Archive for the 'Crap' Category

06
Αυγ.
08

Από απόσταση

Είναι εκπληκτικό το πώς βλέπεις τα πράγματα από απόσταση, ή το πώς σε βλέπουν οι άλλοι από απόσταση. Επιθυμία, νοσταλγία, Τοτοφεγγαρίαση (Τοτός: το Φεγγάρι το βλέπω, άρα υπάρχει, την Αμερική δεν τη βλέπω, άρα δεν υπάρχει), αναβολή σε μια συγγνώμη, σε μια κίνηση, ρε αδερφέ, όλα παίζουν εν πάση περιπτώσει με τη σημερινή ταχύτητα ή, αν θέλεις, με τη σημερινή βολική νιρβάνα.

«Έφυγε» τις προάλλες ένας πρώην φίλος, ένας κάποτε σημαντικός άνθρωπος, με όλα του τα καλά, τα στραβά και τα (πολύ) ανάποδα. Η πρώτη αντίδραση (μετά την απαραίτητη, σχεδόν θεατρική, πτώση του κινητού) ήταν ένα νέτο σκέτο σοκ. Ένα απλό, αγχωτικό σοκ, ταχυπαλμία στο φουλ, κρύος ίδρωτας παντού κτλ. κτλ. όχι για την απώλεια, αλλά για καθαρά εγωιστικούς λόγους… Για μια αίτηση συγγνώμης που δεν έγινε ποτέ αποδεκτή, για δεκάδες αναπάντητες κλήσεις στις οποίες δεν βρήκα ποτέ ούτε έναν καλό λόγο να απαντήσω. Και τώρα, τι; Θα ζήσουμε παρεάκι με τις ενοχές;…

Εν τω μεταξύ, επειδή αυτός ο πρώην (ακόμη και μετά θάνατον) φίλος ήταν γνωστός και αγαπητός σε συνεργάτες και φίλους, πέρασαν περίπου δέκα μέρες με δημοσιεύματα τύπου «γεια σου φίλε», όπου ο κάθε καλός συνάδελφος έγραφε το καλό του και το συγκινητικό του. Διάβασα σε ένα από αυτά περί «καλού καγαθού ανθρώπου της διπλανής πόρτας» και ήθελα να ουρλιάξω. Όχι μόνο επειδή είχα ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετική άποψη, αλλά, πώς να το κάνουμε, και ο ίδιος ο Κς θα γινόταν θηρίο με αυτά τα λογάκια…

Πέρασαν άλλες λίγες ημέρες, συνάντησα μία όχι και τόσο νέα γυναίκα, και από αυτή τη λίγων λεπτών επαφή μας τα πράγματα πήραν ξανά την κανονική τους διάσταση.

Ζούμε μόνοι μας, για ένα διάστημα ζούμε μαζί με κάποιους άλλους ανθρώπους, πληγώνουμε, πληγωνόμαστε, ανεχόμαστε, άλλοι μεγαλώνουν εντός μας, άλλοι μικραίνουν, ο χρόνος ξέρει καλύτερα, όλα τα φροντίζει. Στενοχωρήθηκα πολύ. Πολύ. Γιατί τελικά το να μην μπορείς να προφέρεις αυτό το «συγχωρεμένος, ρε φίλε, δεν τρέχει τίποτα (πια)» είναι ένα μπούμερανγκ που γυρίζει έτσι ξαφνικά και ξεσκίζει τα δικά σου σωθικά, χάνεις κάπως την ανθρωπιά σου.

Τέλος πάντων, άκου Κς… γεια σου κι από μένα, dismissed, ciao, αντίο, καληνύχτα, καλό δρόμο, free to go, πώς το λένε στα μέρη σας, ξα σου…

Ήμουν για μεγάλο διάστημα, σε αυτό το ζήτημα, ένας κυνικός μπούρδας και τρόμαξα. Όχι πως, πρώην (και μετά θάνατον) φίλε θα γινόσουν ποτέ ξανά νυν, δεν αντέχω να συνυπάρχω με ανθρώπους συμβατικά (εκτός κι αν πρόκειται για δουλειά…), αλλά, ρε γαμώτο, είναι καλύτερα να πετάς, να ανασαίνεις ελεύθερα, από το να σέρνεσαι. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι και για τα τρία.

