Archive for the 'grandpa' Category

07
Νοέ.
10

Πρώτες εκλογές (όπως λέμε πρώτα Χριστούγεννα)

Πρώτες εκλογές χωρίς εσένα, χωρίς φασαρίες,  χωρίς τις ιστορίες από τα παλιά, χωρίς τις ιστορίες για τον «πολιτσμάνο» που σε βούταγε από το γιακά, «να, έτσι», ακόμη κι επειδή κάπνιζες μέχρι αργά τη νύχτα στην αυλή, για τη διπλωμένη εφημερίδα από τον κυρ Νίκο στην Κανελλοπούλου. Ήταν το ’45, ήταν το ’47, ήταν το ’67, ήταν πολλά.

Ήταν η πίκρα για όλα τα χαμένα.

Και μετά ήρθε αυτή η κωλοΑυριανή που σε χάλασε, που σε έκανε αλλιώς, Εσένα, που έμαθες εμένα ότι πρέπει να διαβάζω ό,τι πέφτει στα χέρια μου, εφημερίδα, βιβλία, διαφημιστικά φυλλάδια :’), να μην τολμάω να μην έχω απάντηση στη σκληρότατη ερώτησή σου: «Εσύ τι λες γι΄ αυτό;»

Σπάνια είχα απαντήσεις που σου άρεσαν, μου φαίνεται.

Ούτε σήμερα θα είχα κάτι καλό να σου πω, ρε παππού.

Μόνο ένα πράγμα έχει αλλάξει.

Τώρα με ενοχλεί και μένα ο κόσμος που αλλάζει τόσο γρήγορα, τόσο άσχημα, τόσο εκκωφαντικά. Οι σειρήνες πάσης φύσεως μας τρελαίνουν. Δεν έχεις ιδέα. Και δεν είσαι κι εσύ εδώ να ρίξεις ένα μπινελικάκι περιποιημένο να γελάσουμε, να γουστάρουμε, να αλλάξουμε κανάλι, επειδή φοβόμαστε μη μας πάθεις τίποτα από το αίμα που σου ανέβαινε στο κεφάλι. Το αίμα που εσύ μας έμαθες ότι δεν αλλάζει χρώμα, ό,τι μαλακία κι αν πούμε πάνω στα νεύρα μας, και ότι, αν πότε μείνουμε μόνο δυο και τρεις, θα ξαναγίνουμε χίλιοι δεκατρείς.

Σ’ αγαπώ και μου λείπεις

 

ΥΓ.: Δεν έχει παντρευτεί κανείς μας, ο μπαμπάς ανεβαίνει με 180 τη Συγγρού, ο Θάνος έχει ακόμη μακριά μαλλιά και είναι κούκλος, και συνεχίζουμε να πλένουμε και να απλώνουμε τα ρούχα μας τις Κυριακές. Δεν προλαβαίνουμε αλλιώς! Μην γκρινιάζεις, σε ακούω 😉

Advertisements
27
Ιολ.
10

Ο παππούς ήταν μεγάλος τζαναμπέτης

…και μόνο η γιαγιά τον έκανε καλά. Αλλά τα τελευταία δύο χρόνια εμείς δεν είχαμε γιαγιά.

Κι εκείνος δεν είχε Μαρουσούλα.

Και τριγύριζε σα θηρίο ανήμερο στο κλουβί αυτά τα χρόνια και έβριζε γνωστούς και αγνώστους.

«Τον κιαρατά τον πολιτικό, τον γκαραγκιόζη τον δημοσιογράφο, τον κιαρατά τον γιατρό που μου ‘φαγε τη Μαρουσούλα, τη συντροφιά μου.  Τον κιαρατά τον πατέρα σου που με κυνηγάει να παίρνω τα χάπια. Κουμάντο στις δικές σας ζωές, ρε κουμπάρε, εγώ τα έκανα και τα τούτα μου και τα κείνα μου. Σειρά σας τώρα, αφήστε με…»

Ή, το καλύτερο, σε μια από τις τελευταίες Εντατικές: «Και πού το ξέρω γω, ρε, ότι αυτός είναι γιατρός; Επειδή φοράει άσπρη μπλούζα, μαθές;» Και μπαμ και κρατς έσπαγε καλωδιάκια, πεταλούδες, ό,τι μπορείς να φανταστείς.

Όχι, δεν μπορούσες να τον συνεννοηθείς με τίποτα – με τίποτα.

Δεν ήταν πάντα έτσι. Δεν ήταν ακριβώς έτσι – τουλάχιστον όχι όσο ζούσε η γιαγιά.

Ούτε όταν ήμασταν εμείς μικρά και μας έφτιαχνε ολόκληρα σίκουελ από το παραμύθι «μαγικό ιπτάμενο χαλί».

«Καλά, δε θυμάστε χθες που έφυγα από τη Δραπετσώνα και προσγειώθηκα στην ταράτσα και πήγαμε ταξίδι;»

«ΟΧΙ!»

Παιδικά μάτια τεράστια από την έκπληξη.

«Καλά, και δεν πιστεύεις τον παππού;»

«Πιστεύω, παππού. Και μετά τι έγινε;»

Ούτε όταν οι τσέπες του ήταν γεμάτες σοκολάτες και καραμέλες Ο’Μάμυ όχι μόνο για τα εγγόνια του, αλλά για όλα τα παιδιά στη γειτονιά. Ούτε όταν σου έδινε χαρτζιλίκι και δεν ήθελες να το πάρεις. «Όχι, παππούλη, είμαι εντάξει, μεγάλωσα, δουλεύω…» «Ααα, ο κιαρατάς ο πατέρας σου σ’ το είπε. Πάρε, ΣΟΥ ΛΕΩ, ΝΑ ΠΙΕΙΣ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ!»

«Θανάση μου, αγόρι μου, γιε μου, μη φωνάζεις, μη συγχύζεσαι».

[Με την απορία θα μείνω, γιαγιά…

Πώς γίνεται να αγαπάς, να ξεψυχάς, μάλλον, για τον ίδιο άνθρωπο χρόνια 63, και να τον λες «Θανάση μου, αγόρι μου, γιε μου» μέχρι την τελευταία στιγμή;]

Ούτε όταν τάιζε όλα τα αδέσποτα της γειτονιάς «Ουστ ουστ, βρομόγατο» (μπροστά στους άλλους). «Έλα δω, βρε ρουφιάνικο, να φας φαγάκι. Ααα, άτιμο» (όταν έμεναν μόνοι).

Ούτε όταν «βοηθούσε»… – κι ας μην είχε την άλλη μέρα ούτε ευρώ.

Και τώρα που το σκέφτομαι ούτε τις πολύ τελευταίες μέρες ήταν περίεργος, όταν αναγνώριζε μόνο τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Και κάρφωνε με τις ώρες αμίλητος τις φωτογραφίες της γιαγιάς. Ούτε καν όταν ερχόταν κάνας συγγενής να τον δει στο σπίτι και άνοιγε μισό ματάκι: «Ωχ, μωρέ, πάααλι;»

Με τούτα και με κείνα (όπως θα ‘λεγε κι ο ίδιος), και παππού δεν έχουμε πια… Και φυσικά θα γινόταν το δικό του στο τέλος. Δεν ήθελε άλλο. «Δε γουστάρω άλλο. ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ;» Πειραιώτης άνθρωπος, τόσο αγύριστο κεφάλι και τόσο μάγκας ώς την τελευταία στιγμή. Του έλειψε η γυναίκα του και είπε να φύγει. Αυτό είναι όλο.

Γεια σου, παππούλη μου.




syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Νοέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=