27
Σεπτ.
10

Κλέφτη, ξυπνάς μέσα μου το ζώο…

Η μέρα είναι Παρασκευή, ο τόπος το Πασαλιμάνι και η ώρα 2 το μεσημέρι.

Η θάλασσα είναι το αιώνιο Zanax αυτής της πόλης, ειδικά τώρα, τους τελευταίους μήνες που μετράμε απώλειες και σβησμένες πινακίδες. Κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα… Τα μαγαζιά αδειάζουν, οι καφετέριες που κάποτε έσφυζαν από ζωή ή τεμπελιά (η ερμηνεία εξαρτάται από το πόσο φιλικά διακείμενος είσαι στον Πολ Τόμσεν, μάλλον – μπορεί και όχι) είναι άδειες κι αυτές.

Οι ναυτιλιακές έχουν φύγει χρόνια τώρα, προτίμησαν τα βόρεια προάστια.

Κόσμος πολύς δουλειά δεν έχει.

Και η ανεργία φέρνει αφραγκία, φτώχεια, οργή, απελπισία… Ένας τέτοιος τύπος, λοιπόν, με όλα τα προηγούμενα να του θολώνουν το βλέμμα, ένα τέτοιος τύπος… με ένα αιχμηρό αντικείμενο, που δεν μπορώ να θυμηθώ καθόλου τα δύο τελευταία 24ωρα, προσπάθησε να ανοίξει την τσάντα μου. Να τη «μαχαιρώσει» προσπάθησε μάλλον, αλλά ως πρωτάρης -πιθανολογώ- δεν τα κατάφερε και πολύ καλά… Το μόνο που της κατάφερε ήταν ένα διαμπερές «τραύμα». Και να ξυπνήσει μέσα μου το ζώο. Ειλικρινά. Της αυτοσυντήρησης, της επιβίωσης – δεν ξέρω τι.

Γιατί, ρε φίλε, αυτό το οποίο δεν υπολόγισες καθόλου είναι ότι όσο απελπισμένος είσαι εσύ άλλο τόσο τρελαμένη είμαι κι εγώ με τα τελευταία ευρώ του μήνα και με το λογαριασμό του ΟΤΕ που πρέπει επειγόντως να εξοφλήσω, με το αν θα έχω δουλειά τους μήνες που έρχονται. Και τρόμαξα. Πολύ. Όχι με σένα – με μένα. Με το βρυχηθμό που βγήκε από το λαρύγγι μου, με τη σπρωξιά που σου έδωσα. Και πέρα από τις σαχλαμάρες που έλεγα μετά στο γραφείο, τύπου «το Πασαλιμάνι είναι το νέο Χάρλεμ», σκέψου τη λεζάντα που θα μου βάζατε αν το άγνωστο αιχμηρό έφτανε δύο εκατοστά πιο κάτω: «Καρπούζη με το μαχαίρι», νομίζω πως αν ήμασταν ήδη στην επόμενη πίστα, όπου τα πράγματα θα είναι ακόμη χειρότερα, θα μπορούσα να σε σκοτώσω… Για την πλάκα, για τη συλλεκτική μου Longchamp, για τα 80 ευρώ…

Advertisements

12 Responses to “Κλέφτη, ξυπνάς μέσα μου το ζώο…”


  1. Σεπτεμβρίου 27, 2010 στο 08:44

    Παπί μου..! Εσύ πρώτα να είσαι καλά (δόξα τω Θεώ να λέμε που ο στόχος ήταν η τσάντα) και ποιος νοιάζεται για τη Longchamp – άλλωστε αυτή την έκανε τη δουλειά της και σε προστάτεψε, οπότε χαλάλι. Τώρα, λέω εγώ.. αφού είσαι αναγκασμένη να κυκλοφορείς εκεί τις ώρες εκείνες, μήπως να κουβαλούσες μόνο πορτοφολάκι τσέπης; Το γνωστό μικρό καλάθι δηλαδή. Δεν είναι κακή ιδέα. Όσο για το ζωάκι που τινάχτηκε προς τα έξω, ευτυχώς που δεν το πιάνουν όλα τα ψυχοτρόπα της ζωής μας κι ακόμη είναι σε θέση να ξυπνήσει στον κίνδυνο. Να προσέχεις τον πολύτιμο εαυτό σου κάθε μέρα, Duckie μου, πάντα θα το λέω και θα με βαριέσαι. Καλημέρα από μένα, luv u luv u :*

  2. Σεπτεμβρίου 27, 2010 στο 09:14

    thalassaki μου, η ώρα ήταν μεσημέρι. 2 το μεσημέρι. Τώρα περισσότερο από ποτέ δεν πιστεύω στην πρόληψη. :mrgreen: Έτσι κι αλλιώς, δεν κουβαλάω πολλά χρήματα μαζί μου. Αν ξανατύχει, τι να πω, όποιος δοκιμάσει θα κάνει την τύχη του με αυτά που θα πάρει :mrgreen: [Και δε βαριέμαι ;)]

    • 3 pastaflora
      Σεπτεμβρίου 27, 2010 στο 10:42

      Παπάκι μου, μην το αφήσεις μόνο να σε πάρει από κάτω. Από τότε που είδα τσαντάκια να ρίχνει μπροστά μου μια κοπέλα κάτω για να της πάρει την τσάντα, κυκλοφορώ πάντα με τσάντα ταχυδρόμου και αν μπορώ τα κλειδιά και το κινητό στην τσέπη… Τι καιροί κι αυτοί που ζούμε…

  3. Σεπτεμβρίου 27, 2010 στο 11:37

    α, είσαι πρωτάρα εσύ! εγώ το έχω πάθει 4 φορές ήδη. Ντάξει, όχι με μαχαίρι, απλά μου βούτηξαν την τσάντα σε μια καφετέρια, μου την άνοιξαν στο μετρό (2 φορές) κσι στο δρόμο (πολυκοσμία, στριμωξίδι κλπ). Την τελευταία φορά απλά δούλεψαν αμέσως τα αντανακλαστικά και σχεδόν μηχανικά τηλεφώνησα να ακυρώσω κάρτες, να κόψω το κινητό κλπ. Όλα αυτά στο Βρυξελλοχώρι (+η μία φορά ήταν στη Μαδρίτη).
    Ομοίως, ο πατέρας μου κι ένας φίλος του στην ΑΘήνα στο μετρό.

    Μαθαίνεις να ζεις με αυτό, τα χειρότερα έρχονται.

  4. Σεπτεμβρίου 27, 2010 στο 13:57

    @pastaflora, όχι, δε μας παίρνει από κάτω, ούτε συνήθειες αλλάζουμε, αλλά είναι λίγο αγριευτικό… Πώς θα είναι η ζωή μας σ’ ένα χρόνο ή μέχρι τα Χριστούγεννα, ε;… 😐

    @krot, 😛 παιδί μου, ήρθες όμως σε επαφή σώμα με σώμα; Γιατί το »βούτηξαν πορτοφόλι και κινητό» μού έχει συμβεί τέσσερις-πέντε φορές και η εξοικείωση είναι πια τέτοια, που δεν είμαι σίγουρη αν ήταν τέσσερις ή πέντε. Και το σπίτι του πατέρα μου έχω δει »ανοιγμένο» και λιανισμένο. Και το διαμέρισμα που βρίσκεται ακριβώς κάτω από το υπνοδωμάτιό μου έχει πατηθεί 😛 Το ζήτημα είναι οι σμπρωξιές, το γκββββββχχχββββββ, τα αργκκκκκκκκκκ κτλ. Σε όλα όσα σου ανέφερα προηγουμένως όμως δεν υπήρξε ούτε καν οπτική επαφή. Είναι άλλο, εντελώς άλλο. Κατόπιν τούτων, λοιπόν, αν δεν είχες σώμα με σώμα επαφή, και αιχμηράκι που να έφτασε ελάχιστα κάτω απ’ το στήθος, και ταυτόχρονα με λες πρωτάρα, το ινδιάνικο όνομά σου από δω και μπρος θα είναι και-γιατί-δεν-τρώνε-τσιζκέικ-βατόμουρο! 😛 😛 😛 😛 😛

  5. Σεπτεμβρίου 27, 2010 στο 23:53

    παπι επεσες σε ηλιθιο!
    [την αλλη φορα που το ελεγες νομιζα οτι συνεβη σε αλλον, δεν ακουω και καλα τελευταια]
    λοιπον, αυτη η πρακτικη ειναι πολυ διαδεδομενη και δεν εχουν κανενα σκοπο να τραυματισουν το θυμα παρα μονο διακριτικα να κανουν μια χειρουργικη τομη και απο εκει να αφαιρεσουν το περιεχομενο.
    αλλα ειπαμε, επεσες σε βλακα!

  6. Σεπτεμβρίου 28, 2010 στο 00:26

    Καλέ, μούργο, ναι! Αφού μετά έλεγα ότι ήθελα να τον πιάσω να του πω: «Όχι έτσι, δεν κάνουν πια τα σκισίματα στο πλάι. Από κάτω, ρε πουλάκι μου, από κάαατω!»

  7. Σεπτεμβρίου 28, 2010 στο 19:16

    Πωπω, κορίτσι μου, τι θα πάθαινες !
    Αφού είχες την ψυχραιμία ν΄αντιδράσεις, πάλι καλά. Εγώ νομίζω θα κοκάλωνα! :O

  8. Σεπτεμβρίου 30, 2010 στο 18:23

    ααααα, τώρα τό’χω. Λοιπόν, έχω πάθει το εξής: χαζεύω ωραιοτάτη θέα (στο Παρίσι) και χωρίς να κοιτάζω, πάνω να βάλω το χέρι μου στην τσάντα μου για να πάρω κάτι (τσιγάρα?) την οποία φοράω σε στυλ ταχυδρόμου. Αντί να πιάσω τσιγάρα/αναπτήρα/γουοτέβερ, πιάνω… χέρι που πιάνει το πορτοφόλι μου, μέσα στην τσάντα.
    Μιλάμε spooky όσο δεν φαντάζεσαι. Οκ, δεν υπήρξε βία, ο τύπος απλά εγινε καπνός σε dt κι εγώ ήμουν πολύ αποσβολωμένη για να αντιδράσω. Αλλά ντάξει, απίθανο ε?

  9. Οκτώβριος 1, 2010 στο 23:33

    Γιατί τρόμαξες με τον εαυτό σου ? Αντέδρασες κατά τη γνώμη μου πάρα πολύ σωστά . Στη θέση σου θα ένιωθα πολύ περήφανη για τ’αντανακλαστικά μου ! Δεν έγινες ζώο ξαφνικά, προστάτεψες τον εαυτό σου και τα προσωπικά σου αντικείμενα όπως μπορούσες . Μπράβο Παπί !

    Έχω ακούσει κι έχω δει τόσα πολλά ( ευτυχώς δεν έχω πάθει ακόμη ) που στο μισάωρο που θέλω κάθε μέρα για να φτάσω στη δουλειά μου τσεκάρω τουλάχιστον 5-6 φορές την τσάντα μου και ότι άλλο έχω πάνω μου . Κι όταν οδηγώ δεν την έχω ποτέ δίπλα μου . Κακό αυτό γιατί δεν χαλαρώνω αλλά τι να κάνω ? Το σκίσιμο του πάτου μιας τσάντας ή το κόψιμο του λουριού της είναι πολύ συνηθισμένο .

    Ποτέ δεν ξέρουμε τι πραγματικά κρύβουμε μέσα μας . Σου αφιερώνω το παρακάτω κλιπάκι από την κομεντί «The Rebound» για να χαμογελάσεις και να δεις ένα παράδειγμα για το «θηρίο μέσα μας» ( άσχετο με κλοπές κλπ ) .


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Σεπτεμβρίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Οκτ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: