  26. Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 17:08

    ωραία τώρα που σε βρήκα εύκαιρη, να ρωτήσω και μερικά άλλα που έχω απορία.
    τι πανηγυρίζει ο Μούργος στα Γιάννενα?

  27. Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 19:41

    πεθαίνω……………………

    υγ για Μάνο

  28. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 03:41

    @ Μαριλένα, σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ, το βούτηξα ήδη, καμία εκτέλεση δεν συγκρίνεται με τη δική του φωνή

    @ Κροτ, θα στο πω καθαρά. Πανηγυρίζει τα χειρότερα, δηλαδή, τα δεινά που μας βρήκαν. Αλλά μην ανησυχείς, έχω σχέδιο!..

    @ tsap, υγ, κι εγώ…………..

  29. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 10:57

    μας έκανες σκατά πρωί-πρωί…τέτοιοι άνθρωποι γεννιούνται ένας στο εκατομμύριο…

  30. Σεπτεμβρίου 21, 2007 στο 19:53

    «…με διαμαντόπετρες σωρό,
    του φεγγαριού το πηγαινέλα…»,
    με γλυκονανούριζε μικρό…

  31. Σεπτεμβρίου 23, 2007 στο 22:00

    χαίρομαι που το(ν) θυμάσαι, αν και τόσο μικρό, μάι σάνι :’)

  32. Οκτώβριος 28, 2007 στο 02:12

    Χάρηκα και εγώ που μας βρήκες και μην ανησυχείς για το τραγουδάκι που βούτηξες, τα δέοντα έπραξα και εγώ με το «Τίποτα δεν πάει χαμένο», το οποίο το έψαχνα καιρό..!

  33. Νοέμβριος 2, 2007 στο 03:57

    σ’ ευχαριστώ Tzavelas και χαίρομαι αλήθεια 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Σεπτεμβρίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 5 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 5 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 5 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: