Archive for the 'σχέσεις' Category

10
Μάι.
08

Πού πάει το διαφορετικό όταν θαμπώσει;

Ο ουρανός μου ξεφτίζει εδώ και μέρες κομματάκι κομματάκι σαν σοβάς. Το διαφορετικόμου δεν είναι πια ταβάνι. Ταβάνι είναι: «Δεν μπορώ», «έχω μια φοβερή εξάντληση», «δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, να διαβάσω, να δουλέψω».

Βαριέμαι και βλέπω λίγο view master. Κλικ μια διαφορετική ταινία, κλικ μια διαφορετική γέφυρα, κλικ διαφορετικά πυροτεχνήματα, κλικ ένα διαφορετικό αγόρι, και μετά το παιχνίδι χαλάει. Κλικ την ταινία την έχουμε ξαναδεί, κλικ αν περάσεις και είκοσι φορές το Ρίο-Αντίρριο δεν τρέχει και τίποτα, κλικ πυροτεχνήματα έχει και στο YouTube, κλικ κλικ κλικ κλικ κλικ.

Πού πάνε τα δισκάκια με τα φιλμ όταν θαμπώσουν;

Έχω μείνει με παράπονο στη σκοτεινή γωνιά του πάρτι, έχω χοροπηδήσει πάνω-κάτω με αγωνία «εδώ είμαι κι εγώ, εδώ είμαι κι εγώ», έχω γίνει γκρούπι, έχω γίνει αντιαλκοολική εκστρατεία, έχω γίνει το δικό σου, έχω γίνει μαμά, έχω πει «φυσικά, ας το κάνουμε κι αυτό!», «ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω», «παρακαλώ», «ΟΧΙ βέβαια», «I do», έχω μαζέψει τα πράματά μου σε κούτες για τη μετακόμιση του Ιουνίου, έχω γιορτάσει πρώτα την Ανάσταση και μετά τη Μεγάλη Παρασκευή (εδώ είναι ακόμη Παρασκευή), έχω γίνει εγώ, κανένα κόλπο δεν πιάνει.

Δεν έχω γίνει αρχηγός, δεν έχω γίνει κανονιστής, είναι έξω από τον ζωδιακό μου χάρτη. Μου αρέσει να ξυπνάμε, να περπατάμε και να αποφασίζουμε μαζί. Η υπομονή μου τελειώνει δύσκολα, η υπομονή μου τελειώνει εύκολα.

Advertisements
14
Φεβ.
08

Βαλεντίνος, δεν τον λες και κακό…

valentinesbabes.jpg

Ήθελα και να ήξερα αν αυτό που είμαι τώρα έβγαινε μπροστά σε αυτό που ήμουν τότε, μου έβγαζε τη γλώσσα και μου έλεγε με πολλή κοροϊδία και ειρωνεία: «Την πάτησες, στην έσκασα», τι θα γινόταν; Και θα ήθελα επίσης να ήξερα αν αυτό που ήμουν τότε έβγαινε μπροστά μου τώρα και με κατηγορούσε για ρίψασπι, τι θα έκανα, ποια θα ήταν η θέση μου;

Μπορεί βέβαια και να μη μαθαίναμε ποτέ τις εξελίξεις γιατί ίσως -ίσως λέμε- να μας προλάβαινε ο κύριος με την μπλουζίτσα που κλείνει πίσω σταυρωτά. [Στράπλες τη λένε;] Και ίσως -έτσι όπως θα μπαίναμε στο λευκό κουρσάκι να μου πατούσε μια ενεσούλα τόση δα ενώ θα σκεφτόμουν «επιτέλους, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα, πρώτο μπότοξ πριν από τα 35!»- με έπιανε μια γλυκιά νύστα και ίσως να πέρναγαν από μπροστά μου σαν πολλά κλικ στη φωτομηχανή μέρες με Αγιο Βαλεντίνο, τούρτες, αρκούδες, πιγκουίνους και άλλα ζωάκια, λούτρινα και μη.

Φανατική αντιβαλεντινική, αντικαταναλώτρια, μισωχριστούγεννη, μαυροπρωτοχρονιάτικη. Όλα αυτά, λίγο πιο παλιά.

Για λόγους πραγματικούς, για λόγους που δεν τρέχει και τίποτα πια. Ναι, μερικά πράγματα, είτε συνδέονται με τη θρησκεία (των άλλωνε) είτε με τη χαριτωμενιά (των δικώνε), είναι υπερτιμημένα. Και τελικά φτιαγμένα με τέτοιο τρόπο που να πληγώνουν περισσότερο αυτούς που είναι μόνοι, παρά να ευχαριστούν τους «άλλους». Βλέπε γιορτές Χριστουγέννων.

valentinesover.jpg

Ο μισός μου εαυτός νιώθει πως δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε Agios Valentinos ούτε το κόπι γκρικ κουλτούρα πέιστ Υάκινθος (του Λουδοβίκου των Ανωγείων, αν ξέρετε, ντεμέκ κούλτουρα να φύγουμε, been to Υακίνθεια once, hated all that. Πέρασα απείρως καλύτερα σε παρέεσ με Κρητικούς συμφοιτητές μ’ ένα λαούτο και μια λύρα και τραγούδια που έφτιαχναν εκείνη τη στιγμή ή όταν τραγουδούσαν τον Ερωτόκριτο…). Ίσως μάλιστα καλύτερα θα ήταν να υπήρχε ένας Άγιος Σολιτιουντίνοσ για όσους είναι μόνοι τους, γιατί εν πάση περιπτώσει οι νυν ερωτευμένοι τη βρήκαν την άκρη τους για μια μέρα, για έναν μήνα, για μερικά χρόνια και αν είναι τυχεροί για μια ζωή. Ενώ οι άλλοι που είναι μόνοι μια βοήθεια, ένα ΕΚΑΣ παραπάνω το δικαιούνται, λέμε.

valentine-emo.jpg

Από την άλλη, δεν με πείθουν εκφράσεις του τύπου, εμείς γιορτάζουμε τον έρωτά μας κάθε μέρα. Πώς γίνεται αυτό δηλαδήσ; Ξυπνάς κάθε μέρα μέσα στη διαφήμιση του Βιτάμ; Εκείνος σου κάνει το αχαλίνωτο, οπότε σου κολλάει το χαμόγελο στ’ αφτιά, καθώς εσύ του αλείφεις μαρμελάδεσ, ενώ φοράει το φρεσκοσιδερωμένο (σου) πουκάμισο και τριγύρω τιτιβίζουν τα αριστούχα πουλάκια, τόσο χαρούμενα που θα ξαναπάνε σε αυτό τον παράδεισο που τον λένε σκολείο; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ; Και αφού δεν μασάω με «Κουρτάκη, κάθε μέρα είναι γιορτή», ο άλλος μισός μου εαυτός λέει… πως δεν είναι και τόσο κακό πια… μια μερούλα να είναι αφιερωμένη στον έρωτά σου. Και ας την έχουν διαλέξει άλλοι. Και ας κερδίζουν οι έμποροι. Κλέφτες να γίνουν κι αυτοί; Τα Χριστούγεννα να μην πάρεις ένα δεντράκι, να μη στολίσεις ένα φωτάκι, να μη χαζοπαίξεις με τις μπαλίτσεσ; Ε, γιατί να μην πάρεις και σαν σήμερα ένα αρκούδι, μισό κιλό σοκολατάκι (από το «Ελληνικόν» θέλω!!!), μια καρδιά, ένα αρκούδι, έναν πιγκουίνο, μια φώκια, ένα κίνκι εσώρουχο, προστατευόμενο είδος να είναι κι ό,τι θέλει ας είναι;

Θέλω, λοιπόν, να καταλήξω, αγαπημένε μου πρώην (εαυτέ), ότι δεν τρέχει τπτσισ, απλώς και ευτυχώς υπάρχουν ορισμένες καταστάσεις που μπορείς να τις προσαρμόζεις στα μέτρα σου. Να τις αλλάζεις. Αλλιώς ήταν χθες, αλλιώς είναι σήμερα. Πέτρα που δεν κυλάει, χορταριάζει. Όχι στο βάλτο, ναι στο βούρκο.
En plus θέλω να ξέρω: Το Κίνημα θα φτιάξει μπανεράκια υπέρ ή κατά του Μπαλεντίνου ή θα αφήσει αυτό το κοινωνικό φαινόμενο να περάσει εις το νdούκου;

27
Δεκ.
07

Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ; καμία, ε;

Λοιπόν αυτό ΔΕΝ είναι ένα εορταστικό ποστ και εγώ ΔΕΝ είμαι -προς το παρόν- στην επικίνδυνη ηλικία για εγκεφαλικό, αλλά έχω στραβώσει κομμάτι. Τα χείλη μου έχουν πάρει την άγουσα προς το αφτί. Ναι. Την άγουσα προς το εγκεφαλικό που ΔΕΝ λέγαμε.

Αυτό λοιπόν είναι ένα μάλλον τυπικό γκρινιάρικο σημείωμα σ’ ένα κίτρινο χαρτάκι post-it. Τα γνωστά post-it που έχουμε όλοι στο γραφείο, τα χρειαζόμαστε δεν τα χρειαζόμαστε. Σκρατς! Το σκίζω. Το χαρτί, όχι τη γάτα!

«Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ;»

Πώς είπατε; Τι ανάγκη έχω εγώ; Δεν ξέρω λοιπόν τι ανάγκη έχω εγώ, αλλά ξέρω τι ανάγκη έχεις εσύ. Να νιώθεις όοομορφα, αγαπίτσικα, τρυφερούλικα, ο Αντας του σπιτιού, να πηγαίνεις για καταδύσεις κάθε Σου/Κου βρέξει, χιονίσει, χριστουγεννιάσει, να μη σου κλείνω τη βαλβίδα του οξυγόνου για να αναπνέεις ελεύθερα, να μη φοράω στο κεφαλάκι σου την πλαστική σακούλα από το σούπερ για να νιώθεις τη δροσιά του χειμώνα, να φροντίζει κάποιος πριν από σας για σας, να φροντίζει, να προσέχει κου του λου κου του λου. Αυτά όλα λοιπόν όχι απλώς δεκτά και κατανοητά, αλλά και αυτονόητα. Έχεις και την τύχη λοιπόν να είσαι με μία αυτόνομη Υδροχόο (λέμε τώρα!).

Αυτό που δεν έχω καταλάβει χρόνια τώρα (και εννοώ από τότε που ήμουν 10 ετών, όταν δηλαδή άκουσα το πρώτο «τράβα τώρα» και δεν ήταν καθόλου «καροτσέρη-τράβα-Αλίκη» και, ΟΚ, δεν ήταν ούτε «πάπια, φύγε, κρατάω μαχαίρι», ήταν όμως «τράβα, παιδάκιμου, το ζόρι σου μόνη σου και όσο θέλεις πήδα») είναι αυτή η επανάληψη αυτής της σιχαμένης φράσης:

«Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ;»

Και τι μας δείχνει η ζωή; Ποιες έχουν ανάγκη;

Μα, φυσικά, πρώτα από όλα τα αδύναμα πλαζζζματάκια my ass. «Α, εμένα, το Ολγάκι μου ούτε κονσέρβα δεν μπορεί να ανοίξει μοναχούλι του». Δεν είπαμε να είσαι και μασίστας, ρε Ολγάκι, αλλά ούτε κονσέρβα ούτε λάμπα ούτε μπαταρίες στο remote control ούτε το on off του PC; Μεγατόνοι προστασίας όμως προς το Ολγάκι.

Ποιες είναι οι επόμενες κατηγορίες στη λίστα;

Τα κουραζζζμένα νεύρα, η κατηγορία απαιτώ-επαιτώ-φωνάζω-στο τέλος θα γίνει το δικό μου. Ή θα γίνει αυτόοο ή να μη σε ξαναδώ! Μου έλεγε ένας ex προ ετών, όταν είχε βρει μια κοπελίτσα έναν χρόνο μικρότερη από μένα: Ξέρεις, παπάκιμου (και να οι λυγμοί), μου είπε η μικρούλα πως αν δεν πάμε Πάτμο δεν πρόκειται να μου ξαναμιλήσει ποτέεε – λυυυυυυυυυγμ. Μλκσ, εγώ. Από τη σύγκριση φυσικά. Όταν ήμασταν μαζί ούτε μέχρι Λιανοκλάδι, δεν μπορώ, είμαι κουρασμένος, είμαι άρρωστος, έχω πίεση, θέλω να σκεφτώ τι είναι η ζωή, τι είναι ο άνθρωπος, είναι η ζωή μια θάλασσα κι εμείς καπεταναίοι και τα γνωστά. Φυσικά, αγάπη μου, να μείνουμε σπίτι να σκεφτείς! και συγχρόνως να μαγειρεύω, να καθαρίζω, να βάζω πλυντ και σιδ. Όλα για σένα, πασάκαμου. Τώρα που γράφουμε η «μικρούλα» έχει γυρίσει τη μισή Ευρώπη και τη μισή Αμερική με τον ex, που μάλλον δεν θέλει να σκέφτεται και πολύ πλέον!

Άλλη παρόμοια κατηγορία, μια και ζούμε στην Ελλάδα: Κάτσε-κάτω-από-τη-βέρμαχτ-μου-σκουλίκι και πάρε και τα γυαλιά μου να δεις πώς αντιλαμβάνομαι ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ τον κόσμο! Αυτή η κατηγορία έχει και μια ύπουλη παραλλαγή, μέσω σιωπηλής ντεμέκ διαμαρτυρίας και καλλιέργειας ενοχών. Ψυχολογική μπότα αυτή. 1.500 ευρώ από την Καλογήρου – τσάμπα πράμα και βάλε! Με τρελαίνει που ο εκβιασμός πιάνει και σε αυτή την περίπτωση.

Next please. Και τα χόμπγια μου εις το ακέραιον διατηρώ, και με τον Θοδωρή θα αναμειχθώ και αχ, δεν μπορείς να βρεθούμε τώρα, κρίιιμααα, όχι, δεν θα σε περιμένω θα βγω με τα «παιδιά». Εσύ θα μπορείς μετά, ε; Μωρέ, ζουζούνι, ξέρεις, δεν μπορώ να περιμένω μέσα τέτοια μέρα. Τσίου. (Παραδέχομαι, φιλενάδα, όλα κι όλα!)

Σύμφωνα με την ούτε πλούσια αλλά και καθόλου πτωχή πείρα μου, αυτές οι κατηγορίες δεν έχουν ακούσει ούτε μία φορά:

«Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ;»

Και αν δεν το έχουν ακούσει με τα αφτάκια τους, δεν το έχουν αντιμετωπίσει ούτε στην πράξη: «Βγάλ’ τα πέρα, μόνη σου. Αφού μπορείς, μωρέ, άντε τώρα», με πονηρό κλείσιμο ματιού και τσιμπιά στο κωλαράκι.

Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχω εγώ; Μου ήρθε και μια γαμάτη ιδέα τώρα, την επόμενη φορά που θα αντικρίσω τέτοιο τι ανάγκη έχεις εσύ βλεμματάκι θα ξηγηθώ αλά Ζαχόπουλος. Αλλά, ξέρετε, δεν θα φουντάρω την πάρτη μου στον ακάλυπτο, τη σχέση θα φουντάρω. Έτσι, θυμήθηκα κι εκείνο το παλιό ανέκδοτο που δεν ήξεραν πώς να περιγράψουν στη μαμά του φαντάρου ότι πέθανε και της είπαν: Καλά, κυρία Μαρία, δεν μπορείς να φανταστείς εκεί που τα λέγαμε χθες με τον Κώστα τι πέρασε από το μυαλό του. Τι πέρασε, παιδί μου; Μια σφαίρα!..

Στανταράκι!

victorianchristmastree.jpg

29
Νοέ.
07

Ισοπαλία

Ηταν Μάιος. Το χιόνι σκέπαζε τα πρώτα σπίτια στην οδό Αγρια Μύρτιλλα 317β. Ελάχιστα τετράγωνα πιο κάτω ο ήλιος έκαιγε τις μεζονέτες και οι ντόπιοι είχαν τα αιρ-κοντίσιον στο φουλ και τις ομπρέλες κλειστές. Οι τηλεοράσεις έπαιζαν στη διαπασών το καινούργιο επεισόδιο από το Nip/Tuck, οι γειτόνισσες ούρλιαζαν ηδονικά ναιιι, αααχ, κόψε μπούτι, κόψε μύτη, κάνε μου πλαστική, Ανδρέα, Ανδρέα, ωωω Ανδρέα, αααχ!

Δεν μπόρεσα ποτέ να πιστέψω την τύχη μου όταν έξω από το ζαχαροπλαστείο «Ο Καλός Γλυκατζής» συνάντησα τον Μέλη. Είχε ένα χαμόγελο από αφτί σε αφτί. Σίγουρα ήταν από τους ηλιακούς γείτονες, σκέφτηκα. «Αν ψήφιζα φέτος, θα ψήφιζα εσένα» είπε με τη μία. Μη μας το λες. Και πώς το ξέρεις ότι θα γίνουν φέτος εκλογές, δηλαδή; «Το ξέρω, μη σε νοιάζει. Και ξέρω ότι είσαι Εσύ». Τι δουλειά κάνεις; «Τι σε νοιάζει; Δεν σου φτάνει που είσαι Εσύ;». Φυσικά και όχι!

 

Με τα λίγα, ο Μέλης σε λίγες μέρες εγκαταστάθηκε στο σπίτι.

Ήρεμος και γλυκός όσο το όνομά του έφερε πολλές αφνιδιαστικά ήρεμες και γλυκές αλλαγές.

Ο Μέλης είναι ακόμα ΟΚ, ο Ένας. Μετά όμως είναι και οι άλλοι. Που είναι πολλοί. Πάρα πολλοί. Κι εγώ χάνω την πίστη μου, τη συγκέντρωσή μου και το θάρρος μου πολλές φορές. Αν με νοιάζουν οι πολλοί, αυτό δεν το ξέρω καλά. Ξέρω μόνο πως μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Και τι άλλο ξέρω; Από πού μου ήρθε, πού το ξαναέχασα ακριβώς.

Ο Μέλης κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο και έχει την ανάσα ευχαριστημένου 10χρονου που έκανε ζαβολιά και η μαμά του το φίλησε.

Πάω να τον ακούσω από κοντά.

teddyinbasement.jpg

Δεν τσεκάρω πια το παρελθόν. Μόνο όταν γυρίζω σπίτι κοιτάω πού και πού τις αναπάντητες στο σταθερό. Χτύπησε ο εννενηνταεφτάς μήνες μετά. Ούτε οργή ούτε θυμός, καμία εντύπωση.

Αυτό είναι μια σίγουρη νίκη.

Μερικές φορές όμως όταν βλέπω τον Ενασ από απόσταση 5 εκατοστών έχω μια σφηνωμένη ιδέα ανάμεσα στα μάτια που κανένα serum δεν μπορεί να σβήσει: Πότε θα μας xxx κι εσύ, να ξέρουμε, να τελειώνουμε, άντε!

Αυτό λοιπόν είναι μια ήττα.

 

christmasteddytree.jpg

 

03
Νοέ.
07

Κάνε μας λίγο τη Harry!

«Φυσικά και να πας στον Νότιο Πόλο, αγάπη μου, να αναλάβεις την έδρα Πιγκουινολογίας που σου προσφέρουν, τι είναι οι μισές μέρες του μήνα μπροστά στην αιωνιότητα; (σ.σ.: λέμε τώρα). Μα, τι κάθεσαι και σκέφτεσαι επιστήμων άνθρωπος;» [ 😕 ]

 Εξάλλου, σήμερα θα συμβούν τα εξής συναρπαστικά:

  • Κυκλοφορεί επιτέλους το έβδομο και τελευταίο βιβλίο της σειράς Harry Potter, με τον τίτλο «Οι κλήροι του θανάτου». Σε τρεις εκδόσεις, παρακαλώ: παιδική, ενηλίκων και συλλεκτική. (Μια ζωή την έχομε, άρα μία παιδική για τον γιο μου, μία συλλεκτική για μένα – και τυλίξτε μου και το «Γυναίκες σε κρίση – Άντρες πιγκουινολόγοι πάνε ταξίδια»).

  • Αυτό το κακό που ξέσπασε μετά την πρόσφατη δήλωση της συγγραφέως του Χάρι, J.K. Rowling, ότι ο Dumbledore (καθηγητής και μέντορας του Potter, από τις ισχυρότερες προσωπικότητες της σειράς) είναι gay δεν είναι άνευ προηγουμένου. Ο καθένας λέει ό,τι θέλει για να πουλήσει το προϊόν του. Το γεγονός ότι η δήλωση αυτή έγινε πριν από λίγες μέρες και αν γράψεις στο Google »Dumbledore is gay» έχεις μπροστά σου περίπου 3.170.000 αποτελέσματα, μεταξύ των οποίων αποτελέσματα από CNN, BBC, «Newsweek», «Observer» κτλ. -σόρι αλλά- αποδεικνύει του λόγου (μου) το αληθές. Άρχισαν να διαμαρτύρονται οι ηθικολόγοι, να στέλνουν επιστολές διαμαρτυρίας στη Rowling, άρχισαν να βουρλίζονται οι χόμοουσ που θεώρησαν προς στιγμήν ότι πήραν το αίμα τους πίσω, έστω και για λίγο. Ηρεμία, κορίτσια. Μας δουλεύουν, λέμε! Το θέμα μας είναι το βιβλίο.

  • Σου αρέσει η φανταστική παιδική λογοτεχνία; Να γλιστράς στο παραμύθι, να διαβάζεις για την αιώνια μάχη του καλού και του κακού, για δράκους, για αρκούδες, για γίγαντες, για φανταστικά ζώα, για μαγικά φίλτρα, για κενταύρους, για κουκουβάγιες που μεταφέρουν τα γράμματά σου, για μαγικές εφημερίδες που αντί για φωτογραφίες έχουν βιντεάκια από το YouTube, αυτό είναι, πάμε αύριο μαζί βιβλιοπωλείο. Κατά τα άλλα «Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός κι εγώ λαός κι εσύ λαός, εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ όμως κι οι δυο μας αχ βαχ! Με λίγη αγάπη και κρασί μεθώ εγώ, μεθάς κι εσύ». Οπα μασ!

  • Είμαι ενθουσιασμένη που θα πάρω το καινούργιο βιβλίο στα χέρια μου. Τα πρώτα τέσσερα βιβλία τα είχα διαβάσει σε μία εβδομάδα ή λιγότερο. Ο λόγος που αξίζει να φάει ξύλο η J.K.R. είναι αν όντως σκοτώνει τον Harry στο τέλος… (Αρνούμαι μήνες τώρα να το τσεκάρω αυτό στο γούγλη. Όχι! Αφήστε με να σοκαριστώ, επιτέλους!) Τη ρωτάνε δε γιατί σκοτώνει τόσους αγαπημένους ήρωες στο τέλος και εκείνη απαντά: «Επειδή ήθελα να αποδείξω πόσο παράλογος είναι ένας φόνος». Έλα, αγάπημου, στον τόπο σου τώρα. Άντε…

  • Τι άλλο συναρπαστικό θα συμβεί το Σ/Κ;

  • Ολίγες σεμνές αγορές

  • Βραδινή έξοδος με κορίτσα (αφού τα αγόρια Νοτιοπολίζουν…), όπου το ένα κορίτσι θέλει να δει τον «Ελ Γκρέκο» (ΟΚ, I wish), το άλλο θέλει να δούμε το «Βλέπω το θάνατό σου Νο1287» (ΜΑ ΕΛΕΕΕΟΟΟΣΣΣ!) και εγώ, ναι εγώ, aa-x, θέλω να δω το «Stardust». Θα πρέπει με πονηρό τρόπο να κάνω ίντριγκα και να προσεταιριστώ την Ελ Γκρέκο… Θα δούμε, θα δούμε!

  • Μετά θα κατηφορίσουμε κατά Ψυρή μεριά, όπου προ ημερών η Εύα (ΜΑ ΕΛΕΕΕΟΟΟΣΣΣ, το No1287;;;;;;) έπαθε το ασύλληπτο. Ήπιε πέντε ποτά στη σειρά και έγινε κάτι παραπάνω από ντέφι, κουνουπίδι και όλα μαζί τα ζαρζαβατικά. Αυτό ήταν για τόσα εκατομμύρια αποτελέσματα στο γούγλη, όχι ο Albus Dumbledoor. Η πιο φανατική αντιαλκοχόλικ (και πιο φανατική εργένισσα επίσης) του Λεκανοπεδίου να γίνεται φέτες. Βέβαια εκείνη τη βραδιά είχαμε ανακαλύψει το πιο θεϊκό μοχίτο. Το μυστικό του, λέει, είναι αγνός φυσικός χυμός λεμονιού και όχι λεμονίτα που βάζουν άλλοι! Γι’ αυτό δεν κόλλαγε αηδιαστικά στον ουρανίσκο, μμμ…  

  • Ελπίζω μέχρι την ώρα όλων αυτών των συναρπαστικών να μην αλλάξουν πολλά πράγματα. [ 😕 ]

  • Γρου γρου γρου γρου γρου γρου γρου γρου γρου γρου!

15
Οκτ.
07

Σιγά μην κλάψω*

üΜερικά βράδια μπορεί να μοιάζουν με τραγούδια. Απόψε ακούω τον Μάρκο και την Αννα. Γλύκα, μελαγχολία, ηρεμία, απολογισμός. Τι έγινε; Γιατί δεν περνάει σαν «κωμωδία αμερικάνικη και τούτη η βδομάδα;» και κυρίως γιατί δεν τελειώνει όπως τελείωναν τα «Φιλαράκια» ή πιο παλιά ο «Μπιλ Κόσμπι»;

üΝα γινόταν και κάαατι φυσιολογικά μια φορά!.. Ή μήπως θα βαριόσουν, ε; Κα-κο-μα-θη-με-..!!!

Ø Χαίρομαι που σε ξέρω εσύ.

ØΚαι φυσικά είμαι πολύ περήφανη που εσύ είσαι ici.

ü Εσένα πάλι, ρε συ, ποιος σου είπε πως ο τρυφερός και ο αι-σαπορτ-γιου ή ο αι-νιιντ-ε-χαγκ δεν εκνευρίζεται και δεν φωνάζει και δεν τα σπάει; Δεν έμαθες στους αιώνες που ζεις πως άγγελος και διάολος είναι μέσα μας; Τα καλύτερα βγαίνουν σε ανόμοια ζεύγη. Ή σε παρόμοια. Ή δεν ξέρω. Πάντως η πιο ερωτική σχέση είναι ανάμεσα σε τουβλάκια λέγκο. Ξέρεις γιατί; Γιατί όπου έχει κενό το ένα συμπληρώνει το άλλο.  

ØΓι’ αυτό κι εσύ να ξέρεις όταν λέω «τι όμοφα που κουμπώνουμε» εννοώ πόσο πολύ σε αγαπώ εσύØ Εσύ κοιτάω και δακρύζω μετά από τόσους μήνες ακόμα σκέφτομαι εσύ αν σε είχα γνωρίσει πριν από δέκα χρόνια θα ήμουν καλύτερος άνθρωπος. (εγώ)

ü Τελικά μόνο η παράπλευρη απώλεια εσύ πείραξε. Α λοτ! Γιατί δεν με έψαξες εσύ που είσαι λέγκο και νιώθεις; ΟΛΑ; Εσύ; Μα εσύ μου είχες μιλήσει τόσο πολύ – εσύ! ü Ένστικο καθόλου, εσύ; Θιασώτης της υστερίας, εσύ;

üΕυχαριστώ όμως πολύ εσύ – επειδή… μα… πώς, τι;

ü Μια φορά ο Θ. Λάλας είχε πάρει συνέντευξη από έναν μπιγκ ράιτερ και τον ρώτησε τι έχετε να πείτε σε εκείνους που διαμαρτύρονται πως δεν σας καταλαβαίνουν; Και ο μπιγκ απάντησε να πάνε να καταλάβουν. üΤον μπιγκ δεν θέλω να τον αναφέρω γιατί είναι πραγματικά μπιγκ, ενώ ο Θανασάκης πραγματικά α λιτλ. Γνώμη μου.

üΓύρισε στην Ελλάδα ο Δημήτρης Π., νευροχειρουργός πια, είχα να τον ακούσω, ρε συ, από τις αρχές του ’90, από τις θρυλικές συναντήσεις Γαλλική αγοριών Vs Γαλλικής κοριτσιών στο Πασαλιμάνι. Δεν θέλω να ξανακούσω ούτε εγώ ούτε ΕΣΥ πόσα χρήματα Θα του προσφέρουν εδώ Αν τελικά τον πάρουν  – επειδή δεν έχει ούτε πατέρα ούτε αδελφό ούτε θείο στην Κορώνη. ü Η καλύτερη δουλειά που βρήκε προς το παρόν πωλητής σε τέτοιους που βάζουν μαλλιά σε όσους δεν έχουν. Μάζευ’ τα και φύγε πάλι, παιδάκι μου! Άντε! ü Η αλήθεια είναι ότι αν και εσύ είσαι γιος, αδελφός, σου τα δίνουν καλά και από την αρχή. Α! Και σε λένε κύριο έστω και αν πάτησες και εσύ κατά λάθος τον ίδιο κάλο. ü Και ας τους έχεις δώσει μπουνιά στην αξιοπρέπεια, φτάνει να πείθεις πως είσαι ωραίος και σελέμπριτισ και τι τιμή που τους κάνεις που τους μιλάς! Ω! Και να τους βρίσκεις και καμιά χαμοδουλίτσα πού και πού να ‘χουν να πουρεύονται.

ü Κακία.

üΑααχ εσύ!

ü Πες μου κάτι ακόμα εσύ, σήμερα που είναι η μέρα που θα συντονιστούν τόσοι x μπλόγκερ για να μιλήσουν για το περιβάλλον κι εγώ δεν έχω τι να πω και τι να γράψω, ούτε καν για την πόλη μου που μπορεί να είναι και η πόλη με το λιγότερο πράσινο σε όλη την Ελλάδα.

ü      Είναι αλήθεια αυτή η βρόμα που κυκλοφορεί πως ό,τι μαζεύουμε στους κάδους για ανακύκλωση στην Αθήνα καταλήγει σε κοινό… σκουπιδότοπο – χωματερές;

*από το τραγούδι του Αγγελάκα φυσικά
28
Ιολ.
07

Το αδελφάκι (μου) και η νίκη (του)

Είναι ένα αδελφάκι από αυτά που δεν μεγαλώνεις μαζί τους, ούτε στο βρίσκει καμιά Νικολούλη (μπιχχχ), είναι ένα αδελφάκι από αυτά που το βλέπεις σε μια πεντάκαθαρη βιτρίνα με γλυκά, ας φανταστούμε τον »Ασημακόπουλο» στη Χαριλάου Τρικούπη να γουστάρουμε, και λες «τυλίξτε μου αυτό για το σπίτι», «κορδέλα θέλετε;», «είναι για το σπίτι, λέμε!».

Κομμάτι κομμάτι, λουκούμι λουκούμι, πραλίνα πραλίνα, φτιάχνεις την οικογένεια που πάντα ήθελες και ποτέ δεν είχες, έτσι και έχει τύχει π.χ. να είσαι καρπούζι και να σε έχουν αναθρέψει… αγκινάρεσ!

Η Εύα μου γεννήθηκε πριν από 31 χρόνια και της είπαν πως είναι πορτοκαλί. Συμφώνησε με το προφανές γιατί όταν ψηλάφιζε το σώμα της έβρισκε πως είναι όντως πορτοκαλί και ότι ταιριάζει με το μπλε. Έκανε πολλές αταξίες, αγάπησε πολλούς Αδάμ, τις περισσότερες φορές έλεγε πως «ντάξει, μωρέ, δεν είναι και ο τελευταίος άντρας πάνω στη Γη» και μία και μοναδική φορά πίστεψε πως «αυτό είναι, πάει και τελείωσε». Πέρασαν χρόνια επτά, σε τρία σπίτια, με δύο σόγια που είχαν συμπαθηθεί πολύ, με καλούς φίλους να κάνουν παρέλαση από όλα τα σπίτια, με έρωτα, με πάθος που ανέβαινε και κατέβαινε και με πολλή δουλειά.

Ένα καλοκαίρι πριν από δύο χρόνια έφερε μαζί του τη Νίκη. Στο διπλανό γραφείο. Μάλιστα. Η Εύα άρχισε να μουρμουράει πως δεν είναι και άσχημο το πορτοκαλί πάνω στο πορτοκαλί, άρχισε να παρατηρεί τη διάθλαση του φωτός μέσα από το τζάμι του γραφείου. Έκανε μπουνίτσες σα μωρό και τις χτύπαγε στον τοίχο. Από τη μία μάτωνε, από την άλλη αργούσε να γυρίσει σπίτι στον Αδάμ τον «αυτό είναι πάει και τελείωσε».

– Δεν συμβαίνει σε μένα αυτό, δεν συμβαίνει σε μένα αυτό. 

Φύγανε διακοπές για εφτά μέρες, σε δύο νησιά (με τη Νίκη). Με έπαιρνε τηλέφωνο και μου έλεγε: «Δεν κάνουμε τίποτα!»

– Σωστήηη! Στις διακοπές άμα κάνεις τίποτα περνάς καλύτερα.

– Θα σε πάρω πάλι το βράδυ να σου πω, πρέπει να περάσουμε από το rent a car, τρέχουμε τώρα, τρέχουμε.

– ΟΚ. Άντε και με τη νίκη.

– Πώς;..

– Επειδή τρέχετε!

Πέρασαν ατελείωτοι λογαριασμοί στα κινητά, Αθήνα – Παρίσι έγινε λίγο πιο εύκολο από Πειραιάς – Σύνταγμα, ξημερώσαμε νύχτες με σιωπές, ποτά και πολλά τραγούδια, για να βρει το γλυκάκι μου το Πραγματικά αυτονόητο. Τον εαυτό του. Να κάνουμε χίλια κομμάτια τις οικογενειακές προσδοκίες και τις αηδιαστικές κοινωνικές επιταγές.

Ποτέ δεν κατάλαβα ποιος καθορίζει το γμσωστό, ούτε ποιος καθαρίζει όταν εσύ γυρνάς σπίτι σου και κοιμάσαι με αυτόν που «θα έπρεπε».

Όλα μπαίνουν στη θέση τους, ρίχνουμε καμιά βόλτα κατά Γκάζι μεριά, ρουφάμε φρέσκο αέρα (όσο μας αφήνει η παλιοΑθήνα) και περιμένουμε τη Νίκη να γυρίσει από το Παρίσι.

Με πήρε προχθές τηλέφωνο από τη συναυλία του George Michael για να ακούσουμε μαζί το «Freedom». Ο ήχος ακουγόταν πεντάκαθαρος αλλά το κινητό της χοροπηδούσε.  

Κλείνοντας θέλω να πω πως είναι ό,τι καλύτερο να νιώθεις δίπλα σου έναν άνθρωπο να ελευθερώνεται από όλα, να γίνεται ο εαυτός του, είναι σαν να τον παρακολουθείς να γεννιέται ξανά.

Δεν ξέρω αν θα προχωρήσει με τη Νίκη ή με τον Νίκο, ξέρω μόνο πως θα μου μιλάει για πολλές νίκες από εδώ και πέρα και μα το Θεό δεν κουράζομαι ούτε λεπτό να την ακούω να μου φωνάζει: Γουστάρω, αγαπώ, Θ  Ε  Λ  Ω!




syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Αύγουστος 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

tweets του σεφ

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Και Σκιά και Φως είναι το thalassaki

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=
Advertisements