05
Φεβ.
08

The »I do» society

Πριν από λίγες μέρες στη ΝΕΤ, στο «Dead Poets Society», σε εκείνη τη γεμάτη αναφιλητά σκηνή με τους μαθητές να ανεβαίνουν επάνω στα θρανία για να χαιρετήσουν τον καθηγητή τους…

Η ιστορία γνωστή, το τέλος αναμενόμενο, η συγκίνηση αναπόφευκτη, αλλά η έκπληξη… Συμβαίνει πολλές φορές, σε ένα φυσικό ή σε ένα παραφυσικό deja vu, να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα. Δεν θυμόμουν καλά ότι στο τέλος ΔΕΝ είναι όλοι οι μαθητές πάνω στα θρανία. Και ίσως, λέω ίσως, όταν είχα δει για πρώτη φορά την ταινία να μην το είχα παρατηρήσει κιόλας. Έτσι η saved ανάμνηση μιλούσε για μια συμβολική πράξη αντίστασης, για ένα χαιρετισμό τιμής ΟΛΩΝ των παιδιών στον αγαπημένο τους captain.

Λάθος. Αλλά από εκείνα τα λάθη, από εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος τις αμβλύνει.

Είναι μέσα στα κόλπα αυτού του άναρχου και του ουσιαστικά απροσδιόριστου τυπάκου αυτό το κολπάκι: Αμβλύνει. Και όχι μόνο. Άλλες φορές σβήνει ολότελα, άλλες φορές αποκαλύπτει, άλλες ομορφαίνει, άλλες ασχημαίνει, άλλες φορές ισορροπεί και άλλες σε ρίχνει στο κενό.

Και είναι και οι εκπλήξεις.

Ο ενθουσιασμός, οι απογοητεύσεις, ζε λοοοοοοοβ.

Τα cancell all που μπορεί να έτυχε να πατήσεις και τρεις και τέσσερις και δεκάδες φορές.

Και οι φόβοι.

Πάλι τα ίδια;

Οι μικροί -σχεδόν υστερικοί- φόβοι.

whitekitten.jpg

Παράδειγμα: ο φόβος της μονιμότητας. Και δεν μιλάμε μόνο για τον mr-Χ, που θα ήθελες να… νε, νε, νε… Μιλάμε για απλά καθημερινά πράγματα. Να κυκλοφορείς με τα ΜΜΜ και να μη βγάζεις κάρτα απεριορίστων διαδρόμων που θα σε συνέφερε, γιατί μπα; πού ξέρω ότι θα συνεχίσω και αύριο να κάνω τις ίδιες διαδρομές, δεν θα με διώξουν από τη δουλειά, δεν θα με κόψει αυτοκίνητο, δεν θα αποφασίσω να κάνω κάτι άλλο δίπλα στο σπίτι, δεν θα πάω φυλακή; (!!!)

Να έχεις προσωπικά πράγματα, στο δωμάτιό σου, σε κούτες για χρόνια, γιατι μπα; πού ξέρω ότι και αύριο θα μένω εδώ; Τουλάχιστον έτσι θα είναι πιο εύκολα για τη μετακόμιση – και περνάνε τα χρόνια.

Να μην πηγαίνεις στο γραφείο σου ούτε μολυβοθήκη, γιατί μπα; πού ξέρω ότι και αύριο θα είμαστε ανοιχτά; (χμμ, μιλάμε και για τις εποχές των παχουλών αγελαδίτσων, όχι μόνο για τώρα, έτσι;)

Αυτά είναι επιχειρήματα – Αυτά είναι, αθάνατοι Γαλάτες, «το μόνο που φοβάμαι είναι μη μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι».

acat.jpg
λες;

Καταλήγεις να αγαπάς τα κάγκελά σου γιατί, βλέπεις, θέλει «αρετή και τόλμη» να τα σπάσεις όλα και να ορμήσεις έξω. Ενώ μέσα είναι πιο βολικά. Ενοχλητικά, αλλά πάντως βολικά.

Αλλά είναι και βαρετά. Και εκνευριστικά. Και θανατική ποινή. Αυτό είναι.

Κύκλος είναι που μια λαχτάρα σε κάνει και τον σπας. Τα χιλιάδες σπασμένα κομματάκια γυρνάνε ανάποδα σαν μαγικό κινηματογραφικό πλάνο και φτιάχνουν πάλι τη φυσιολογική σκηνή. Το ένα. Το δικό σου ένα. Το δικό μας[;]

Μεταξύ μας, κάρτα απεριορίστων ούτε που πρόκειται να βγάλω, ίσως ένα εβδομαδιαίο εισιτήριο, ένα δίπλωμα οδήγησης, ένα κάτι άλλο τέλος πάντων. Στο γραφείο πήγα ένα μεγάλο ποτήρι για παγωμένο καφέ (τώρα βρήκα!!!) και οι κούτες μου καλά κάθονται εκεί που είναι, πώς θα μεταφέρω τόσα βιβλία και DVD όταν χρειαστεί;

Και μετά τα νιάου και τη δουλειά, μιλάμε για πάρα πολλή δουλειά ακόμα

Για ένα είμαι σίγουρη, ήρθε η ώρα να, να, να, να.

Time to do

I do

Στο είπα τελικά όταν ρώτησες ή χάζεψα εντελώς;

 by your side

sade

 

Advertisements

23 Responses to “The »I do» society”


  1. Φεβρουαρίου 5, 2008 στο 01:40

    παπικουλίνι μου!!!!!!

    Λατρεμένη η ταινία -ο Κύκλος των χαμένων…
    🙂
    (και των ποιητών, και ό,τι…)

    Φιλίιιιιιιιιιιιιιιι!
    😉

    {{{{{{πολύ}}}}}}

    (αλλά δεν τα αγαπάω τα κάγκελα, μια ζωή προσπαθώ να τα σπάω -κάποιες φορές, το καταφέρνω κιόλας…!)

    Φιλί ξανά 😉

  2. Φεβρουαρίου 5, 2008 στο 02:30

    εγώ παραδόξως ήμουν 13 νομίζω όταν την είδα για πρώτη φορά την ταινία -και αυτό που μου είχε μείνει είναι ακριβώς ότι δεν είχαν σηκωθεί όλοι.
    βέρυ ρεαλίστικ, ε?

    η αστάθεια με φοβίζει πολύ πολύ περισσότερο. η αστάθεια είναι η κακή όψη της εναλλαγής και της ποικιλίας, τις οποίες αποζητώ και αγαπώ.

    μερικές φορές χρειάζονται και τα I don’t.

    🙂

  3. Φεβρουαρίου 5, 2008 στο 06:52

    αυτή η ταινία με σημάδεψε…
    όσο για τις καταστάσεις που περιγράφεις… κάνω ακριβώς το αντίθετο 🙂
    εγκαθίσταμαι και σκέφτομαι πως δύσκολα θα αλλάξει κάτι 😉

  4. Φεβρουαρίου 5, 2008 στο 12:39

    αχ τι ωραία!
    δεν πιάνουν μόνο εμένα τα ψυχολογικά μου!

    υγ που αν υποψιαστώ ότι θα κάνω για άλλους 2 μήνες τα ίδια και τα ίδια ,να αρχίσω από τώρα να κυκλοφορώ σαν την αστέρω!

  5. Φεβρουαρίου 5, 2008 στο 13:40

    Οι άλλοι σχολιάζουν την ταινία και με αποπροσανατόλισαν.
    Εγώ ότι παντρεύεσαι είχα καταλάβει…
    Για βεριφάι πλιζ για να ρίξω ένα κατεβατό ευχές!! πι?! πι μου?!?!

  6. Φεβρουαρίου 5, 2008 στο 13:51

    να σου πω
    και εγώ ότι παντρεύεσαι κατάλαβα
    είμαι τελείως ούφο?

  7. Φεβρουαρίου 5, 2008 στο 14:22

    όλοι το καταλάβαμε -άντε, πες! 😉

  8. Φεβρουαρίου 5, 2008 στο 22:11

    ποσο προφητικα ηταν καποια λιγοστα 😀 σχολια μου πριν λιγο καιρο, για τα οποια λοιδωρηθηκα, χτυπηθηκα, χλευαστηκα,και και……..
    ΕΠΕΣΕ ΟΡΙΣΤΙΚΑ!!!!! 😀
    το ειπες παπι, το ειπες.
    δεν χαζεψες (λεμε τωραααα! )

  9. Φεβρουαρίου 6, 2008 στο 00:09

    Πάνω στα αλλεπάλληλα 39+ του πυρετού μου -δεν ξέρω πόσες μέρες τώρα- δεν είμαι σε θέση να σκεφτώ και να μιλήσω λογικά –ποτέ δεν το ‘χα εξάλλου :p –όχι πως με νοιάζει κιόλας, χα! Οι χαμένοι ποιητές, ο κύκλος τους, τα παιδιά που ανέβηκαν oh! captain My captain, τα παιδιά που έμειναν σκυφτά (κατάλαβαν ποτέ;), ο χρόνος που ανακατεύει τις φωνές και τα αχ και τον πόνο και τις θύμισες με τόνους σύννεφα και φως και μέρες και νύχτες, και σήμερα και αύριο, η φυλακή και η έκρηξη που θα τη σπάσει, και οι κούτες με προσωπικά πράγματα που περιμένουν να ξεπακεταριστούν, περιμένουν το δικό σου «i do», πες το φώναξέ το αν το ξέχασες.

    You are beautiful i love you. Δεν είμαι καλά, καίω σαν μολότοφ! Θα σε φιλούσα αλλά φοβάμαι μη σε κολλήσω μια πολύυυυυ άσχημη γρίπη 😕

  10. Φεβρουαρίου 6, 2008 στο 03:33

    den ekserw alla mou eftiakse aprosmena to kefi auto to post..mallon eida kati diko mou..tespa! Mantepses swsta moumi -opws apokalei kai mia fili ti mama tis- diav…, exw eks… kai oxi mono auto..
    bebaia auto den simenei oti den sas diavazw..apla den prolavenw na parakolouthw oles tis sizitiseis sas kai gi auto den simetexw kai s’autes..
    p.s.Den xriazomai tpt,ola kala! Eksalou to ksereis oti auta ta area sxolia kai mail, einai poly perissotera apo mia mastercard! 😉

  11. Φεβρουαρίου 6, 2008 στο 15:48

    Πως είναι να αγαπάς τα κάγκελά σου; Την αναγκαστικη μονιμότητα; Πολλές φορές το συναίσθημα είναι μοιραίο για πολλά αλλά τόσο όμορφο και γλυκό μια στιγμή είναι. Εκεί που παραδίδεσαι. Κλείνεις τα μάτια και δινεσαι.

  12. Φεβρουαρίου 7, 2008 στο 11:29

    αγαπημένα μου συν-μπλογκάκια σας ευχαριστώ πολύ
    Δεν έχω απαντήσει, είχαμε μια απώλεια στην οικογένεια και είμαι πολύ στενοχ.
    Για λίγο γούρι θα ήθελα να πω στο μικρούλι παπίκι
    Πώς να κρυφτείς απ’ τα παπιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα

    πι μου ρίχ’τα 🙂

    Θα τα πούμε σύντομα
    φιλάκια*

  13. Φεβρουαρίου 7, 2008 στο 14:44

    αγαπημένη μου ταινία και μένα.Οι μαθητές όντως δεν σηκώνονται όλοι γι αυτό και είνα φοβερή η σκηνή.Αν σηκωνόντουσαν όλοι θα ήταν υπερβολικό και ουτοπικό.Ποτέ κανείς δεν μπορεί να καταφέρει να μαζέψει όλους γύρω από τις απόψεις του.Πάντα κάποιοι θα αντιδρούν.Γι αυτό είναι μαγική η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης

  14. 14 Donald
    Φεβρουαρίου 8, 2008 στο 17:08

    Ξεκινωντας να σχολιασω το ποστ και οτι περιεχει μια απο τις καλυτερες ταινιες ever… Δεν μπορω παρα μονο να σταθω στο σχολιο σου το σημερινο ομως… Φανταζομαι καλα ειδα εαν οχι διορθωσε με aa-duck.Τα πιο θερμα συλληπητηρια μου για την απωλεια που ειχατε…

  15. Φεβρουαρίου 8, 2008 στο 17:56

    παπιcoοlι μου τα συλλυπητήρια μου* 😦

    [Θα το ρίξω στο proper timing (συλλέγω υλικό ακόμα άλλωστε!)]

    Σε φιλώ πι μου**

    *&την αγάπη μου.πι!

  16. Φεβρουαρίου 11, 2008 στο 01:33

    Επειδή ένας «πρώην» blogger οφείλει να είναι παρών στα ΜΕΓΑΛΑ γεγονότα….
    ………………………………………………………………..
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!
    😆

  17. Φεβρουαρίου 11, 2008 στο 02:05

    χρόνια πολλά 🙂
    (εγώ, έχω γενέθλια σε 2 μέρες!)

    εξαιρετική ταινία-έκατσα και την είδα-είχα να την δω χρόνια!
    Αυτή η σκηνή με το ανέβασμα στα θρανία ήταν πολύ συγκινητική…

    Καλησπέρες, ευχές!

  18. Φεβρουαρίου 11, 2008 στο 12:44

    Αγαπημένα μου συν-μπλογκεράκια,
    σας ευχαριστώ πολύ. Μα σε ένα ποστ και σε λίγα σχόλια να μαζευτούν χθες, σήμερα, αύριο, life and death, και τώρα το γενέθλιο… Αν ανεβάζαμε πιο συχνά, θα είχαν τουλάχιστον κατηγοριοποιηθεί όλα αυτά, αλλά καλά είναι κι έτσι 😉

    @Πρώην Μάνο,
    ΜΕΓΑΛΑ 😯 γεγονότα;;; Δεν αντέχω αυτό το επίθετο σή-με-ρα!!!
    Ευχαριστώ πάντως!!!

    @Φαίη, υδροχοάκι, σ’ ευχαριστώ 🙂

  19. Φεβρουαρίου 11, 2008 στο 19:00

    παπι χιλιοχρονο!!! (ζουνε τοσο τα παπια; 😯 , τελος παντων, πολυχρονο! 🙂 )

  20. Φεβρουαρίου 12, 2008 στο 13:12

    Α!!
    ΤΩΡΑ ΤΟ ΠΗΡΑ ΕΙΔΗΣΗ!

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

    να ζήσεις παπάκι και χρόνια πολλά
    μεγάλο να γίνεις, με κίτρινα φτερά
    παντού αν σκορπίζεις του χιούμορ το φως
    και όλοι να λένε «μια πάπια, μα ποια πάπια?»

  21. Φεβρουαρίου 12, 2008 στο 15:39

    @μούργο, 😆 ευχαριστώ πολύ, ελπίζω να ζούνε λιγότερο, αλλά κάποια στιγμή να αρχίσουν να ζούνε καλά 😉

    @κρότκι, οι καλύτερες ευχές, αυτά θέλω κι εγώ, αλήθεια 😀
    φιλάκια 😀


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Φεβρουαρίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
2526272829  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: