19
Σεπτ.
07

Ένα παπί στο Νηπιαμπλογκείο

Συμβαίνει μερικές φορές όταν γνωρίζω νεαρότερα άτομα (έστω και κατά δύο χρόνια π.χ.) το εξής: Χαζεύω…

Λατρεύω να τα παρατηρώ, να τα ακούω, να με μαθαίνουν τόσα, θα ήθελα να σταθώ σαν τοίχος δυνατός ανάμεσα σε εκείνα και τις κακοτοπιές, θα ήθελα να μπορώ να είμαι εκεί όταν με χρειάζονται, να τα αγκαλιάζω, να μάθω να τους φτιάχνω γλυκά, να τα ακούω να μιλάνε, να λένε τα ονειράκια τους, τα ουφ τους, ό,τι συμβαίνει μέσα στη ζωή τους.***

Μου συμβαίνει (λόγω δουλειάς κυρίως ή -για να το ρίξουμε και λίγο στην παλαβή- λόγω υδροχοϊκού ενστίκτου) να μπορώ να διακρίνω ακόμη και από τον τρόπο που τοποθετεί κανείς τις λέξεις μικρά «ηλάκια» και άλλες φορές πράγματα που όχι μόνο δεν με βρίσκουν σύμφωνη, αντιθέτως με κάνουν έξαλλη (δεν αναφέρομαι σε μεμονωμένες απόψεις, αλλά σε στάση ζωής και χαρακτήρα). Αυτό θα μπορούσε να το καταλάβει και το thalassaki μου, με το οποίο έχουμε περπατήσει περίπου τους ίδιους δρόμους και στη δουλειά και σε άλλα…

***Καλός άνθρωπος ιδιαίτερα δεν είμαι, αλλιώς θα προσπερνούσα πολύ εύκολα. Διαλέγω απλώς να κόβω γέφυρες με το φτηνό όποια ηλικία και αν έχει.

ducky.jpg

Ένα από τα μικράκια που έχω χαζέψει με τις ώρες τα γραπτά του είναι το μικούλι παπί. Ένα μικρό κορίτσι που αγαπάει τα νηπιάκια του, όπως λέει συχνά, σπουδάζει γι’ αυτά και μου φαίνεται απλώς μαγικό πώς ένα παιδάκι ξέρει και δίνει τόσο γενναιόδωρα σε πιο μικρά παιδάκια. Ένα παπί που φτιάχνει συχνά δικές του λέξεις όμορφες, ένα παπί που δεν υπήρξε ποτέ χυδαίο, παρά μόνο spicy και ήταν πολύ χαριτωμένο (νε, νε, νε), ένα παπί που ξέρει πως το γέλιο από καρδιάς βγαίνει χωρίς υποχρεωτικά να υπάρχουν σε μια πρόταση πέντε φορές οι λέξεις β*ζί, κ*λος, σκ@τ@, ένα παπί τρυφερό και ευαίσθητο, ένα παπί που διαλέγει να έχει θέση και άποψη για ό,τι συμβαίνει γύρω του, που φώναξε για το αγόρι με τα πράσινα σταράκια (και όχι μόνο), ένα παπί που τη μια μέρα βρέχει δυνατά και μελαγχολεί, ένα παπί που την άλλη μέρα σκάει στα γέλια γεμάτο υγεία και κόκκινα μάγουλα, ένα παπί που βουτάει το αυτοκίνητο και τρέχει στην Παραλία. Μιλάμε για Την Παραλία, γιατί είναι Σαλονικάκι. Ένα παπί τόσο περίεργο και τόσο καθημερινό, γεμάτο ταλέντο, που δεν έχω βαρεθεί ποτέ να το διαβάζω.