06
Μάι.
08

Mamma mia

Το κλίμα αλλάζει,

οι συνθήκες αλλάζουν,

οι άνθρωποι αλλάζουν (με τίποτα),

τα γούστα αλλάζουν.

!Φρίκη Νο 1!

Σχεδόν 20 χρόνια μετά τα πρώτα ταμ του πολέμου, ύστερα από τόσες διαφωνίες και καβγάδες μουπεσουπικούς, πώς-τολμάς, ξεκόλλα, παράτε-με, μετά από τάματα σε αγίους (διαφορετικών θρησκειών) με πάγιο αίτημα «Χριστέ/Βουδά/ΟυγκΟυγκ/Easter Bunny μου, κάνε να μη γίνω σαν κι ΑΥΤΗΝ!», ήρθε και η στιγμή, η απίστευτη, η μοναδική, η «παραιτούμαι, ΟΚ!!!», με την εξής κραυγή: «Ρε μάνα, έχεις δίκιο, και όχι μόνο έχεις δίκιο σε αυτό το ζήτημα, αλλά και θα σε υποστηρίξω μέχρι τέλους».

Συνεχίζω να ορκίζομαι στους θεούς όλου του γαλαξία πως ΔΕΝ ΘΕΛΩ ό,τι προείπαμε, αλλά υπάρχει και τσίπα, ρε αδερφέ. Και οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, μόνο πού και πού καλύπτονται και αποκαλύπτονται, άντε, μαμά, έρχεται και η γιορτή σου (σνιφ).

Μόνο που όταν ζεις στο Χωριό των Τρελών, θέλει έξτρα balls για να

(!!!Διάλειμμα!!! Καθώς γράφω ακούω το «Κους Κους» στην TV, όπου βγαίνει 60χρονος Κρητικός και λέει πως είχε σχέση με 20 χρόνια νεότερή του και όταν αρρώστησε και εκείνη του συμπαραστάθηκε στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του, τη λάτρεψε, ένιωσε απέραντο σεβασμό, αλλά σταμάτησε να τη βλέπει ερωτικά. Ρε γουρούνι! Been there, done exactly that. Αστα διάλα, κι εγώ πιστεύω ότι μόνο σε μένα έχουν συμβεί οι τρισμέγιστες μαλακίες. Γουρούνι!)

Πάμε πίσω, έλεγα λοιπόν πως όταν ζεις στο Χωριό των Τρελών, χρειάζονται extra large balls για να μην κολλήσεις σχιζοφρένεια. Και αν καταφέρεις να βγεις απ’ όλο αυτό αλώβητος, εντελώς Εσύ, εντελώς δική Σου επιλογή Εσύ, τότε γίνεσαι ένας μικρός θεός ή -για να μην τα παραλέμε κιόλας- ένας μικρός καθημερινός μαλακάκοσ που ναι μεν υποχώρησες κάποιες φορές, αλλά στο τέλος κοιμάσαι ήσυχα στο μαξιλαράκι που Εσύ διάλεξες, ήρεμα και ανενόχλητα, γνωρίζοντας πολύ καλά πως υπάρχει λόγος να ξυπνήσεις και αύριο έτσι για να γουστάρεις, και όχι επειδή είναι υποχρεωτικό ή γιατί δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Θέλει πείσμα, δοκιμή και τόλμη η ελευθερία, γιατί να ξέρεις, ό,τι πιο κοντινό σε αδελφέ μου, δεν είναι καθόλου δύσκολο από λεβέντης να γίνεις και λεβεντομαλάκας (που λέγανε και στα 80s), από λεύτερος δεύτερος ή από λευτέρης βολευτέρης, που λέει ο λόγος.

27
Δεκ.
07

Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ; καμία, ε;

Λοιπόν αυτό ΔΕΝ είναι ένα εορταστικό ποστ και εγώ ΔΕΝ είμαι -προς το παρόν- στην επικίνδυνη ηλικία για εγκεφαλικό, αλλά έχω στραβώσει κομμάτι. Τα χείλη μου έχουν πάρει την άγουσα προς το αφτί. Ναι. Την άγουσα προς το εγκεφαλικό που ΔΕΝ λέγαμε.

Αυτό λοιπόν είναι ένα μάλλον τυπικό γκρινιάρικο σημείωμα σ’ ένα κίτρινο χαρτάκι post-it. Τα γνωστά post-it που έχουμε όλοι στο γραφείο, τα χρειαζόμαστε δεν τα χρειαζόμαστε. Σκρατς! Το σκίζω. Το χαρτί, όχι τη γάτα!

«Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ;»

Πώς είπατε; Τι ανάγκη έχω εγώ; Δεν ξέρω λοιπόν τι ανάγκη έχω εγώ, αλλά ξέρω τι ανάγκη έχεις εσύ. Να νιώθεις όοομορφα, αγαπίτσικα, τρυφερούλικα, ο Αντας του σπιτιού, να πηγαίνεις για καταδύσεις κάθε Σου/Κου βρέξει, χιονίσει, χριστουγεννιάσει, να μη σου κλείνω τη βαλβίδα του οξυγόνου για να αναπνέεις ελεύθερα, να μη φοράω στο κεφαλάκι σου την πλαστική σακούλα από το σούπερ για να νιώθεις τη δροσιά του χειμώνα, να φροντίζει κάποιος πριν από σας για σας, να φροντίζει, να προσέχει κου του λου κου του λου. Αυτά όλα λοιπόν όχι απλώς δεκτά και κατανοητά, αλλά και αυτονόητα. Έχεις και την τύχη λοιπόν να είσαι με μία αυτόνομη Υδροχόο (λέμε τώρα!).

Αυτό που δεν έχω καταλάβει χρόνια τώρα (και εννοώ από τότε που ήμουν 10 ετών, όταν δηλαδή άκουσα το πρώτο «τράβα τώρα» και δεν ήταν καθόλου «καροτσέρη-τράβα-Αλίκη» και, ΟΚ, δεν ήταν ούτε «πάπια, φύγε, κρατάω μαχαίρι», ήταν όμως «τράβα, παιδάκιμου, το ζόρι σου μόνη σου και όσο θέλεις πήδα») είναι αυτή η επανάληψη αυτής της σιχαμένης φράσης:

«Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ;»

Και τι μας δείχνει η ζωή; Ποιες έχουν ανάγκη;

Μα, φυσικά, πρώτα από όλα τα αδύναμα πλαζζζματάκια my ass. «Α, εμένα, το Ολγάκι μου ούτε κονσέρβα δεν μπορεί να ανοίξει μοναχούλι του». Δεν είπαμε να είσαι και μασίστας, ρε Ολγάκι, αλλά ούτε κονσέρβα ούτε λάμπα ούτε μπαταρίες στο remote control ούτε το on off του PC; Μεγατόνοι προστασίας όμως προς το Ολγάκι.

Ποιες είναι οι επόμενες κατηγορίες στη λίστα;

Τα κουραζζζμένα νεύρα, η κατηγορία απαιτώ-επαιτώ-φωνάζω-στο τέλος θα γίνει το δικό μου. Ή θα γίνει αυτόοο ή να μη σε ξαναδώ! Μου έλεγε ένας ex προ ετών, όταν είχε βρει μια κοπελίτσα έναν χρόνο μικρότερη από μένα: Ξέρεις, παπάκιμου (και να οι λυγμοί), μου είπε η μικρούλα πως αν δεν πάμε Πάτμο δεν πρόκειται να μου ξαναμιλήσει ποτέεε – λυυυυυυυυυγμ. Μλκσ, εγώ. Από τη σύγκριση φυσικά. Όταν ήμασταν μαζί ούτε μέχρι Λιανοκλάδι, δεν μπορώ, είμαι κουρασμένος, είμαι άρρωστος, έχω πίεση, θέλω να σκεφτώ τι είναι η ζωή, τι είναι ο άνθρωπος, είναι η ζωή μια θάλασσα κι εμείς καπεταναίοι και τα γνωστά. Φυσικά, αγάπη μου, να μείνουμε σπίτι να σκεφτείς! και συγχρόνως να μαγειρεύω, να καθαρίζω, να βάζω πλυντ και σιδ. Όλα για σένα, πασάκαμου. Τώρα που γράφουμε η «μικρούλα» έχει γυρίσει τη μισή Ευρώπη και τη μισή Αμερική με τον ex, που μάλλον δεν θέλει να σκέφτεται και πολύ πλέον!

Άλλη παρόμοια κατηγορία, μια και ζούμε στην Ελλάδα: Κάτσε-κάτω-από-τη-βέρμαχτ-μου-σκουλίκι και πάρε και τα γυαλιά μου να δεις πώς αντιλαμβάνομαι ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ τον κόσμο! Αυτή η κατηγορία έχει και μια ύπουλη παραλλαγή, μέσω σιωπηλής ντεμέκ διαμαρτυρίας και καλλιέργειας ενοχών. Ψυχολογική μπότα αυτή. 1.500 ευρώ από την Καλογήρου – τσάμπα πράμα και βάλε! Με τρελαίνει που ο εκβιασμός πιάνει και σε αυτή την περίπτωση.

Next please. Και τα χόμπγια μου εις το ακέραιον διατηρώ, και με τον Θοδωρή θα αναμειχθώ και αχ, δεν μπορείς να βρεθούμε τώρα, κρίιιμααα, όχι, δεν θα σε περιμένω θα βγω με τα «παιδιά». Εσύ θα μπορείς μετά, ε; Μωρέ, ζουζούνι, ξέρεις, δεν μπορώ να περιμένω μέσα τέτοια μέρα. Τσίου. (Παραδέχομαι, φιλενάδα, όλα κι όλα!)

Σύμφωνα με την ούτε πλούσια αλλά και καθόλου πτωχή πείρα μου, αυτές οι κατηγορίες δεν έχουν ακούσει ούτε μία φορά:

«Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχεις εσύ;»

Και αν δεν το έχουν ακούσει με τα αφτάκια τους, δεν το έχουν αντιμετωπίσει ούτε στην πράξη: «Βγάλ’ τα πέρα, μόνη σου. Αφού μπορείς, μωρέ, άντε τώρα», με πονηρό κλείσιμο ματιού και τσιμπιά στο κωλαράκι.

Έλα, μωρέ, τι ανάγκη έχω εγώ; Μου ήρθε και μια γαμάτη ιδέα τώρα, την επόμενη φορά που θα αντικρίσω τέτοιο τι ανάγκη έχεις εσύ βλεμματάκι θα ξηγηθώ αλά Ζαχόπουλος. Αλλά, ξέρετε, δεν θα φουντάρω την πάρτη μου στον ακάλυπτο, τη σχέση θα φουντάρω. Έτσι, θυμήθηκα κι εκείνο το παλιό ανέκδοτο που δεν ήξεραν πώς να περιγράψουν στη μαμά του φαντάρου ότι πέθανε και της είπαν: Καλά, κυρία Μαρία, δεν μπορείς να φανταστείς εκεί που τα λέγαμε χθες με τον Κώστα τι πέρασε από το μυαλό του. Τι πέρασε, παιδί μου; Μια σφαίρα!..

Στανταράκι!

victorianchristmastree.jpg

19
Μάι.
07

Seasons in the sun

– Είσαι η πρώτη κούρσα της ημέρας, κοπελιά, το ξέρεις;
– Ααα, εύχομαι να πάει πολύ καλά!
Έτσι όπως το λες σίγουρα θα πάει!
Λίγο πιο κάτω στο Μαρούσι παίρνουμε μαζί και μια κυρία από τις Φιλιππίνες (νομίζω) που κατεβαίνει και αυτή Πειραιά.
– Είδες; Θα πάει όντως πολύ καλά. Και σηκώθηκα στενοχωρημένος γιατί πλημμύρισε το σπίτι του γιου στο Γέρακα μπλαμπλαμπλα.

 *****************************************************

Σπίτι.

Η βροχή δεν μυρίζει καθόλου όμορφα σήμερα, κάτι σάπιο. Ίσως είναι η κούραση, ίσως η ακεφιά. Την κεφιά την ξοδεύεις όλη εκεί, γιατί γίνεται και να είσαι κάπως on guard από τις 6 το απόγευμα ώς τις 8 το πρωί. Γίνεται, γίνεται. Μετά τα μεσάνυχτα γίνεται καλύτερα. Δεν ξέρεις πώς αλλά εκείνη είναι η ώρα που ανοίγουν μάτια καλύτερα, λες καλύτερα αστεία, φτιάχνεις κέφι, δεν κοιτάς ρολόι υπολογιστή. Καραγκιοζάκι.

«Δεν χρειάζεται να κάνεις τον κλόουν για να σε αγαπάνε» ακούγεται μια φωνή μαμάς από πολύ παλιά, θυμάσαι; τρίτη δημοτικού πήγαινες; «Όχι, δεν είναι αυτό, μανούλα, μου αρέσει να γελάνε, πιο καλοί, πιο όμορφοι».

Πείσμα σου σε έκανε χτίσεις ένα πολύ πολύ ψηλό τοιΧ. Αφού είμαι και καραγκιοζάκι και κλόουν δεν θα γνωρίσεις ποτέ αυτούς που γελάνε πού και πού. Game Over. Αν θες Insert a Coin αλλά χλομή σε βλέπω.

*******************************************************

Κοιτάς κινητό. Κανένα νέο από UK. Μπολ με μαύρα κορνφλέικς και άσπρο γάλα. Λες, ρε γαμώτο;

Κουράζομαι που ανησυχείς τόσο A. και μετά κουράζομαι που δεν ανησυχεί κανένας Crap. Αλλά Εσύ δεν θα μάθεις ποτέ ούτε πόσο Μάγκας-με-blanco είμαι ούτε πόσες φορές κλαίω στον καναπέ. Θέλω πάω Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού.

 Όλα τα βρίσκεις, αυτό δεν μπόρεσες, έτσι;

***************************************************

Τελικά είχα δίκιο για το UK… Έφυγε ένας μπαμπάς. Τώρα το βλέπω. Δεν το πίστευα, θάλασσά μου, πως θα γίνει αυτό. Δηλαδή σου είπα ψέματα πως όλα θα πήγαιναν καλά;

 Δεν θέλω ποτέ να πιστεύω ότι έρχεται ο θ. Final Frontier…

Κι εσύ Μάνο πήγες κι έμεινες 25 χρονών for ever. Κι ενώ όταν ήμασταν εκεί με πέρναγες πάντα 2 χρόνια τώρα σε περνάω εγώ 8. Ωραία μαγκιά, αγάπη μου. Δεν μιλάω πια για σένα, το ξέρεις; Υπάρχουν φίλοι και αστεί που δεν στους έχω γνωρίσει καν. Με αυτό τον τρόπο ομορφαίνεις συνέχεια. Και δεν έχω αντέξει να δω ούτε μια φορά εκείνα τα βίντεο από το Ροδάκινο ούτε από τα Φαλάσαρνα ούτε από τη Νότια Κρήτη. Με τη μηχανή. Μου λείπει να μου φωνάζεις ψηλά το κεφάλι ρε και τέτοια. Δεν έχω ξαναγνωρίσει ποτέ αγόρι με πράσινα μάτια που αναβοσβήνουν ανάλογα με τη διάθεσή του. Μόνο κουρασμένους Crap μπαμπάδες +20 +27. Για λίγο πιστέψει είχα πως θα μπορούσα να έχω δικά σου γκατσ.

Όμως η ζωή δεν βγαίνει με δανεικά αρχίδια.

we had joy we had fun, we had seasons in the sun

but the wine and the song

like the seasons, all have gone

Μαθαίνω. 

Προσπαθώ.

Και κάθε φορά που λυπάμαι πολύ, κάθε φορά που χαίρομαι πολύ έρχεσαι.

**********************************************************

Η αλήθεια είναι πως δεν νίκησα την κούραση σήμερα. Κοιμήθηκα με ρούχα γύρω στις δέκα. Όταν ξύπνησα στις τέσσερις το μισό γάλα από το μπολ είχε χυθεί στα σεντόνια και δεν κατάλαβα τίποτα.

Μπλιαχ – Βρομιάρα

21
Απρ.
07

Λόγω της ημέρας, Αντωνάκη μου (part 1)

Νομίζω πριν από 40(!) χρόνια τέτοια μέρα δεν θα πρέπει να υπήρχε ιδιαίτερος συνωστισμός στους δρόμους αυτής της πόλης, αυτής της χώρας. OK. Τότε δεν υπήρχα ούτε καν ως ιδέα, δεν υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας καμίας στέρησης ουσιαστικής ελευθερίας. Τότε. Κρατάω μόνο σα φωτογραφίες τις διηγήσεις της μαμάς (που ήταν 13 χρονών και δεν καταλάβαινε πολύ καλά, απλώς χάρηκε που δεν είχε σχολείο αρχικά), του μπαμπά (που πήγαινε σε νυχτερινό και έψαχνε τον Γιώργο Σιδέρη του Ολυμπιακού για να του γυρέψει δουλειά στο ασφαλιστικό του γραφείο – του την έδωσε), του παππού (που τον βούταγε η Ασφάλεια μέρα παρά μέρα γιατί συνωστιζόταν με τη γιαγιά στην αυλή τους για να κάνουν τσιγάρο γύρω στις 12 τη νύχτα), ενός θείου (που ήθελε να φύγει για μεταπτυχιακό στη Γερμανία και τον εμπόδισαν τρις στο αεροδρόμιο γιατί είχε »αντιδραστικό» καθηγητή στη Νομική – τελικά δεν πήγε, είπε »σταδιαλα» κι έκατσε εδώ), εκπομπές που γουστάρω να βλέπω κάθε χρόνο. Κρατάω τις μουσικές του Θεοδωράκη και του Μαρκόπουλου (επιλέγω να κάνω τα στραβά αφτιά στις κατά καιρούς γραφικές δηλώσεις του Μίκη, γιατί πιστεύω πως ο Μ.Θ. μαζί με τον Ευγένιο Σπαθάρη και τον Θανάση Βέγγο είναι από τους πιο ταλαντούχους παππούδες που είχαμε ποτέ), κρατάω μια μελαγχολία που δεν είδα ποτέ το Μεγάλο μας Τσίρκο, μια περηφάνια που πήγα κάποτε σε έναν καφενέ στα Ανώγεια και άκουσα από βινίλιο(!) με πολύ χρτς χρουτς »Έβαλε ο Θεός Σημάδι» από τον Νίκο Ξυλούρη. Κάνω ένα βήμα πίσω όταν αντικρίζω ανθρώπους που εξαργύρωσαν το αίμα τους (κυριολεκτικά) σε θεσούλες και θεσάρες, σε καριέρες και ειδικά στην πολιτική. Σκέφτομαι έναν πρώην father-figure που ερωτεύτηκα (λολά!) επειδή εξαργύρωνε (εξίσου λολά!) τις διηγήσεις του από εκείνη την εποχή στην ΚΝΕ για να μας γοητεύει και να ναρκισσεύεται. Ήταν της μόδας εκείνη την εποχή η ΚΝΕ. Πώς λες σήμερα »έχεις πιει latte στα starbucks? γαμάει!», έτσι εκείνη την εποχή γαμούσε ο Καθοδηγητής (βρεμάν). Δεν θέλω να είμαι ασεβής. Ξέρω σε ποιους οφείλω σήμερα τις περισσότερες βασικές ελευθερίες μου… Όχι στην τυχαία εξέλιξη των γεγονότων και στην τεχνολογία… Όχι. Στους μπροστάρηδες που δεν φοβήθηκαν ή σε αυτούς που φοβήθηκαν και διάλεξαν να το ξεχάσουν. Και ας έγινε ό,τι έγινε μετά. Εντάξει.

Θυμάμαι τον τελευταίο στίχο από το «Ακορντεόν» του Λοΐζου που τελειώνει έτσι: »Δεν θα περάσει ο φασισμός».

Χο!

Δηλαδή επί της ουσίας πότε σταμάτησε να »περνάει ο φασισμός στην Ελλάδα»; Στην οικογένεια; Στη δουλειά; Στον κοινωνικό περίγυρο; Στο ιλουστρασιόν;

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω blogs και ματώνω. Δεν ξέρω πώς έκατσε αυτή η συγκυρία, αλλά ματώνω. Δακρύζω.

Μετά μπαίνω σε άλλα blogs (που κι εκεί νιώθω άριστα) και γελάμε. Και ευχαριστώ και τους μεν και τους δε. Μου είναι απαραίτητη η ματιά τους – και ζωτική. Μίλησα λίγο με τη φίλη μου στο τηλέφωνο τις προάλλες. Ρε γαμώτο, πόσοι βλέπετε-διαπιστώνετε τον φασισμό της ελληνικής οικογένειας; Που πέρα από τα καλά της, αν δεν είσαι καρμπόν με αυτούς σε διαλύει; Που αν δεν αναλάβεις τη διαιώνιση του είδους αρκετά νωρίς είσαι για τα μπάζα; Που σε αρκετές περιπτώσεις κακοποιεί τα ίδια της τα βλαστάρια;;; Που άντρες σηκώνουν ακόμη(!!!) τα ξερά τους για να χτυπήσουν τις συντρόφους τους; Που λόγω νοοτροπίας (φασιστικής, για να μην ξεχνιόμαστε) σύντροφοι μένουν σε γάμους νεκρούς, διατηρώντας εξωσυζυγικές »αναπτερωτικές» σχέσεις, για να μην τους κρίνει άσχημα ο περίγυρος;;; Που προτιμούν να σφάζονται μπροστά στα μωρά τους παρά να οδηγούνται στον δυσάρεστο μεν, φυσιολογικό δε, δρόμο της διάλυσης;

ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΜΑΤΙΑ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ;

Έχεις δει παιδιά 20 χρονών που ακόμα δεν πρόλαβαν να σταθούν στα πόδια τους να αναλαμβάνουν τους ρόλους της μαμάς και του μπαμπά για τη μαμά και τον μπαμπά; Επειδή η μαμά και ο μπαμπάς βέβαια κανονικά δεν θα έπρεπε ούτε να είχαν παντρευτεί είτε τόσο νεαροί (αλλά ας όψεται η κακούργα κενωνία που σ’ αυτόν τον τόπο έτσι τα θέλει ο Θεός τα πράματα) είτε τόσο ασύμβατοι (αλλά γμ την κενωνία την ψεύτρα, στο ράφι θα τους έμενες, τι θα έλεγε ο γκώζμως;)…

*Λόγω της ημέρας και αυτό το τραγουδάκι. Αέρααααα!

**Λόγω της ημέρας επίσης ο μικρός μου Woodstock φοράει μαύρο μπλουζάκι από επιλογή του. Λόγω της ημέρας διαβάζει πολύ. Αύριο μου ζήτησε να του πάρω και την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία που επίσης λόγω της ημέρας θα έχει ένα εξαιρετικό DVD.

του μπι κοντίνιουντ
σκηνές από το επόμενο: «Αφήστε με να δουλέψω ρε!»
 «Δεν είμαι επιχειρηματίας!!!»
«Who is Zoe?» 



syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Οκτώβριος 2022
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

  • Έτσι θα κάνουμε εξοικονόμηση ενέργειας; με πλύσεις στους 90 βαθμούς; twitter.com/MariaLykoura/s… 5 days ago
  • RT @MariaLykoura: #skai_xeftiles: Το πλυντήριο της ιταλικής ακροδεξιάς - Η Μελόνι είναι γυναίκα, δεν είναι Κασιδιάρης, δεν είναι τραμπούκα… 5 days ago
  • RT @yorgos3: Αυτό που επιχειρήθηκε σήμερα είναι τρομακτικό. ΑΡΔ, τρωκτικά του εσπα, παρατρεχάμενοι, μητακλητοί έκαναν οργανωμένα ντου στα σ… 1 month ago
  • RT @Refugees_Gr: "Μα γιατί δεν θέλετε μετρό στα Εξάρχεια" (οι φώτο από το Κολωνάκι για υπενθύμιση). #Εξάρχεια #antireport https://t.co/j… 1 month ago
  • RT @SpDapergolas: Να διευκρινηστει κατι. Μόνο το real estate ωφελείται από το μετρο. Από καταστηματάρχες ωφελούνται οι μελλοντικοί που θα α… 1 month ago

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 11 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 11 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 11 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 11 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Και Σκιά και Φως είναι το thalassaki

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=