Archive for the 'Duck Tales' Category

27
Νοέ.
10

Μην ψαρώνεις

4 π.μ. // Τσιγάρα, σοκολάτα, κάρτα για το κινητό, τσίχλες, μήπως σου ’μεινε κάνα Ποντίκι από χθες; // Δρόμος, δρόμος, δρόμος. // Μονοπάτι και τοίχος. // Τοίχος, τοίχος, τοίχος. // Αδέσποτα φιλικά, χάδια, αδέσποτα αγριεμένα, «άκου να σου πω, μη μου γαβγίζεις εμένα, ντάξει;» // Άλλο ένα παρτέρι. // Τοίχος, τοίχος, τοίχος // Δέντρο ένα, δέντρο δύο, δέντρο τρία. // Προστοιχόδεντρα παντού. Αγριεύουν, σου λέω. // Μεγάλη λεωφόρος, στάση για το νυχτερινό λεωφορείο. // Τσιγάρο ένα, τσιγάρο δύο. // Ακόμη να έρθει. Και θα τα αραιώσουν, λέει, κι άλλο. Τα νυχτερινά. // Σήμερα βιάζομαι. // Θέση; // Τέλεια. // Έχω τον καινούργιο Αρκά. // «Επικίνδυνα νερά – Μην ψαρώνεις». // Εγώ ψαρώνω πολύ, αλλά γελάω κιόλας. // Θέλω να γελάμε, έτσι; // Να γελάμε πολύ. // Φοβάμαι λιγότερο. // Εσύ;

 

Advertisements
07
Νοέ.
10

Πρώτες εκλογές (όπως λέμε πρώτα Χριστούγεννα)

Πρώτες εκλογές χωρίς εσένα, χωρίς φασαρίες,  χωρίς τις ιστορίες από τα παλιά, χωρίς τις ιστορίες για τον «πολιτσμάνο» που σε βούταγε από το γιακά, «να, έτσι», ακόμη κι επειδή κάπνιζες μέχρι αργά τη νύχτα στην αυλή, για τη διπλωμένη εφημερίδα από τον κυρ Νίκο στην Κανελλοπούλου. Ήταν το ’45, ήταν το ’47, ήταν το ’67, ήταν πολλά.

Ήταν η πίκρα για όλα τα χαμένα.

Και μετά ήρθε αυτή η κωλοΑυριανή που σε χάλασε, που σε έκανε αλλιώς, Εσένα, που έμαθες εμένα ότι πρέπει να διαβάζω ό,τι πέφτει στα χέρια μου, εφημερίδα, βιβλία, διαφημιστικά φυλλάδια :’), να μην τολμάω να μην έχω απάντηση στη σκληρότατη ερώτησή σου: «Εσύ τι λες γι΄ αυτό;»

Σπάνια είχα απαντήσεις που σου άρεσαν, μου φαίνεται.

Ούτε σήμερα θα είχα κάτι καλό να σου πω, ρε παππού.

Μόνο ένα πράγμα έχει αλλάξει.

Τώρα με ενοχλεί και μένα ο κόσμος που αλλάζει τόσο γρήγορα, τόσο άσχημα, τόσο εκκωφαντικά. Οι σειρήνες πάσης φύσεως μας τρελαίνουν. Δεν έχεις ιδέα. Και δεν είσαι κι εσύ εδώ να ρίξεις ένα μπινελικάκι περιποιημένο να γελάσουμε, να γουστάρουμε, να αλλάξουμε κανάλι, επειδή φοβόμαστε μη μας πάθεις τίποτα από το αίμα που σου ανέβαινε στο κεφάλι. Το αίμα που εσύ μας έμαθες ότι δεν αλλάζει χρώμα, ό,τι μαλακία κι αν πούμε πάνω στα νεύρα μας, και ότι, αν πότε μείνουμε μόνο δυο και τρεις, θα ξαναγίνουμε χίλιοι δεκατρείς.

Σ’ αγαπώ και μου λείπεις

 

ΥΓ.: Δεν έχει παντρευτεί κανείς μας, ο μπαμπάς ανεβαίνει με 180 τη Συγγρού, ο Θάνος έχει ακόμη μακριά μαλλιά και είναι κούκλος, και συνεχίζουμε να πλένουμε και να απλώνουμε τα ρούχα μας τις Κυριακές. Δεν προλαβαίνουμε αλλιώς! Μην γκρινιάζεις, σε ακούω 😉

27
Σεπτ.
10

Κλέφτη, ξυπνάς μέσα μου το ζώο…

Η μέρα είναι Παρασκευή, ο τόπος το Πασαλιμάνι και η ώρα 2 το μεσημέρι.

Η θάλασσα είναι το αιώνιο Zanax αυτής της πόλης, ειδικά τώρα, τους τελευταίους μήνες που μετράμε απώλειες και σβησμένες πινακίδες. Κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα… Τα μαγαζιά αδειάζουν, οι καφετέριες που κάποτε έσφυζαν από ζωή ή τεμπελιά (η ερμηνεία εξαρτάται από το πόσο φιλικά διακείμενος είσαι στον Πολ Τόμσεν, μάλλον – μπορεί και όχι) είναι άδειες κι αυτές.

Οι ναυτιλιακές έχουν φύγει χρόνια τώρα, προτίμησαν τα βόρεια προάστια.

Κόσμος πολύς δουλειά δεν έχει.

Και η ανεργία φέρνει αφραγκία, φτώχεια, οργή, απελπισία… Ένας τέτοιος τύπος, λοιπόν, με όλα τα προηγούμενα να του θολώνουν το βλέμμα, ένα τέτοιος τύπος… με ένα αιχμηρό αντικείμενο, που δεν μπορώ να θυμηθώ καθόλου τα δύο τελευταία 24ωρα, προσπάθησε να ανοίξει την τσάντα μου. Να τη «μαχαιρώσει» προσπάθησε μάλλον, αλλά ως πρωτάρης -πιθανολογώ- δεν τα κατάφερε και πολύ καλά… Το μόνο που της κατάφερε ήταν ένα διαμπερές «τραύμα». Και να ξυπνήσει μέσα μου το ζώο. Ειλικρινά. Της αυτοσυντήρησης, της επιβίωσης – δεν ξέρω τι.

Γιατί, ρε φίλε, αυτό το οποίο δεν υπολόγισες καθόλου είναι ότι όσο απελπισμένος είσαι εσύ άλλο τόσο τρελαμένη είμαι κι εγώ με τα τελευταία ευρώ του μήνα και με το λογαριασμό του ΟΤΕ που πρέπει επειγόντως να εξοφλήσω, με το αν θα έχω δουλειά τους μήνες που έρχονται. Και τρόμαξα. Πολύ. Όχι με σένα – με μένα. Με το βρυχηθμό που βγήκε από το λαρύγγι μου, με τη σπρωξιά που σου έδωσα. Και πέρα από τις σαχλαμάρες που έλεγα μετά στο γραφείο, τύπου «το Πασαλιμάνι είναι το νέο Χάρλεμ», σκέψου τη λεζάντα που θα μου βάζατε αν το άγνωστο αιχμηρό έφτανε δύο εκατοστά πιο κάτω: «Καρπούζη με το μαχαίρι», νομίζω πως αν ήμασταν ήδη στην επόμενη πίστα, όπου τα πράγματα θα είναι ακόμη χειρότερα, θα μπορούσα να σε σκοτώσω… Για την πλάκα, για τη συλλεκτική μου Longchamp, για τα 80 ευρώ…

27
Ιολ.
10

Ο παππούς ήταν μεγάλος τζαναμπέτης

…και μόνο η γιαγιά τον έκανε καλά. Αλλά τα τελευταία δύο χρόνια εμείς δεν είχαμε γιαγιά.

Κι εκείνος δεν είχε Μαρουσούλα.

Και τριγύριζε σα θηρίο ανήμερο στο κλουβί αυτά τα χρόνια και έβριζε γνωστούς και αγνώστους.

«Τον κιαρατά τον πολιτικό, τον γκαραγκιόζη τον δημοσιογράφο, τον κιαρατά τον γιατρό που μου ‘φαγε τη Μαρουσούλα, τη συντροφιά μου.  Τον κιαρατά τον πατέρα σου που με κυνηγάει να παίρνω τα χάπια. Κουμάντο στις δικές σας ζωές, ρε κουμπάρε, εγώ τα έκανα και τα τούτα μου και τα κείνα μου. Σειρά σας τώρα, αφήστε με…»

Ή, το καλύτερο, σε μια από τις τελευταίες Εντατικές: «Και πού το ξέρω γω, ρε, ότι αυτός είναι γιατρός; Επειδή φοράει άσπρη μπλούζα, μαθές;» Και μπαμ και κρατς έσπαγε καλωδιάκια, πεταλούδες, ό,τι μπορείς να φανταστείς.

Όχι, δεν μπορούσες να τον συνεννοηθείς με τίποτα – με τίποτα.

Δεν ήταν πάντα έτσι. Δεν ήταν ακριβώς έτσι – τουλάχιστον όχι όσο ζούσε η γιαγιά.

Ούτε όταν ήμασταν εμείς μικρά και μας έφτιαχνε ολόκληρα σίκουελ από το παραμύθι «μαγικό ιπτάμενο χαλί».

«Καλά, δε θυμάστε χθες που έφυγα από τη Δραπετσώνα και προσγειώθηκα στην ταράτσα και πήγαμε ταξίδι;»

«ΟΧΙ!»

Παιδικά μάτια τεράστια από την έκπληξη.

«Καλά, και δεν πιστεύεις τον παππού;»

«Πιστεύω, παππού. Και μετά τι έγινε;»

Ούτε όταν οι τσέπες του ήταν γεμάτες σοκολάτες και καραμέλες Ο’Μάμυ όχι μόνο για τα εγγόνια του, αλλά για όλα τα παιδιά στη γειτονιά. Ούτε όταν σου έδινε χαρτζιλίκι και δεν ήθελες να το πάρεις. «Όχι, παππούλη, είμαι εντάξει, μεγάλωσα, δουλεύω…» «Ααα, ο κιαρατάς ο πατέρας σου σ’ το είπε. Πάρε, ΣΟΥ ΛΕΩ, ΝΑ ΠΙΕΙΣ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ!»

«Θανάση μου, αγόρι μου, γιε μου, μη φωνάζεις, μη συγχύζεσαι».

[Με την απορία θα μείνω, γιαγιά…

Πώς γίνεται να αγαπάς, να ξεψυχάς, μάλλον, για τον ίδιο άνθρωπο χρόνια 63, και να τον λες «Θανάση μου, αγόρι μου, γιε μου» μέχρι την τελευταία στιγμή;]

Ούτε όταν τάιζε όλα τα αδέσποτα της γειτονιάς «Ουστ ουστ, βρομόγατο» (μπροστά στους άλλους). «Έλα δω, βρε ρουφιάνικο, να φας φαγάκι. Ααα, άτιμο» (όταν έμεναν μόνοι).

Ούτε όταν «βοηθούσε»… – κι ας μην είχε την άλλη μέρα ούτε ευρώ.

Και τώρα που το σκέφτομαι ούτε τις πολύ τελευταίες μέρες ήταν περίεργος, όταν αναγνώριζε μόνο τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Και κάρφωνε με τις ώρες αμίλητος τις φωτογραφίες της γιαγιάς. Ούτε καν όταν ερχόταν κάνας συγγενής να τον δει στο σπίτι και άνοιγε μισό ματάκι: «Ωχ, μωρέ, πάααλι;»

Με τούτα και με κείνα (όπως θα ‘λεγε κι ο ίδιος), και παππού δεν έχουμε πια… Και φυσικά θα γινόταν το δικό του στο τέλος. Δεν ήθελε άλλο. «Δε γουστάρω άλλο. ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ;» Πειραιώτης άνθρωπος, τόσο αγύριστο κεφάλι και τόσο μάγκας ώς την τελευταία στιγμή. Του έλειψε η γυναίκα του και είπε να φύγει. Αυτό είναι όλο.

Γεια σου, παππούλη μου.

17
Ιολ.
10

Λαχτάρα το ξημέρωμα

Ξέρεις, όχι δεν ξέρεις, να σ’ το πω: στη δική μας τη δουλειά κάθε Παρασκευή είναι Μεγάααλη Παρασκευή. Το οποίο σημαίνει ότι πηγαίνουμε στο γραφείο αργά το μεσημέρι της Παρασκευής και φεύγουμε νωρίς το Σάββατο. Δεν παραπονιέμαι. Το μόνο που επιθυμώ είναι να συνεχίσει κάθε Παρασκευή να είναι Μεγάλη, αν με εννοείς, δεδομένης της οικονομικής συγκυρίας. Δεν παραπονιέμαι, λοιπόν, απλώς σου δίνω στίγμα χρονικό.

Τελειώνουμε, που λες, πριν από κάνα δίωρο τη δουλειά (στο Μαρούσι) και η καλή μου συνάδελφος με αφήνει κοντά στην Καλλιθέα για να πάρω νυχτερινό λεωφορείο για Πειραιά. Είμαι ακόμη σε mood fresh and clean από τις διακοπές, με τα καινούργια μου τα ρουχαλάκια, με το χρωματάκι μου, τις σαγιονάρες μου, κάπως λαλαλα τα πάχη μου τα κάλλη μου, τα φρεσκοϊσιωμένα μου μαλλιά, το ξανθό να λαμπυρίζει στη ρίζα, να ‘χει ξανοίξει η ανταύγεια και τα λοιπά και τα λοιπά.

Ανεβαίνω στο 040 και βλέπω που με βλέπει μωράκι 25χρονο, εννοείται πως δεν σκοντάφτω πουθενά, κάθομαι στη θέση μου, άπλες, είναι 4 η ώρα το πρωί, μπαίνει αεράκι από το παράθυρο και όλα καλά. Το ομορφούλικο (το οποίο κάνει ρίμα Και με το μούλικο και θα καταλάβεις παρακάτω γιατί) συνεχίζει να με κοιτάζει, του κάνω κάπως ματάκια μεν, αδιάφορη δε (και καλά). Σε μια στιγμή τα ματάκια του γίνονται γραμμούλες σαν να προσπαθεί κάτι να θυμηθεί. «Καλέ, λες να γνωριζόμαστε από κάπου;» σκέφτομαι και χαμογελώ κατά λάθος σε όποιον ήταν μπροστά μου-δε θυμάμαι.

Και τότε τι ακούω το πιτσιρίκι να λέει στην παρέα του ολοκληρώνοντας ΠΡΟΦΑΝΩΣ το συνειρμό του;

«Ρε σεις, δε σας είπα. Η θεία μου (σ.σ.:!!!) θα παίξει στο remake του »Ρόδα, τσάντα και κοπάνα»» (σ.σ.:!!!)

Συνέχισα τη διαδρομή μέχρι τον Πειραιά χωρίς καθόλου ματάκια (εννοείται) και αγνοώντας πα-ντε-λώς τη συζήτηση της παρέας που συνεχιζόταν κάπως έτσι: «Και τι είναι αυτό, ρε μαλάκα;» «Ε, μια ταινία, ρε συ, τραγικά παλιά. Δεκαετία ’80 ή ’70 νομίζω – δε θυμάμαι πολύ καλά».

ΥΓ.: Για την ιστορία να αναφέρω ότι διασταύρωσα και την είδηση.

😕

30
Απρ.
10

Το τραγούδι της Πρωτομαγιάς του 2010

Και τα λαϊκά παιδιά των 70s έχουν ψυχή.

Και έχουν συμβάλει στον Πολιτισμό.

Και προτείνουν τραγούδι για τη φετινή πορεία της Πρωτομαγιάς.

Με αίστημα – όχι αστεία!

Και αφιερώνουν εκεί που ξέρουν, που να τα βάλουν εκεί που ξέρουν, και να τα φάνε εκεί που ξέρουν και τους τόκους, και τα πανωτόκια και τα γαμωspreads, και που άμα τους κάτσει ποτέ γκόμενα να έχει πάει πρώτα με τους διπλάσιους από αυτούς που έχει πάει η Τζούλια, και να έχει να κάνει τεστ ΠΑΠ πέντε χρόνια.

26
Ιον.
09

Michael Jackson is dead

Το μέρος είναι το facebook και το παιχνίδι, το γνωστό Αρκοτέστ. Ποιος χαρακτήρας του Aρκά είσαι; Εμένα αυτή τη φορά με λέει Moντεχρήστο 👿 και φρικάρω. Αναπολώ τις εποχές που ήμουν το Γουρούνι. Μα είναι πράγματα αυτά τώρα με την οικονομική κρίση και τις απολύσεις να γίνεσαι Μοντεχρήστος εν μιά νυκτί η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα παπή και τα λοιπά και τα λοιπά; (Αλλά ΠΑΝΤΑ το ήξερα, δεν χρειάζονται και πολλά από παπί, παπάκι, παπικουλίνι, να γίνεις παπάρα άμα ζεις έτσι  😕 )

Και ΞΑΦΝΙΚΑ, όλος ο κόσμος, from Greece and abroad, αρχίζει να γράφει στο status πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον, Michael Jackson is dead, και ένας νέος που ξέρω από παλιά λέει: What abt Latoya now? Λέω γουατ δε χεκ, ο Δημήτρης ήταν πάντα έγκυρος, εξάλλου θα θυμάμαι όσο ζω τη διασκευή που είχε κάνει («Στο άδειο μου καρπούζι απόψε μπήκες») για ένα κοκτέιλ με βότκα.

Ctrl+T και πληκτρολογώ όχι καμιά βλακεία με BBC και CNN, αλλά τον εγκυρότερο στο πιο χαμηλά δεν γίνεται gossip. Άμα το έγραψε ο Perez Hilton, αγαπημένοι μου, είναι σαν αυτό που λέγανε παλιά «Η κεφαλαιοκρατική αναπαραγωγή περιλαμβάνει τόσο το άμεσο προτσές της παραγωγής, όσο και το προτσές της κυκλοφορίας», το ‘γραψε ο Ριζοσπάστης, είναι αλήθεια, πάει και τελείωσε.

Και ποια είναι η πρώτη σκέψη που κάνω ο Μοντεχρήστος; Ότι δεν πειράζει που πέθανε νέος, γιατί έζησε όσα άλλοι δεν μπορούν να ζήσουν σε 50 ζωές. Και ότι αυτά που λέμε οι λούμπεν μικροαστοί (συγγνώμη κιόλας, αλλά έχω διαβάσει την προκήρυξη της Σέχτας και έχω επηρεαστεί ο στόκος, ο στόχος, γουατέβα) «την υγειά σου να ‘χεις πρώτα απ’ όλα» είναι μια υπεργαμάτη παπαριά! Βέβαια και τον Μichael δεν τον έσωσαν τα λεφτά του, αλλά αν δεν ήταν ρατσιστής με τον ίδιο του τον εαυτό, θα τον έσωναν, ίσως, στανταράκι, δξ/δα.

Δεν ήμουν θαυμάστρια του Michael Jackson, αλλά, ε, εντάξει, αν είσαι μετά τα 30φεύγα, δηλαδή καιφεύγακαιτρέχα, έχει υπάρξει οπωσδήποτε κομμάτι από τα εφηβικά σου χρόνια… Όπως και η προσπάθεια για να καταφέρεις το τέλειο moon walk, και νά τα Billie Jean, και νά το Dirty Diana.

Είναι και το Μουσικόραμα με τον Γιώργο Γκούτη, σφηνωμένο στη μνήμη, με τα πρώτα βιντεοκλίπ, μεγαλεία, χλιδή, αγωνία, νομίζω το έδειχνε κάθε Παρασκευή απόγευμα. [Το μεσημέρι είχαμε δει Κάντι-Κάντι και Ντιουκς :oops:] Bloody 80s!

Χριστέ μου, να μη με πιάσει η κατρακύλα και φτάσω μέχρι Μανίνα και κουκλίτσα-χαρτοκοπτική στο οπισθόφυλλο! Και Πάττυ. Και Τζόννυ. Κομμένη.

Διάβασα κι ένα ωραίο ποστ σήμερα εδώ για τη Σέχτα Δενπαναστατών. Μανιιφίκ! Γέλιο πολύ. Αλλά τι λέει η blogger στο προφίλ της επάνω αριστερά που ταιριάζει γάντι (μα τι γάντι ήταν αυτό) στον Μάιχλ;

«Η σχέση με τον εαυτό μας είναι γκομενοκατάσταση: για να κάνεις καλό sex πρέπει να υπάρχει έρωτας».

don't forget the nose, λέει ο Μητς στο τελευταίο του status. Χαζούλη Μάιχλ, σκ

don't forget the nose, λέει ο Μητς στο τελευταίο του status. Χαζούλη Μάιχλ...

(Η φωτογραφία είναι από εδώ)




syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Σεπτεμβρίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=