Archive for the 'luv' Category

10
Μάι.
08

Πού πάει το διαφορετικό όταν θαμπώσει;

Ο ουρανός μου ξεφτίζει εδώ και μέρες κομματάκι κομματάκι σαν σοβάς. Το διαφορετικόμου δεν είναι πια ταβάνι. Ταβάνι είναι: «Δεν μπορώ», «έχω μια φοβερή εξάντληση», «δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, να διαβάσω, να δουλέψω».

Βαριέμαι και βλέπω λίγο view master. Κλικ μια διαφορετική ταινία, κλικ μια διαφορετική γέφυρα, κλικ διαφορετικά πυροτεχνήματα, κλικ ένα διαφορετικό αγόρι, και μετά το παιχνίδι χαλάει. Κλικ την ταινία την έχουμε ξαναδεί, κλικ αν περάσεις και είκοσι φορές το Ρίο-Αντίρριο δεν τρέχει και τίποτα, κλικ πυροτεχνήματα έχει και στο YouTube, κλικ κλικ κλικ κλικ κλικ.

Πού πάνε τα δισκάκια με τα φιλμ όταν θαμπώσουν;

Έχω μείνει με παράπονο στη σκοτεινή γωνιά του πάρτι, έχω χοροπηδήσει πάνω-κάτω με αγωνία «εδώ είμαι κι εγώ, εδώ είμαι κι εγώ», έχω γίνει γκρούπι, έχω γίνει αντιαλκοολική εκστρατεία, έχω γίνει το δικό σου, έχω γίνει μαμά, έχω πει «φυσικά, ας το κάνουμε κι αυτό!», «ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω», «παρακαλώ», «ΟΧΙ βέβαια», «I do», έχω μαζέψει τα πράματά μου σε κούτες για τη μετακόμιση του Ιουνίου, έχω γιορτάσει πρώτα την Ανάσταση και μετά τη Μεγάλη Παρασκευή (εδώ είναι ακόμη Παρασκευή), έχω γίνει εγώ, κανένα κόλπο δεν πιάνει.

Δεν έχω γίνει αρχηγός, δεν έχω γίνει κανονιστής, είναι έξω από τον ζωδιακό μου χάρτη. Μου αρέσει να ξυπνάμε, να περπατάμε και να αποφασίζουμε μαζί. Η υπομονή μου τελειώνει δύσκολα, η υπομονή μου τελειώνει εύκολα.

29
Απρ.
08

Amy’s back to black

Αυτή η Amy με την παραπονιάρικη φωνή να σου τριβελίζει όλη την εβδομάδα, τη Μεγάλη, το αφτί με το Back2 black. Κόψε τα drugs, Amy, ποιος σου είπε πως μπορείς να πετάς έτσι μέσα στα μούτρα Του το δώρο που σου έδωσε;

Σε λένε «θεά», κι εγώ λέω πως είσαι θεά, κι αν είσαι θεά βγες από τον τάφο Τώρα και περπάτα!

Κάνε Ανάσταση Τώρα μαζί με τους άλλους, η γη, αυτή η τόσο πληγωμένη γη, θα συνεχίσει να γυρίζει, είναι άνοιξη, όλα είναι ανοιχτά, πάντα ο ήλιος θα βγαίνει, οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις που βελτιώνουν τη ζωή τους, μπορεί να χρειάζονται καμιά μικρή θυσία αλλά γίνεται σε χρόνο dt, και μετά όλα είναι καλά, κόψε την ντρόγκα, Amy, οι άνθρωποι «φτιάχνουν» τη ζωή τους, εσύ έχεις και λεφτά, μπορείς να πας στην καλύτερη αποτοξίνωση, οι άνθρωποι αυτές τις μέρες ξυπνάνε με γέλια και χαρές, ολόκληρες ομάδες είναι γεμάτες νίκη και περηφάνια, προσκυνάνε τον δικό τους Άγιο που σκότωσε τον Δράκο. Κόψε την ντρόγκα, ρε Amy, ένα πεντάλεπτο αφιέρωμα στις ειδήσεις θα σου μείνει και ένα «τι κρίμα», κανείς δεν σου χρωστάει καλή κουβέντα, το YouTube έχει γεμίσει βιντεάκια με σένα να βγάζεις το κρακ [ή την κόκα;] από το μανίκι ή το ηλίθιο μαλλί, κόψε την κηδεία τώρα που ζεις.

***********************

mp3σ to download

Χαρούλα Αλεξίου – Πάντα ο ήλιος θα βγαίνει

Amy Winehouse – Love is a losing game.mp3

13
Μαρ.
08

Στη σελίδα 123 θα πω κι ένα τραγούδι

Πρώτη από το τέλος στη σειρά με τα παιχνίδια στα μπλόγκισ και οπωσδήποτε αναποδιασμένη, ήθελα αρχικά να πάρω μέρος σ’ ένα παιχνίδι που ΔΕΝ με κάλεσαν. Μάλιστα, ενώ οι πάντα γενναιόδωροι Natass+Aki με είχαν ήδη καλέσει στο πασίγνωστο πλέον «Βούτα το βιβλίο που βρίσκεται δίπλα σου και τράβα στη σελίδα 123 και διάβασε δυνατά και καθαρά!», γεγονός που με ευχαρίστησε όχι απλώς… τα μάλλα, αλλά μέχρι τον ουρανό διότι θεώρησα ότι είναι το καλύτερο μπλογκοπαίχνιδο από τότε που ήρθα στον μάταιο τούτο κόσμο (των μπλογκζζζ), εγώ κωλυσιεργούσα! Ναι! Και μέχρι να ξεκουνηθώ και να αντιγράψω τον pauvre Roland έσκασε κι άλλο παιχνίδι, το λιγότερο γνωστό μεν, εξαιρετικά γλυκό δε, «Πες σ’ αγαπώ μ’ ένα τραγούδι»… Φυσικά και δεν με κάλεσαν και πολύ καλά μου έκαναν, εφόσον δεν είχα ανταποκριθεί σε προηγούμενα καλέσματα – και όχι μόνο! Εν τούτοις μάζεψα όση ντροπή και θράσος είχα περίσσευμα, πήγα κάτω από τη Νατάσσα, στα σχόλιά της, και σαν άλλο σπασικλάκι τέντωσα χέρι και δάχτυλο και άρχισα να φωνάζω: «Κυρία, κυρία, κυρία κι εγώ θέλω, κι εγώ θέλω, κι εγώ θέλω να παίξω!».

Και παίζω!

Νομίζω «Σ’ αγαπώ» θα ήθελα να πω με αυτό το τραγούδι της Μαρινέλλας…


«Σ’ αγαπώ όπως η μάνα το παιδί, όπως η φλόγα το δαδί,

όπως ο γέρος τη ζωή που τον αφήνει,

Σ’ αγαπώ όπως η άβυσσος το φως, όπως τα όνειρα ο φτωχός

κι ο κουρασμένος στρατιώτης την ειρήνη…

Δεν έχω τίποτ’ άλλο, είμαι μια φωνή,

είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν,

μα σ’ αγαπώ και κοίτα ανοίγουν οι ουρανοί,

οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν…

Σε ζητώ όπως το χώμα τη βροχή, όπως το γέλιο η ψυχή

κι οι οδοιπόροι τα βαθύσκιωτα πλατάνια

Σε ζητώ όπως το χιόνι τη φωτιά, ο πονεμένος τη γιατρειά,

και η μεγάλη αμαρτία τη μετάνοια»

[…]

Μουσική: Κώστας Χατζής – Στίχοι: Σώτια Τσώτου, aa-duck(!)

 

 

 

(μπλιπ)

~

 

Πάμε τώρα στη Σελίδα 123…

Διαβάζω και αφήνω, αφήνω και ξαναρχίζω, εδώ και καιρό, μεταξύ άλλων, τα «Απόσματα του ερωτικού λόγου» του Ρολάν Μπαρτ – στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κάκτος.

 

 

rolandbarthesfragments.jpg

 

εξώφυλλο γαλλικής έκδοσης, Roland Barthes, «Fragments d' un discours amoureux»

Σελ. 123, κεφ. «Μέσα στη στοργική θαλπωρή της αγκαλιάς σου»

1. Εκτός από τη συνουσία (οπότε πηγαίνει κατά διαβόλου το φαντασιακό), υπάρχει κι αυτή η άλλη περίπτυξη που είναι ένας ακίνητος εναγκαλισμός: είμαστε μαγεμένοι, γητεμένοι, είμαστε στον ύπνο χωρίς να κοιμόμαστε, είμαστε μέσα στην παιδική ηδονή της αποκοίμησης, είναι η στιγμή που λέγονται οι ιστορίες, η στιγμή της φωνής που έρχεται να με καθηλώσει, να με αποσβολώσει, είναι η επιστροφή στη μητέρα («μέσα στη στοργική θαλπωρή της αγκαλιάς σου», λέει ένα ποίημα που μελοποίησε ο Ντυπάρκ). Τη στιγμή αυτή της επανερχόμενης αιμομιξίας όλα αναστέλλονται: ο χρόνος, ο νόμος, η απαγόρευση. Τίποτε δεν εξαντλείται, τίποτε δεν επιζητείται, όλες οι επιθυμίες καταργούνται γιατί φαίνεται να έχουν οριστικά εκπληρωθεί.

~

Αυτό το βιβλίο λοιπόν με έχει κάνει τρελή. Κατ’ αρχάς το έψαχνα περίπου δύο χρόνια και δεν το έβρισκα πουθενά, «έχει εξαντληθεί» άκουγα απ’ όλους. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να το αναζητήσω στο fnac όπου ευτυχώς το βρήκα. Άρχισα να το διαβάζω με μανία, αλλά και να το εκσφενδονίζω σε διάφορα σημεία του δωματίου «και ποιος είσαι συ, ρε φιλάρα, που θα μου απομυθοποιήσεις τα πάντα;». Διάβαζα ένα «Χάρι Πότερ» στο ενδιάμεσο. Ξανάνοιγα τον Μπαρτ, τα σχόλιά του, τα σχόλια πάνω σε άλλων τα γραπτά, τις εκπλήξεις για τα εντελώς κοινά σε όλες τις ερωτικές ιστορίες: Είναι, σου λέει ο διανοητής, πάρα πάρα πολλοί εκείνοι που στην ανάλογη κατάσταση παραληρούν «εγώ είναι ένας άλλος», που γράφουν αγαπομέιλ, άντε ερωτικές επιστολές αφού όλα αυτά γράφτηκαν τη δεκαετία του ’70, γεμάτα κωδικούς που αποκρυπτογραφεί μόνο ο παραλήπτης, είναι κι άλλοι τόσοι που πέφτουν στην εσχάτη των απελπισιών για διάφορες μικρές καθυστερήσεις, αναβολές, λοξές ματιές που μπερδεύονται στη μετάδοση.

Μετά από λίγο είχα πάλι τα ίδια συμπτώματα «την αποδόμησή σου, γαμX, σιχαμογάλλε!». Επαιρνα δυο Αυγούστους πες-τα-εσύ-χαρισματικό-κακιασμένο-παλικάρι-μου Κορτώ, στο ενδιάμεσο μισή Σώτη και οπωσδήποτε το κολάζ από το Greek Erotica της Ειρήνης Χειρδάρη στη «Lifo». Και μετά άντε πάλι προς τον Ρολάν τραβά.

Ε, τώρα, μεταξύ ημών και του μπλογκοθεού του υπευθύνου κατά το νόμο που μας προστατεύει, εκτός από τον μεστό λόγο του Μπαρτ, από τη συμπυκνωμένη αλήθεια σε προτάσεις των 500mg που μου πέφτει λίγο βαριά τα βράδια, μου φταίει η μετάφραση και η μη επιμέλεια/διόρθωση (ΟΚ, μόνο εγώ κουράζομαι από την παλαβή στίξη με τα άπειρα κενά και άνω κάτω τέλεια, άνω κάτω τέλεια, άνω κάτω τέλεια μέχρι και δέκα φορές στη σειρά;) και (πιθανόν) μου φταίει και ο κακός μου ο καιρός! Ίσως κάποια μέρα να το τελειώσω, ίσως βρω το κουράγιο να το διαβάσω στο πρωτότυπο, αν και τα γαλλικά μου είναι πλέον για …

 

 

 

 

~

Τελειώνοντας, θα ήθελα να περάσω τη σκυτάλη για μπλογκοπαιχνίδινγκ στον αγαπημένο μου συγκάτοικο Σεφ. Εφ μου, θέλεις να παίξεις στο παιχνίδι με τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα (σου); Σε καλώ! 😉

Για το παιχνίδι «Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου, πήγαινε στη σελίδα 123 και πες μας τι λένε η 5η, 6η και η 7η πρόταση», μήπως θα ήθελαν να παίξουν το μικρούλι πι!, η ALm, η Ada μη με Ftys, ο Αγνοούμενος του Γαβρά-jazz ντέρτησ, το rodi αν τύχει και μας βλέπει ακόμη, η newbie Kleopatrakleo η οποία μάλιστα έχει ανεβάσει μερικά πολύ ενδιαφέροντα e-books (για ρίξτε μια ματιά ΕΔΩ)

 

Επίσης, Krotkie, Σεφ, μικρούλι πι!, laxanaki, Νησοδέσποινα, παλιοAda μη Ftyns λέμε, και εσύ πάντα ενημερωμένο Α, μπα? με ποιο τραγούδι θα λέγατε «σ’ αγαπώ»;

Οι κανόνες είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες για τα παιχνίδια – λέω εγώ!

Πάμε!

14
Φεβ.
08

Βαλεντίνος, δεν τον λες και κακό…

valentinesbabes.jpg

Ήθελα και να ήξερα αν αυτό που είμαι τώρα έβγαινε μπροστά σε αυτό που ήμουν τότε, μου έβγαζε τη γλώσσα και μου έλεγε με πολλή κοροϊδία και ειρωνεία: «Την πάτησες, στην έσκασα», τι θα γινόταν; Και θα ήθελα επίσης να ήξερα αν αυτό που ήμουν τότε έβγαινε μπροστά μου τώρα και με κατηγορούσε για ρίψασπι, τι θα έκανα, ποια θα ήταν η θέση μου;

Μπορεί βέβαια και να μη μαθαίναμε ποτέ τις εξελίξεις γιατί ίσως -ίσως λέμε- να μας προλάβαινε ο κύριος με την μπλουζίτσα που κλείνει πίσω σταυρωτά. [Στράπλες τη λένε;] Και ίσως -έτσι όπως θα μπαίναμε στο λευκό κουρσάκι να μου πατούσε μια ενεσούλα τόση δα ενώ θα σκεφτόμουν «επιτέλους, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα, πρώτο μπότοξ πριν από τα 35!»- με έπιανε μια γλυκιά νύστα και ίσως να πέρναγαν από μπροστά μου σαν πολλά κλικ στη φωτομηχανή μέρες με Αγιο Βαλεντίνο, τούρτες, αρκούδες, πιγκουίνους και άλλα ζωάκια, λούτρινα και μη.

Φανατική αντιβαλεντινική, αντικαταναλώτρια, μισωχριστούγεννη, μαυροπρωτοχρονιάτικη. Όλα αυτά, λίγο πιο παλιά.

Για λόγους πραγματικούς, για λόγους που δεν τρέχει και τίποτα πια. Ναι, μερικά πράγματα, είτε συνδέονται με τη θρησκεία (των άλλωνε) είτε με τη χαριτωμενιά (των δικώνε), είναι υπερτιμημένα. Και τελικά φτιαγμένα με τέτοιο τρόπο που να πληγώνουν περισσότερο αυτούς που είναι μόνοι, παρά να ευχαριστούν τους «άλλους». Βλέπε γιορτές Χριστουγέννων.

valentinesover.jpg

Ο μισός μου εαυτός νιώθει πως δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε Agios Valentinos ούτε το κόπι γκρικ κουλτούρα πέιστ Υάκινθος (του Λουδοβίκου των Ανωγείων, αν ξέρετε, ντεμέκ κούλτουρα να φύγουμε, been to Υακίνθεια once, hated all that. Πέρασα απείρως καλύτερα σε παρέεσ με Κρητικούς συμφοιτητές μ’ ένα λαούτο και μια λύρα και τραγούδια που έφτιαχναν εκείνη τη στιγμή ή όταν τραγουδούσαν τον Ερωτόκριτο…). Ίσως μάλιστα καλύτερα θα ήταν να υπήρχε ένας Άγιος Σολιτιουντίνοσ για όσους είναι μόνοι τους, γιατί εν πάση περιπτώσει οι νυν ερωτευμένοι τη βρήκαν την άκρη τους για μια μέρα, για έναν μήνα, για μερικά χρόνια και αν είναι τυχεροί για μια ζωή. Ενώ οι άλλοι που είναι μόνοι μια βοήθεια, ένα ΕΚΑΣ παραπάνω το δικαιούνται, λέμε.

valentine-emo.jpg

Από την άλλη, δεν με πείθουν εκφράσεις του τύπου, εμείς γιορτάζουμε τον έρωτά μας κάθε μέρα. Πώς γίνεται αυτό δηλαδήσ; Ξυπνάς κάθε μέρα μέσα στη διαφήμιση του Βιτάμ; Εκείνος σου κάνει το αχαλίνωτο, οπότε σου κολλάει το χαμόγελο στ’ αφτιά, καθώς εσύ του αλείφεις μαρμελάδεσ, ενώ φοράει το φρεσκοσιδερωμένο (σου) πουκάμισο και τριγύρω τιτιβίζουν τα αριστούχα πουλάκια, τόσο χαρούμενα που θα ξαναπάνε σε αυτό τον παράδεισο που τον λένε σκολείο; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ; Και αφού δεν μασάω με «Κουρτάκη, κάθε μέρα είναι γιορτή», ο άλλος μισός μου εαυτός λέει… πως δεν είναι και τόσο κακό πια… μια μερούλα να είναι αφιερωμένη στον έρωτά σου. Και ας την έχουν διαλέξει άλλοι. Και ας κερδίζουν οι έμποροι. Κλέφτες να γίνουν κι αυτοί; Τα Χριστούγεννα να μην πάρεις ένα δεντράκι, να μη στολίσεις ένα φωτάκι, να μη χαζοπαίξεις με τις μπαλίτσεσ; Ε, γιατί να μην πάρεις και σαν σήμερα ένα αρκούδι, μισό κιλό σοκολατάκι (από το «Ελληνικόν» θέλω!!!), μια καρδιά, ένα αρκούδι, έναν πιγκουίνο, μια φώκια, ένα κίνκι εσώρουχο, προστατευόμενο είδος να είναι κι ό,τι θέλει ας είναι;

Θέλω, λοιπόν, να καταλήξω, αγαπημένε μου πρώην (εαυτέ), ότι δεν τρέχει τπτσισ, απλώς και ευτυχώς υπάρχουν ορισμένες καταστάσεις που μπορείς να τις προσαρμόζεις στα μέτρα σου. Να τις αλλάζεις. Αλλιώς ήταν χθες, αλλιώς είναι σήμερα. Πέτρα που δεν κυλάει, χορταριάζει. Όχι στο βάλτο, ναι στο βούρκο.
En plus θέλω να ξέρω: Το Κίνημα θα φτιάξει μπανεράκια υπέρ ή κατά του Μπαλεντίνου ή θα αφήσει αυτό το κοινωνικό φαινόμενο να περάσει εις το νdούκου;

05
Φεβ.
08

The »I do» society

Πριν από λίγες μέρες στη ΝΕΤ, στο «Dead Poets Society», σε εκείνη τη γεμάτη αναφιλητά σκηνή με τους μαθητές να ανεβαίνουν επάνω στα θρανία για να χαιρετήσουν τον καθηγητή τους…

Η ιστορία γνωστή, το τέλος αναμενόμενο, η συγκίνηση αναπόφευκτη, αλλά η έκπληξη… Συμβαίνει πολλές φορές, σε ένα φυσικό ή σε ένα παραφυσικό deja vu, να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα. Δεν θυμόμουν καλά ότι στο τέλος ΔΕΝ είναι όλοι οι μαθητές πάνω στα θρανία. Και ίσως, λέω ίσως, όταν είχα δει για πρώτη φορά την ταινία να μην το είχα παρατηρήσει κιόλας. Έτσι η saved ανάμνηση μιλούσε για μια συμβολική πράξη αντίστασης, για ένα χαιρετισμό τιμής ΟΛΩΝ των παιδιών στον αγαπημένο τους captain.

Λάθος. Αλλά από εκείνα τα λάθη, από εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος τις αμβλύνει.

Είναι μέσα στα κόλπα αυτού του άναρχου και του ουσιαστικά απροσδιόριστου τυπάκου αυτό το κολπάκι: Αμβλύνει. Και όχι μόνο. Άλλες φορές σβήνει ολότελα, άλλες φορές αποκαλύπτει, άλλες ομορφαίνει, άλλες ασχημαίνει, άλλες φορές ισορροπεί και άλλες σε ρίχνει στο κενό.

Και είναι και οι εκπλήξεις.

Ο ενθουσιασμός, οι απογοητεύσεις, ζε λοοοοοοοβ.

Τα cancell all που μπορεί να έτυχε να πατήσεις και τρεις και τέσσερις και δεκάδες φορές.

Και οι φόβοι.

Πάλι τα ίδια;

Οι μικροί -σχεδόν υστερικοί- φόβοι.

whitekitten.jpg

Παράδειγμα: ο φόβος της μονιμότητας. Και δεν μιλάμε μόνο για τον mr-Χ, που θα ήθελες να… νε, νε, νε… Μιλάμε για απλά καθημερινά πράγματα. Να κυκλοφορείς με τα ΜΜΜ και να μη βγάζεις κάρτα απεριορίστων διαδρόμων που θα σε συνέφερε, γιατί μπα; πού ξέρω ότι θα συνεχίσω και αύριο να κάνω τις ίδιες διαδρομές, δεν θα με διώξουν από τη δουλειά, δεν θα με κόψει αυτοκίνητο, δεν θα αποφασίσω να κάνω κάτι άλλο δίπλα στο σπίτι, δεν θα πάω φυλακή; (!!!)

Να έχεις προσωπικά πράγματα, στο δωμάτιό σου, σε κούτες για χρόνια, γιατι μπα; πού ξέρω ότι και αύριο θα μένω εδώ; Τουλάχιστον έτσι θα είναι πιο εύκολα για τη μετακόμιση – και περνάνε τα χρόνια.

Να μην πηγαίνεις στο γραφείο σου ούτε μολυβοθήκη, γιατί μπα; πού ξέρω ότι και αύριο θα είμαστε ανοιχτά; (χμμ, μιλάμε και για τις εποχές των παχουλών αγελαδίτσων, όχι μόνο για τώρα, έτσι;)

Αυτά είναι επιχειρήματα – Αυτά είναι, αθάνατοι Γαλάτες, «το μόνο που φοβάμαι είναι μη μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι».

acat.jpg
λες;

Καταλήγεις να αγαπάς τα κάγκελά σου γιατί, βλέπεις, θέλει «αρετή και τόλμη» να τα σπάσεις όλα και να ορμήσεις έξω. Ενώ μέσα είναι πιο βολικά. Ενοχλητικά, αλλά πάντως βολικά.

Αλλά είναι και βαρετά. Και εκνευριστικά. Και θανατική ποινή. Αυτό είναι.

Κύκλος είναι που μια λαχτάρα σε κάνει και τον σπας. Τα χιλιάδες σπασμένα κομματάκια γυρνάνε ανάποδα σαν μαγικό κινηματογραφικό πλάνο και φτιάχνουν πάλι τη φυσιολογική σκηνή. Το ένα. Το δικό σου ένα. Το δικό μας[;]

Μεταξύ μας, κάρτα απεριορίστων ούτε που πρόκειται να βγάλω, ίσως ένα εβδομαδιαίο εισιτήριο, ένα δίπλωμα οδήγησης, ένα κάτι άλλο τέλος πάντων. Στο γραφείο πήγα ένα μεγάλο ποτήρι για παγωμένο καφέ (τώρα βρήκα!!!) και οι κούτες μου καλά κάθονται εκεί που είναι, πώς θα μεταφέρω τόσα βιβλία και DVD όταν χρειαστεί;

Και μετά τα νιάου και τη δουλειά, μιλάμε για πάρα πολλή δουλειά ακόμα

Για ένα είμαι σίγουρη, ήρθε η ώρα να, να, να, να.

Time to do

I do

Στο είπα τελικά όταν ρώτησες ή χάζεψα εντελώς;

 by your side

sade

 




syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Δεκέμβριος 2021
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

  • RT @EFSYNTAKTON: Πληθωρική υποστήριξη έλαβε η παρουσιάστρια απέναντι στη χολή που έσταξαν τα εθνικά λιβανιστήρια efsyn.gr/tehnes/media/3… 2 weeks ago
  • RT @madam_shou: Ελπίζω η κοπέλα να γνωρίζει τα δικαιώματά της και να του κάνει μια ωραιότατη μήνυση, να της πληρώσει ό,τι υπάρχει και δεν υ… 1 month ago
  • RT @deadendmind: Χθες μας επισκέφτηκε αυτός ο υπέροχος κούταβος. Φρόνιμος και φιλικός σε σπίτι με 3 γάτους και με αρκετό άγνωστο κόσμο. Είν… 1 month ago
  • RT @KaitiGarbi: Αυτά δήλωνε το 2019 ο #ξιαρχο. Για να μας πει λοιπόν σήμερα μετά την κάθετη χοντράδα του για τις οριζόντιες ρίγες, ποιος εί… 1 month ago
  • Μια ζωή γεμάτη αγώνες και όραμα efsyn.gr/politiki/proso… 1 month ago

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 10 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 10 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 10 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 10 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Και Σκιά και Φως είναι το thalassaki

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=