Τι άλλο με γκαζώνει στο παπί; Ότι ποτέ δεν έχει προσπαθήσει να μου πουλήσει φύκια για μεταξωτές για κορδέλες, ντεμέκ απελευθέρωση, ντεμέκ νοικοκυροσύνη για να το λιμπιστώ εγώ ή κανένας male περαστικός, ντεμέκ κίνητρα για να το λυπηθώ. Είναι εκεί, κάνει «πι!», δεν διστάζει να παραδεχθεί ότι έκανε πι-πι-ριά, είναι παλικάρι, είναι όρθιο, δυνατό, κι ας σεκλετίζεται μερικές φορές (who doesn’t???), παλεύει την ουσιαστική ανεξαρτησία του, είναι πραγματικά ελεύθερο μέσα από την ψυχή του – και ας μην το ξέρει ακόμη πολύ καλά.

Καλή επιτυχία σε όλα, μικρούλι πι, σε πάω ατελλλλλείωτα!

😀

http://nhpiablogeio.wordpress.com

Advertisements

19 Responses to “Ένα παπί στο Νηπιαμπλογκείο”


  1. 1 Σεφ
    Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 12:03

    η πρώτη καλημέρα στα παπάκια είναι δική μου… 😀
    (περισσότερα αργότερα)

  2. 2 Σεφ
    Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 13:58

    Είναι πολύ ωραίο να γνωρίζεις όμορφους ανθρώπους, να τους αγαπάς, να μιλάς γλυκά γι αυτούς, να εκτιμάς τη γλώσσα και τη ψυχή τους, να ζεις τη χαρά και τη μελαγχολία τους και να τους λες ψιτ! εισαι απίθανο…

    Μικρό παπάκι δε σε ξέρω, αλλά για να μιλάει έτσι η ξαδεφούλα μου για σένα είσαι παα παα πολύ καλό κι όταν μικρομεγαλώσω θα ‘θελα κι εγώ να γίνω παπάκι σαν κι εσάς. 🙂

  3. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 14:39

    Πολύ σ’ ευχαριστώ πι μου!
    Δεν είναι τα ωραία λόγια, είναι που τα λες εσύ..
    Σ΄ευχαριστώ και που όταν εγώ δεν, τότε διαβάζω εσένα και αμέσως..!
    «Με κάνεις και κλαίω» ήταν το κειμενάκι που έγραψα εγώ για σένα και μετανιώνω τώρα που το αυτολογόκρινα ως πολύ συναισθηματικό.. (μόλις είχα διαβάσει το «just a perfect day»-«εγώ εσένα πολύ»)
    ————————————-
    2007-09-14
    1:05:07 pm

    Με κάνεις και κλαίω

    όταν αυτό που λες μοιάζει να βγαίνει από τα δικά μου χείλη, γιατί το νιώθω πολύ έτσι, αλλά δε θα μπορούσα να το πω τόσο τόσο

    όταν μου δίνεις χαρά με δυο χαζολεξούλες, και ήμουν σίγουρη, σίγουρη ότι εσύ μπορείς να με κάνεις να χαμογελάσω όταν σκοτείνιασαν όλα

    με κάνεις και κλαίω παλιοσυμπλογκεράκι γιατί έχω μέσα δάκρυα που λυσσάνε να πεταχτούν έξω και εσύ πατάς κλικ το διακοπτάκι μιλώντας για νεροχύτες, πατζούρια και όλα τα άσχετα μαζεμένα και κολλημένα μαζί σε ένα μαγικό γλυπτό με την απίθανη εγκεφαλοκόλλα σου

    με κάνεις και κλαίω που μπορείς να με κάνεις να κλαίω

    σε ξέρω χωρίς να σε ξέρω

    με ξέρεις χωρίς να με ξέρεις

    είναι σπουδαίο πράγμα τα blogs
    ————————————–

    Να’σαι καλά πι μου
    Σε φιλώ*

  4. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 15:14

    Δυο παπιά μαζί 😀

    Μόλις μεγαλωσω, θα έρθω στην παρέα σας.
    φιλιά και στις δυο 🙂

  5. 5 Pan
    Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 16:10

    Άντε και καλά πλατσουρίσματα.

  6. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 17:17

    πάι πάι πάι!!!

    και στα δυο παπιά!

  7. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 18:13

    Πήγα στο παπακι και ειναι πολυ γλυκό 🙂

  8. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 19:12

    @ παπίκι, παπίκι, έχω τόσες φορές μελώσει όταν σε διαβάζω, έχω γελάσει, έχω συγκινηθεί, εχθές τη νύχτα όμως που ανέβαζες και ξαναανέβαζες, ξεχείλισα, δεν μπορούσα να σου αφήσω κομ, έψαχνα για εικόνες με παπάκια (που συν τοις άλλοις είναι και ηρεμιστικά) και μου ήρθε αυτό!
    Α!
    Να μην ξανα-αυτολογοκρίνεις τπτ ως πολύ συναισθηματικό. Περίσσεψε ο κυνισμός ο απέξω. Ας μείνουν και ένα-δύο πολύ συναισθηματικά! Σνιφ! Πι! :**********

    Πίσης «σε ξέρω χωρίς να σε ξέρω

    με ξέρεις χωρίς να με ξέρεις

    είναι σπουδαίο πράγμα τα blogs»

    είναι σπουδαίο πράγμα η πιπικοινωνία, η αληθινή, με όποιον τρόπο πιπιτυγχάνεται, όσο και να διαρκεί: μα γι κό!
    (άσχετο: το επόμενο ποστ θα είναι για εντελώς ξανθιές – σόρι, θυμήθηκα και την tsaperdona, και για μελαχρινές!)

    @ Σεφ, primo pequeno mágico, γλύκας όπως πάντα. Ναι, είναι όμορφο να γνωρίζεις ανθρώπους και σπάνιο. Αυτό ακριβώς ήθελα να πω στο μικρό παπί: ψιτ! είσαι απίθανο! Να το γνωρίσεις το παπί, να το διαβάζεις, και πού ξέρεις, πατέρας είσαι, νηπιαγωγός είναι, μπορεί να διασταυρωθείτε και αλλιώς! Ο κόσμος είναι μικρός! Νομίζω ότι είσαι σαν κι εμάς, you know!

    @ Μαριλένα, μα κι εσύ ήδη κολυμπάς, δεν το έχεις καταλάβει; Α πα πα πα!

    @ Pan, ευχαριστούμε!

    @ Κροτ, πάι, πάι, πάι!
    (Να είσαι σε ετοιμότητα. Εντός ολίγου κυκλοφορεί η μυστική εγκύκλιος παραδειγματικής τιμωρίας του Μούργου)

    @ Φαβίτσα μου, είδες; είδες; Κι εγώ (σε) είδα όμως 😉

  9. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 19:55

    Είναι πολύ γλυκό το μπλογκ του μικρού παπιού! Μπράβο σου, aa-παπί μου, που μας δείχνεις ευαίσθητους ανθρώπους! 😀

    Όσο για το μούργο, count me in! 😈 😈

  10. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 20:00

    renata, συναδελφάκι, ε; γλυκάκι σκέτο είναι λέμε 😀

    όσο για το άααλλο,

    εδώωω σ’ αυτή τη γιάφκα τη μικρήηη
    θα ξεκινήσουν χίιιλιιιοιοι κακοίιιι

    χοχοχο 😈 😈

  11. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 20:45

    got the msg, σου απαντώ asap! η ρενάτα ειδοποιήθηκε;

  12. Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 21:41

    «Καλός άνθρωπος ιδιαίτερα δεν είμαι, αλλιώς θα προσπερνούσα πολύ εύκολα. Διαλέγω απλώς να κόβω γέφυρες με το φτηνό όποια ηλικία και αν έχει.»

    επίσης.

    και ο κυνισμός περίσσεψε και η ασχήμια και αφήστε τα παπιά μου…

    πάω και στις δύο που μας λες αλλά πρώτα να σου πω πως αυτό είναι ψυχογράφημα!!!

  13. Σεπτεμβρίου 20, 2007 στο 02:56

    @ κρότκι, not yet, αλλά είχαμε άλλη μία συμμετοχή μέσω email!
    @ e.e.μου, 😀 😀 😀 😀 😀 😀 – σε ευχαριστώ που πέρασες από τις δύο και για πολλά.

  14. Σεπτεμβρίου 20, 2007 στο 07:19

    παπάκα μου – και τα δυο αγαπημένα μου….

    Φιλί μεγάαααααλο – τόσο – και στις δυο σας.

    Καλημέρα – πάω και στο άλλο παπί, που το έχει πιάσει λογοδιάρροια,τώρα που εγω-δεν-προλαβαίνω-λέμε!!!!! 😆

    Φιλιά ξανά. 🙂

  15. Σεπτεμβρίου 20, 2007 στο 07:20

    έφαγα το «ι» από τα «παπάκια» – μαζί με το πρωινό μου, μάλλον…! 😆

  16. 16 παπί
    Σεπτεμβρίου 20, 2007 στο 11:22

    Έχεις περάσει όλες τις «κρίσεις» μου ducky!
    Τη Δευτέρα ήταν μιά από αυτές, έγραφα ανέβαζα έγραφα ανέβαζα..Και τζα!Ήσουν εκεί μες στη νύχτα και 🙂 🙂 🙂
    Έχεις πολύ δίκιο, δεν ξανασβήνω όσα γράφω! Όπως το topapi.blogspot.com που το σβησα και δεν κράτησα ούτε ένα κείμενο!(Και το πήρε τώρα και ένας susiiiiii!)
    Nα ‘στε καλά όλοι
    φιλιά
    Καλημέρα!

    (αχ και είμαι μέσα σε εξεταστική και δεν προλαβαίνω επισκέψεις και blogοσκέψεις 😦 )

  17. Σεπτεμβρίου 21, 2007 στο 13:19

    Σωστά! Μπράβο σας παπιά που δεν κάνετε την πάπια….

  18. Σεπτεμβρίου 23, 2007 στο 17:37

    Πι ούτε ένα κείμενο από το παπί;;! 😥
    Δεν πιπιπειραζει όμως τώρα που το ξανασκέφτομαι. Οταν υπάρχει τέτοιο keyboard από πίσω και κείμενα ξαναγράφονται και όλα ξαναφτιάχνουν. Θα δεις! It’s a promise!

    Γουφ, καλώστο 😀

  19. Σεπτεμβρίου 24, 2007 στο 18:42

    Αν λέει το Duckie πως κάτι είναι καλό, είναι Καλό, πάει και τελείωσε! Έχω απέραντη εμπιστοσύνη στο ένστικτο και στην κρίση του, ξέρω πως όταν κάποιος ή κάτι το κάνει έξαλλο τότε θα είναι αναμφίβολα the pits! Γι’ αυτό, χαίρομαι σήμερα διπλά διαβάζοντας αυτήν την εγγραφή – πρώτον για το Παπάκι, που θα είναι σίγουρα ένα πολύ γλυκό παιδί, και δεύτερον γιατί το δικό μου Παπί αναγνώρισε δίπλα του μια ψυχή που αξίζει την εκτίμηση και τη στήριξή του. Το Duckie μου, όσο κι αν προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο, είναι ένα Πολύ Καλό Παιδί. Ένα έντιμο κι αξιόλογο πλάσμα που, παρά το νεαρό της ηλικίας του, βάζει κάτω ένα τσούρμο «μεγάλους» – ειδικά αυτούς! Το θεωρώ χαρά και τιμή μου που έχουμε μοιραστεί τόσα πολλά, που έχουμε γελάσει και κλάψει παρέα, που τα ‘χουμε χάσει και τα ‘χουμε βρει τόσες και τόσες φορές. Ελπίζω να έπονται κι άλλα, και να ‘ναι όμορφα! Με την αγάπη μου :*********


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Σεπτεμβρίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: