17
Νοέ.
07

Hype Ρουφιανάκος # Πολυτεχνείο 2007

Με όποιον τρόπο και να εξαργυρώθηκε αυτή η επιταγή, χρωστάμε ακόμα πολλά σε αυτό τον αγώνα, σ’ αυτή την άνιση μάχη, στην Απόφαση, στο νεύρο, στο πείσμα, στο όνειρο όλων αυτών των ανθρώπων.

Η μόδα για τον έλεγχο έχει αλλάξει λιγάκι, όπως αλλάζει κάθε σεζόν το παπουτσάκι, ο τρόπος που ράβεται το σακάκι κ.ά… Γύρω στο 80τόσο έπεισαν τον παππού μου για το κατόρθωμα να περνάει από το Αστυνομικό Τμήμα της Δραπετσώνας και να μην τον μαγκώνουν. (Μιλάω για την obscurite του Αυριανισμού.)

Στα 00s προσπαθούν να με πείσουν για το αγαθό της κάμερας, για το αγαθό του hype ρουφιανάκου, που σαν άλλος ασφαλίτης με πολιτικά, γράφει, καταγράφει, συγκεντρώνει πληροφορίες. Ποιοι; Οι ψευτο-(ή ξεφτό)-προοδευτικοί ακτιβιστές, οι διαπλεκόμενοι (δεν είναι και λίγοι, έτσι;), οι νεο-φίλοι των διαπλεκόμενων, οι διευθυντοτέτοιοι ΜΜΕδες – για το καλό μου και για το καθαρό μου. 

Προσπαθούν ακόμα να με ψήσουν για την πλήρη ελευθερία έκφρασης, ότι μπορώ να λέω, να φωνάζω, να γράφω ό,τι θέλω. Ειδικά στο WEB 2.0, ΡΕ, έχουν βρει χίλιους δυο τρόπους για να εντοπίζουν επ’ ακριβώς τι πιστεύω, ποια είμαι, πού μένω, τι λέω, πώς το λέω, τι kleenex γκοφρέ χρησιμοποιώ. Δεν κάνουν τίποτα. Γιατί όμως μαζεύουν όλες αυτές τις πληροφορίες; Ξεχνάνε ότι ξέρω. Ξέρω. Και δεν θέλω καμία γαμοκάμερα (και) σήμερα να καταγράψει τη μούρη μου. Αυτούς που ξέρεις τους πολεμάς απείρως πιο εύκολα, έτσι δεν είναι; 

Elementary, Mr Watson 

Το αληθινό point της ημέρας το λέει άριστα η krotkaya εδώ. Λακωνικά. Έτσι όπως πρέπει…

 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

UPDATE: Είναι απίστευτο πώς ένας σκιτσογράφος μπορεί μόνο σε ένα μικρούλι τετραγωνάκι να χωρέσει όλο σου το συναίσθημα, όλη σου τη σκέψη. Δείτε εδώ τον Σπύρο Δερβενιώτη.

Και είναι συγκινητικό πώς τρεις εικόνες και ένα τραγούδι κάνουν ένα παιδί έφηβο, και του αλλάζουν τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο. Δείτε την ιστορία του φίλου μου του σεφ γκρέκο εδώ

Advertisements

36 Responses to “Hype Ρουφιανάκος # Πολυτεχνείο 2007”


  1. Νοέμβριος 17, 2007 στο 12:33

    Δυστυχώς, ενώ είχαμε «ξεφύγει» κάπως, επιστρέφουμε ολοταχώς σε εποχές που οι μπάτσοι υπηρεσίες ασφαλείας τρομοκρατούν τους ταραξίες πολίτες.

  2. Νοέμβριος 17, 2007 στο 17:43

    εγώ πάλι αναρωτιέμαι για τους γνωστούς άγνωστους… μα ακόμα να μάθουμε ποιοί είναι;

  3. Νοέμβριος 17, 2007 στο 19:25

    Μα δεν θα καταφέρουν να μας πείσουν – αντέχουμε ακόμα
    (το χειρότερο είναι που τα κάνουν όλα αυτά «για το καλό μου» – το θυμάσαι το τραγούδι του Μηλιώκα; Τόσα χρόνια, ακόμα επίκαιρα, όλα, γμτ! )

    Καλησπέρα παπάκι μου – καλή εβδομάδα.

  4. Νοέμβριος 17, 2007 στο 21:16

    «Με όποιον τρόπο και να εξαργυρώθηκε αυτή η επιταγή…»
    δεν εξαργυρώθηκε από όλους. Εκτός από τους νεκρούς που δεν εξαργύρωσαν τίποτα, υπάρχουν και μερικοί ζωντανοί που δεν εξαργύρωσαν. Που είναι υπάλληλοι τραπέζης, έμποροι, εργάτες, κανονικοί άνθρωποι, σαν εσένα κι εμένα.
    Γι’αυτό εγώ νομίζω πως δεν έχει χαθεί το νόημα.
    Γι’αυτό κάθε τέτοια μέρα, νιώθω αλλιώτικα.

    Το θέμα είναι πως εδώ και 100 χρόνια, δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα επί της ουσίας. Πάντα το κράτος ελέγχει, γνωρίζει, είναι μεγάλος αδερφός. Και επαναφέρει και στην τάξή όσους χρειάζεται. Σε κάθε εποχή με άλλους τρόπους, με άλλες μεθόδους, αλλάζουν οι μόδες, η ουσία παραμένει απόλυτα ίδια.

    Γι’αυτό -και πόσοι το ξέρουν αλήθεια;- όσοι κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο εκείνο το βράδυ, δεν το έκαναν μόνο για να πέσει η Χούντα. Εκμεταλλεύτηκαν -ή τουλάχιστον προσπάθησαν την προσωρινή αστάθεια για να επιχειρήσουν να φέρουν άλλη μεγαλύτερη αλλαγή. Σαν τον παριζιάνικο Μάη, ένα πράγμα.
    Στα συντονιστικά του Πολυτεχνείου, μιλούσαν για σοβιέτ, όσο απίστευτο κι αν ακούεγται.
    Και στα πανώ, δεν έγραφαν μόνο κάτω η Χούντα. Εγραφαν και ΛΑΟΚΡΑΤΊΑ και ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ. Δεν ήταν απλά μια εξέγερση για να έρθει η Δημοκρατία -του Καραμανλή;!-, ήταν λαϊκή εξέγερση με κομμουνιστικά χαρακτηριστικά, είτε αρέσει, είτε όχι αυτό.
    Και δεν άρεσε.

    Γι’αυτό και απαγορευόταν η πορεία ως το 1981. Γι’αυτό και είχαμε νεκρούς το 80 και το 85 (επί «σοσιαλιστικών» κυβερνήσεων, έτσι;). Γι’αυτό και προαπαθούν να την αμαυρώσουν, να την ρεζιλέψουν, να την εξευτελίσουν και να την καταργήσουν.
    Κι αν δεν κατάφεραν να την καταργήσουν εντελώς, αυτό οφείλεται στο γεγονός πως αν μη τι άλλο, στην Ελλάδα, ακόμα υπάρχει ελπίδα. Για αλλαγή ουσιαστική -όχι πρασινοκυπαρισσί.

    Και γι’αυτό εγώ πιστεύω πως όσο υπάρχει ακόμα μια πορεία που ξεκινά -περίπου- από το Πολυτεχνείο και καταλήγει στην Αμερικάνικη πρεσβεία και φωνάζει «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» και τραγουδάει «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και αντάρτικα, όσο αυτό συμβαίνει, με όποια χαρακτηριστκά, και με όση καπηλεία κι αν γίνεται, κάποιοι δεν θα κοιμούνται πολύ ήσυχοι.

    Στην πορέια, μπροστά μπροστά πηγαίνει η ματωμένη σημαία. Και αμέσως μετά οι αντιστασιακοί του πολέμου και του εμφυλίου. Δεν είναι τυχαίοι αυτοί οι συμβολισμοί. Σημαίνουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα.

    Όσο για τους γνωστούς-αγνώστους, δεν εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι 35 χρόνια ώρα δεν έχουν συλληφθεί και αλωνίζουν ανενόχλητοι; Μπορστά στα μάτια των ΜΑΤ; Δεν πονηρεύει κανέναν το γεγονός ότι αυτοί οι τύποι χώνονται στα φοιτητικά μπλοκ και κάνουν τη δουλίτσα τους χρησιμοποιώντας τους πορευόμενους για κάλυψη;
    Κανείς δεν έχει ακούσει τη λέξη «προβοκάτσια»;

    Τελικά δεν ήμουν και τόσο λακωνική… 😦

    Μπράβο για το ποστάκι, πολύ καλό το βίντεο.
    Και ανυπομονώ για τη συνέχεια.

    (άμα ανεβάζεις τέτοια, σε «συγχωρώ», που εξαφανίζεσαι για μέρες, γιατί μας αποζημιώνεις!)

  5. Νοέμβριος 17, 2007 στο 21:35

    παπί τα χεις χάσει
    μα τα βρίσκεις….

    υγ μα τι λογοπαίγνιο!!!!

  6. 6 tooktheredpill
    Νοέμβριος 17, 2007 στο 21:43

    Συμφωνω απολυτα
    Εκπληκτικο βιντεο
    Παρομοιες αποψεις εγραψα και εγω πριν λιγο στο blog μου

  7. Νοέμβριος 18, 2007 στο 02:06

    Η πλατεία ήταν γεμάτη
    από το νόημα που ’χει κάτι απ’ τις φωτιές
    Στις γωνίες και στους δρόμους
    από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές
    Και εσύ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου κι ήσουν φως μου
    κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή

    Σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή

    Η πλατεία ήτανε άδεια
    και τρελός απ’ τα σημάδια σαν σκυλί
    Με συνθήματα σκισμένα
    σ’ έναν έρωτα για σένα έχω χυθεί
    Στ’ αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους και τους δρόμους
    και ζητώ πληροφορίες και υλικό
    Να φωτίσω τις αιτίες που μ’ αφήνουνε μισό

    Η πλατεία είναι γεμάτη
    κι απ’ το πρόσωπό σου κάτι έχει χαθεί
    Στον αγώνα του συντρόφου
    στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή
    Στα παιδιά και στους εργάτες, στους πολίτες, στους οπλίτες
    στα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά
    Η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά

    σμακ*

  8. Νοέμβριος 18, 2007 στο 02:14

    Γι’ αυτό, Duckie μου, το Πολυτεχνείο παραμένει πάντα σχετικό – ίσως τώρα περισσότερο από ποτέ. Καταρρακωμένες κόρες η Ελευθερία και η Δημοκρατία, οπωσδήποτε κάπως καλύτερα σήμερα από τα χρόνια της Χούντας που έχουν μείνει ανεξίτηλα μέσα στο παιδικό μου μυαλό, στην παιδική μου ψυχή. Χωρίς να δηλώνω ότι «φτάσαμε», γιατί ούτε στην πιο τρελή μας φαντασία δεν έχουμε «φτάσει», οπωσδήποτε το να μπορούμε να λέμε ότι αισθανόμαστε ανελεύθεροι είναι κι αυτό μια μορφή ελευθερίας. Το να μπορούμε να κριτικάρουμε, έστω κι από εδώ, έστω και στα καφενεία μας, είναι μια μορφή ελευθερίας. Θέλω να πιστεύω, όσο χαζό κι αν ακούγεται, πως εκείνα τα παιδιά δεν χάθηκαν άδικα. Ακόμη κι αν τους θυμούνται οι λίγοι. Πάντα λίγοι ήταν. Με πολλή αγάπη, καλό ξημέρωμα και να είσαι όσο μπορείς καλύτερα, μικρό υδροχοάκι, μικρό αδελφάκι μου 🙂 :******

  9. Νοέμβριος 18, 2007 στο 02:16

    Μικρό Duckie μου, δεν ανεβαίνουν τα σχόλια; Προσπαθώ αλλά τπτ :******* Καληνύχτα

  10. Νοέμβριος 18, 2007 στο 15:30

    @ espoir, είχαμε ξεφύγει κάπως… Ναι, κάπως. Αλλά επειδή ξέρω λίιιγο από styling (κι ας μην το εφαρμόζω πάνω μου) θυμάμαι πως όταν βάζαμε καινούργιο ή διαφορετικό ντεκόρ στη βιτρίνα, μεγάλες αφίσες από πίσω, όποτε κάναμε καλούς συνδυασμούς προϊόντων και κυρίως όποτε είχαμε δεινές πωλήτριες, πουλούσαμε παπουτσάκια τριών ετών και βάλε 😉

    @ καλή μου παπίτσα daisy, η krot με την απάντηση-ποταμό καλύπτει πλήρως αυτό που πιστεύω χρόνια τώρα. 😉

    @ Νατασσάκι, καλημέρα, όλα καλά, τουλάχιστον η επίγνωση είναι ένα πρώτο βήμα – Όλα συνεχίζονται 😀
    xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  11. Νοέμβριος 18, 2007 στο 18:04

    Krotkaya, να σου πω… Σε διαβάζω περίπου έναν χρόνο+ (από την εποχή του blogspot δηλαδή).
    Το σχόλιό σου αυτό (ευτυχώς που δεν είναι λακωνικό) ίσως επειδή αφορά το συγκεκριμένο γεγονός, ίσως επειδή είσαι και σκασμένο [ 😉 ] και τα λες ωραία, μου αρέσει πιο πολύ απ’ οτιδήποτε άλλο είδα γραμμένο από σένα. Και το άφησες στο loft μου! Good!
    Έχω μείνει λοιπόν λίγο μλκσ με όλο αυτόν τον ποταμό… Οχι, επειδή δεν τα γνωρίζω όλα αυτά… Δεν ξέρω από χθες τι να σου απαντήσω, είμαι σίγουρη πως ξέρεις ότι σύμφωνα απόλυτα με κάθε σου τοποθέτηση σε όλο αυτό… Και εννοείται πως υπάρχουν και άνθρωποι ανάμεσά μας που δεν εξαργύρωσαν τίποτε απολύτως, όπως γίνεται κάθε φορά που υπάρχει αντίδραση στη δράση όχι επειδή περιμένεις να καρπωθείς κάτι, αλλά επειδή νιώθεις «εξ αίματος» πως δεν έχεις άλλη επιλογή.
    Η πρώτη μου επιθυμία ήταν να γράψω για τον Μήτσο Παπαχρήστο… Και γι’ αυτόν δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν, αφού εν τέλει δεν έγινε τόσο rich and famous όσο η συνεκφωνήτριά του… Ο χρόνος μου όμως απλώς δεν υπήρχε για μπλογκιν για διάφορους λόγους. Η πίεση ήταν ασφυκτική και συν τοις άλλοις με έπνιγε και όλο αυτό το καμερίσιο πράμα για το οποίο διάβαζα σε ημερήσιες και κυριακάτικες εφημερίδες, στα μπλογκ, παντού. Είχα θολώσει Και με αυτό.
    Τελικά βρήκα μια συνέντευξή του Δημήτρη Παπαχρήστου http://www.amfitheatro.gr/interviews/papachristou.php
    που αναφέρει όλα αυτά που λες κι εσύ, για να έφερναν τον κόσμο ανάποδα…
    Ή θα ήθελα να διάβαζα κάτι για τη Μαρία Δημητριάδη που κανείς δεν τη θυμάται πια.
    Και τελικά, να τα λέμε και να τα γράφουμε, Κρότκι, γιατί στην Ιστορία που είναι και ο τομέας σου, τι μένει; Ότι ένας δικτάτορας -λίγο πιο παλιά- αντιστάθηκε και είπε Όχι;
    Σε ευχαριστώ για όλα, Κροτ

  12. Νοέμβριος 18, 2007 στο 18:10

    @ tsaperdona, περιμένω να μου στείλεις ένα στάρμπακσ κόφι – εκεί!!!!!!! θενκσ!

    @ tooktheredpill, σε βρήκα, να μου αφήνεις το λινκάκι σου σε παρακαλώ όμως να σε βρίσκουμε όλοι 😉 γουέλκαμ

    @ σεφ, πολλές φορές τα έχουμε πει και από εδώ και μεϊλικώς, αλλά τώρα μετά από αυτό που έκανες(!!!) με το τελευταίο σου ποστ σε θέλω για συγκάτοικο, είσαι;;; 😀 Τον λατρεύω τον Σαββόπουλο και αυτό το τραγούδι του, φχαριστοοοοοοοοοοοοοοοοοοο! Στείλ’ το στο μεϊλάκι πλιιιζ!
    αντι-σμακ*

  13. Νοέμβριος 18, 2007 στο 18:50

    Παπί, παπί!

    εκτός από 😳
    κραταω αυτή τη φρασούλα : «επειδή νιώθεις «εξ αίματος» πως δεν έχεις άλλη επιλογή».
    και ξανα 😳 επειδή, ειλικρινά δεν ξέρω πού θα βρισκομουν εγώ αν ζούσα το ’73.

    κι εγώ το Μήτσο τον Παπαχρήστου είχα στο μυαλό μου -και μερικούς ακόμα που δεν θυμάμαι ή δεν ξέρω καν τα ονόματά τους.

  14. Νοέμβριος 18, 2007 στο 19:05

    καταπληκτική η συνέντευξη!!!

  15. Νοέμβριος 19, 2007 στο 00:18

    αααοοοεεεεμ, εντάξει μιλάμε αρκετά εκ του ασφαλούς, αλλά θα ήθελα να είχα αυτό που άλλοι λένε @@@ και άλλοι λένε καρδιά και να μπορούσα. επίσης άλλο μεγάλο μάθημα ζωής ότι μερικές φορές σού έρχεται από εκεί ή από εκείνον που δεν το περιμένεις, είτε πρόκειται για αρνητικό είτε για θετικό, οπότε γιατί να μη συμβαίνει το ίδιο και με τον εαυτό μας;;;! 😀

  16. Νοέμβριος 19, 2007 στο 00:29

    θαλασσάκι μου!!!!!!! Τώρα πάω να δείρω τη παλιοwordpress που έβαλε το σχόλιό σου στα σπαμ! Διαδηλώνοντας καθόλου ειρηνικά!!!!!!!!!!!!!! Μα εσένα βρήκε;;;;;;;

    Είδες, αδερφάκιμου, όμως, πόσο λίγο αλλάζουν μερικά πράγματα; Αλλά ειλικρινά θέλω να το πω και να το ξαναγράψω και να το ξαναγράφω συνέχεια, θεωρώ μεγάλη υπόθεση την επίγνωση και τη γνώση… Ένα άλλο μεγάλο θέμα βέβαια είναι ο τρόπος που φτάνει σε εμάς η πληροφορία, το πώς τη λαμβάνουμε, αλλά ΟΚ, πάντα πιστεύω μέσα μου πως θα τη βρίσκουμε την άκρη μας 😀
    Φιλιά και αγκαλιά μεγάλη από εδώ μέχρι εκεί!

  17. Νοέμβριος 19, 2007 στο 00:46

    καλέ, κι εμένα μου έβαλε η wp το σχόλιο του Θαλασσακίου στα σπαμ και το ανακάλυψα μόλις σήμερα!! Μα γιατί το θαλασσάκι στα σπαμ; 👿

  18. Νοέμβριος 19, 2007 στο 00:53

    δεν ξέρω 👿
    κι εγώ σε σένα το είδα και ψυλλιάστηκα!!! και είναι αδερφοφιλαράκι μου χρόνια οκτώ!!!!!!!!!!!!!!!
    και να ξηγιέται έτσι ο σέρβερ;!!!!!!!!! θα τα σπάσω όλα, είμαι σε φόρμα κιόλας!

  19. Νοέμβριος 19, 2007 στο 01:35

    βουρ στη γουορδπρες!!!!!
    κλανγκ κλανγκ κλανγκ!!!!

  20. Νοέμβριος 19, 2007 στο 16:59

    Συγκάτοικός σου;
    εγώ; ένας απλός σεφ; 😳

    Μα…
    μααα…

    Φυσικά και δέχομαι!!! και σ’ ευχαριστώ πολύ 🙂

  21. Νοέμβριος 21, 2007 στο 04:40

    Όχι και απλός σεφ! GB Corner’s σεφ και βάλε!
    Και μην αργείς… γιατί… τα ενοίκια πιάνουν ταβάνι στο Θησείο! 😳

  22. Νοέμβριος 21, 2007 στο 20:38

    μάμι βιάζεσε να αλλάξει ο χρόνος;!

  23. Νοέμβριος 22, 2007 στο 01:37

    ααααμ, όχι Νικολίνο μου, βιάζομαι μόνο να τελειώσει ο μήνας για να πληρωθούμε και να σου πάρω καινούργια παιχνίδια, κατά τα άλλα
    μου αρέσουν όλα τα χριστουγεννιατοπρωτοχρονιάτικα παιχνιδάκια :mrgreen:

  24. Νοέμβριος 22, 2007 στο 06:13

    οκ και μένα..περιμένω το δώρο κατω απ’το δεντρο! 😉

  25. Νοέμβριος 22, 2007 στο 16:45

    πού το βρήκες αυτό το σνουπίδι δεξιά;
    θέλω κι εγώ!

  26. Νοέμβριος 22, 2007 στο 18:12

    Кроткая, και ειναι και countdown ως την πρωτοχρονιά! 😉

  27. Νοέμβριος 22, 2007 στο 23:20

    το είδα. το θέλωωωωωωωωω!!!

  28. Νοέμβριος 23, 2007 στο 01:09

    εμ βεβαια, που καιρος για ποστ.
    προλαβαινουμε απο το φαρμακι που ριχνουμε δεξια και αριστερα!! 😛

  29. Νοέμβριος 23, 2007 στο 01:16

    @ krotkie μου, θα σου στείλω μέιλ άμεσα 😉
    @ Μικρέ Νικόλα, και σε σένα!
    @ Μούργο, και σε σένα, αλλά το δικό σου θα είναι βρεμμένο. Από τα δάκρυα. Που δεν κατάλαβες ποτέ πόσο σε… πόσο σε… ξέρεις τώρα τι θέλω να πω! 😥
    Αντε 😦

  30. Νοέμβριος 23, 2007 στο 16:46

    μαρθα βουρτσα μου εγινες παπιιιιιιιιιιι!! 😀
    και γω το θελω , αλλα οχι βρεγμενο!!!!
    υ.γ.
    1.με τι απο ολα τα πηρες τωρα,εεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε;
    .
    2. περπατα στο δρομο το παπι με ενα αλλο παπι
    και λεει το αλλο παπι: α, κυτα ποια περναει
    και λεει το παπι: ποια ειναι ; δεν την ξερω!!
    και λεει το αλλο παπι: αμαν ρε παπι, καλα, λες αληθεια οτι δεν την ξερεις;
    και λεει το παπι: ε, ναι σου λεωωωωω. δεν την ξερω. ποια ειναι τελος παντων;
    και λεει το αλλο παπι: η ΣΑΦΗΝΕΙΑ παπι μου, η ΣΑΦΗΝΕΙΑ.
    και πολλες φορες ειναι μια πολυ χρησιμη και εξαιρετικη κυρια. 😀

  31. Νοέμβριος 23, 2007 στο 18:37

    Μπακγουορντσ:
    μούργο,
    Με είπεσ μυγιάγγιχτο; Να τα πάρω τώρα;

    👿

    (χοχοχοχοχοχο)

    επίσησ!!!!!! Δεν είμαι φαν τησ σαφήνειασ, πολλώ γε μάλλον creator σαφήσ!!! Νέβα! Μου αρέσει να καταλαβαίνει ο καθένας ό,τι θέλει :mrgreen: και μετά να τραβάω τα μαλλιά μου! Ή να κάνω τεστ 😉

    Κρότκι και Μούργο,
    info για το σνουπάκι στα μέιλ σασ 😉

  32. Νοέμβριος 23, 2007 στο 21:15

    οχι παπι, τρελλαμενο σε ειπα!! 😆
    .
    για το σνουπη, ημουνα σιγουρος πιος το εκανε! 😉
    (τοχω τελικα!! τοχω το κληρονομικο χαρισμα! 😀 )

  33. Νοέμβριος 23, 2007 στο 23:45

    😉 σσσ! όλοι θα έχουμε από ένα soon!

  34. Νοέμβριος 24, 2007 στο 20:32

    παπι, αστο, δεν ηθελα, για να παρω την απαντηση σου το ειπα! 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Νοέμβριος 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.   Δεκ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: