Archive Page 2

09
Οκτ.
10

Δράχμομαι της ευκαιρίας

να ανακοινώσω ότι

επιστροφή! αλλά όχι μόνο χρημάτων...

επιστροφή! αλλά όχι μόνο χρημάτων...

ο χειμώνας έρχεται. Κοίτα να ντύνεσαι καλά, κι έρχεται κρύο!

27
Σεπτ.
10

Κλέφτη, ξυπνάς μέσα μου το ζώο…

Η μέρα είναι Παρασκευή, ο τόπος το Πασαλιμάνι και η ώρα 2 το μεσημέρι.

Η θάλασσα είναι το αιώνιο Zanax αυτής της πόλης, ειδικά τώρα, τους τελευταίους μήνες που μετράμε απώλειες και σβησμένες πινακίδες. Κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα… Τα μαγαζιά αδειάζουν, οι καφετέριες που κάποτε έσφυζαν από ζωή ή τεμπελιά (η ερμηνεία εξαρτάται από το πόσο φιλικά διακείμενος είσαι στον Πολ Τόμσεν, μάλλον – μπορεί και όχι) είναι άδειες κι αυτές.

Οι ναυτιλιακές έχουν φύγει χρόνια τώρα, προτίμησαν τα βόρεια προάστια.

Κόσμος πολύς δουλειά δεν έχει.

Και η ανεργία φέρνει αφραγκία, φτώχεια, οργή, απελπισία… Ένας τέτοιος τύπος, λοιπόν, με όλα τα προηγούμενα να του θολώνουν το βλέμμα, ένα τέτοιος τύπος… με ένα αιχμηρό αντικείμενο, που δεν μπορώ να θυμηθώ καθόλου τα δύο τελευταία 24ωρα, προσπάθησε να ανοίξει την τσάντα μου. Να τη «μαχαιρώσει» προσπάθησε μάλλον, αλλά ως πρωτάρης -πιθανολογώ- δεν τα κατάφερε και πολύ καλά… Το μόνο που της κατάφερε ήταν ένα διαμπερές «τραύμα». Και να ξυπνήσει μέσα μου το ζώο. Ειλικρινά. Της αυτοσυντήρησης, της επιβίωσης – δεν ξέρω τι.

Γιατί, ρε φίλε, αυτό το οποίο δεν υπολόγισες καθόλου είναι ότι όσο απελπισμένος είσαι εσύ άλλο τόσο τρελαμένη είμαι κι εγώ με τα τελευταία ευρώ του μήνα και με το λογαριασμό του ΟΤΕ που πρέπει επειγόντως να εξοφλήσω, με το αν θα έχω δουλειά τους μήνες που έρχονται. Και τρόμαξα. Πολύ. Όχι με σένα – με μένα. Με το βρυχηθμό που βγήκε από το λαρύγγι μου, με τη σπρωξιά που σου έδωσα. Και πέρα από τις σαχλαμάρες που έλεγα μετά στο γραφείο, τύπου «το Πασαλιμάνι είναι το νέο Χάρλεμ», σκέψου τη λεζάντα που θα μου βάζατε αν το άγνωστο αιχμηρό έφτανε δύο εκατοστά πιο κάτω: «Καρπούζη με το μαχαίρι», νομίζω πως αν ήμασταν ήδη στην επόμενη πίστα, όπου τα πράγματα θα είναι ακόμη χειρότερα, θα μπορούσα να σε σκοτώσω… Για την πλάκα, για τη συλλεκτική μου Longchamp, για τα 80 ευρώ…

27
Ιολ.
10

Ο παππούς ήταν μεγάλος τζαναμπέτης

…και μόνο η γιαγιά τον έκανε καλά. Αλλά τα τελευταία δύο χρόνια εμείς δεν είχαμε γιαγιά.

Κι εκείνος δεν είχε Μαρουσούλα.

Και τριγύριζε σα θηρίο ανήμερο στο κλουβί αυτά τα χρόνια και έβριζε γνωστούς και αγνώστους.

«Τον κιαρατά τον πολιτικό, τον γκαραγκιόζη τον δημοσιογράφο, τον κιαρατά τον γιατρό που μου ‘φαγε τη Μαρουσούλα, τη συντροφιά μου.  Τον κιαρατά τον πατέρα σου που με κυνηγάει να παίρνω τα χάπια. Κουμάντο στις δικές σας ζωές, ρε κουμπάρε, εγώ τα έκανα και τα τούτα μου και τα κείνα μου. Σειρά σας τώρα, αφήστε με…»

Ή, το καλύτερο, σε μια από τις τελευταίες Εντατικές: «Και πού το ξέρω γω, ρε, ότι αυτός είναι γιατρός; Επειδή φοράει άσπρη μπλούζα, μαθές;» Και μπαμ και κρατς έσπαγε καλωδιάκια, πεταλούδες, ό,τι μπορείς να φανταστείς.

Όχι, δεν μπορούσες να τον συνεννοηθείς με τίποτα – με τίποτα.

Δεν ήταν πάντα έτσι. Δεν ήταν ακριβώς έτσι – τουλάχιστον όχι όσο ζούσε η γιαγιά.

Ούτε όταν ήμασταν εμείς μικρά και μας έφτιαχνε ολόκληρα σίκουελ από το παραμύθι «μαγικό ιπτάμενο χαλί».

«Καλά, δε θυμάστε χθες που έφυγα από τη Δραπετσώνα και προσγειώθηκα στην ταράτσα και πήγαμε ταξίδι;»

«ΟΧΙ!»

Παιδικά μάτια τεράστια από την έκπληξη.

«Καλά, και δεν πιστεύεις τον παππού;»

«Πιστεύω, παππού. Και μετά τι έγινε;»

Ούτε όταν οι τσέπες του ήταν γεμάτες σοκολάτες και καραμέλες Ο’Μάμυ όχι μόνο για τα εγγόνια του, αλλά για όλα τα παιδιά στη γειτονιά. Ούτε όταν σου έδινε χαρτζιλίκι και δεν ήθελες να το πάρεις. «Όχι, παππούλη, είμαι εντάξει, μεγάλωσα, δουλεύω…» «Ααα, ο κιαρατάς ο πατέρας σου σ’ το είπε. Πάρε, ΣΟΥ ΛΕΩ, ΝΑ ΠΙΕΙΣ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ!»

«Θανάση μου, αγόρι μου, γιε μου, μη φωνάζεις, μη συγχύζεσαι».

[Με την απορία θα μείνω, γιαγιά…

Πώς γίνεται να αγαπάς, να ξεψυχάς, μάλλον, για τον ίδιο άνθρωπο χρόνια 63, και να τον λες «Θανάση μου, αγόρι μου, γιε μου» μέχρι την τελευταία στιγμή;]

Ούτε όταν τάιζε όλα τα αδέσποτα της γειτονιάς «Ουστ ουστ, βρομόγατο» (μπροστά στους άλλους). «Έλα δω, βρε ρουφιάνικο, να φας φαγάκι. Ααα, άτιμο» (όταν έμεναν μόνοι).

Ούτε όταν «βοηθούσε»… – κι ας μην είχε την άλλη μέρα ούτε ευρώ.

Και τώρα που το σκέφτομαι ούτε τις πολύ τελευταίες μέρες ήταν περίεργος, όταν αναγνώριζε μόνο τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Και κάρφωνε με τις ώρες αμίλητος τις φωτογραφίες της γιαγιάς. Ούτε καν όταν ερχόταν κάνας συγγενής να τον δει στο σπίτι και άνοιγε μισό ματάκι: «Ωχ, μωρέ, πάααλι;»

Με τούτα και με κείνα (όπως θα ‘λεγε κι ο ίδιος), και παππού δεν έχουμε πια… Και φυσικά θα γινόταν το δικό του στο τέλος. Δεν ήθελε άλλο. «Δε γουστάρω άλλο. ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ;» Πειραιώτης άνθρωπος, τόσο αγύριστο κεφάλι και τόσο μάγκας ώς την τελευταία στιγμή. Του έλειψε η γυναίκα του και είπε να φύγει. Αυτό είναι όλο.

Γεια σου, παππούλη μου.

17
Ιολ.
10

Λαχτάρα το ξημέρωμα

Ξέρεις, όχι δεν ξέρεις, να σ’ το πω: στη δική μας τη δουλειά κάθε Παρασκευή είναι Μεγάααλη Παρασκευή. Το οποίο σημαίνει ότι πηγαίνουμε στο γραφείο αργά το μεσημέρι της Παρασκευής και φεύγουμε νωρίς το Σάββατο. Δεν παραπονιέμαι. Το μόνο που επιθυμώ είναι να συνεχίσει κάθε Παρασκευή να είναι Μεγάλη, αν με εννοείς, δεδομένης της οικονομικής συγκυρίας. Δεν παραπονιέμαι, λοιπόν, απλώς σου δίνω στίγμα χρονικό.

Τελειώνουμε, που λες, πριν από κάνα δίωρο τη δουλειά (στο Μαρούσι) και η καλή μου συνάδελφος με αφήνει κοντά στην Καλλιθέα για να πάρω νυχτερινό λεωφορείο για Πειραιά. Είμαι ακόμη σε mood fresh and clean από τις διακοπές, με τα καινούργια μου τα ρουχαλάκια, με το χρωματάκι μου, τις σαγιονάρες μου, κάπως λαλαλα τα πάχη μου τα κάλλη μου, τα φρεσκοϊσιωμένα μου μαλλιά, το ξανθό να λαμπυρίζει στη ρίζα, να ‘χει ξανοίξει η ανταύγεια και τα λοιπά και τα λοιπά.

Ανεβαίνω στο 040 και βλέπω που με βλέπει μωράκι 25χρονο, εννοείται πως δεν σκοντάφτω πουθενά, κάθομαι στη θέση μου, άπλες, είναι 4 η ώρα το πρωί, μπαίνει αεράκι από το παράθυρο και όλα καλά. Το ομορφούλικο (το οποίο κάνει ρίμα Και με το μούλικο και θα καταλάβεις παρακάτω γιατί) συνεχίζει να με κοιτάζει, του κάνω κάπως ματάκια μεν, αδιάφορη δε (και καλά). Σε μια στιγμή τα ματάκια του γίνονται γραμμούλες σαν να προσπαθεί κάτι να θυμηθεί. «Καλέ, λες να γνωριζόμαστε από κάπου;» σκέφτομαι και χαμογελώ κατά λάθος σε όποιον ήταν μπροστά μου-δε θυμάμαι.

Και τότε τι ακούω το πιτσιρίκι να λέει στην παρέα του ολοκληρώνοντας ΠΡΟΦΑΝΩΣ το συνειρμό του;

«Ρε σεις, δε σας είπα. Η θεία μου (σ.σ.:!!!) θα παίξει στο remake του »Ρόδα, τσάντα και κοπάνα»» (σ.σ.:!!!)

Συνέχισα τη διαδρομή μέχρι τον Πειραιά χωρίς καθόλου ματάκια (εννοείται) και αγνοώντας πα-ντε-λώς τη συζήτηση της παρέας που συνεχιζόταν κάπως έτσι: «Και τι είναι αυτό, ρε μαλάκα;» «Ε, μια ταινία, ρε συ, τραγικά παλιά. Δεκαετία ’80 ή ’70 νομίζω – δε θυμάμαι πολύ καλά».

ΥΓ.: Για την ιστορία να αναφέρω ότι διασταύρωσα και την είδηση.

😕

04
Ιολ.
10

Φοβάμαι, τρέχει τίποτα;

Είμαι ΕΓΩ, γιου νόου. Είμαι ακόμη ΕΓΩ. Με τα + και τα – τα υδροχοϊκά και τ’ άλλα. Με τη μετεφηβεία την ανεπιεική που θα κρατήσει ου! πολύ. Με το βίβερε περί κωλο-ζαμέντε, τα θαπάωκιαςμουβγεικαισεκακό, τα μην κάνεις ποτέσ σήμερα κάτι που μπορείς να αφήσεις γι’ αύριο κτλ.

Και είμαι πάλι ΕΓΩ πάνω απ’ το φερμουάρ του σακ βουαγιάζ που έκλεισε εύκολα και φοβάμαι. Πάντα φοβόμουν. Κι ας έκανα στο τέλος που ήθελα. Αλλά δεν φοβόμουν έτσι. Όχι μια νύχτα πριν από τις διακοπές. Όχι λίγο πριν το πφββββββ του καραβιού. Φοβάμαι να φύγω. Φοβάμαι να γυρίσω. Φοβάμαι γι’ αυτά που θα βρω.

Η παράνοια και το «προσεχώς τίποτα», φίλε, με ακινητοποιούν. Και η συνήθης αταραξία των λαϊφσταϊλάδων. Και η απραξία. Και οι ύμνοι στην επερχόμενη μιζέρια με κάνουν θηρίο. Τι θα πει «να φτωχύνουμε, να βρούμε την ανθρωπιά μας»; Με τη μιζεροποίηση πώς γίνεσαι καλύτερος; Άι, ρε… Μόνο κάτι καραβολεμένοι χαζοπορφυρογεννητοκουλτουριάρηδες τα πρεσβεύουν αυτά.

Κανονικά, λέμε, θα ήθελα να ήμουν σε αυτό το μουντ

Να μπορώ να κοιμηθώ νωρίς και να ονειρεύομαι όλα τα χαζά και τα ωραία που μπορείς να ζήσεις στις διακοπές. Και αντί γι’ αυτό, φοβάμαι. Με έκανες, φίλε, να φοβάμαι κάθε λεπτό. Μου έκλεψες και το τώρα -που πάντα μ’ ένοιαζε πάνω απ’ όλα- και το μετά και το πολύ πολύ μετά και το καλοκαίρι.

Και αυτό θα πρέπει οπωσδήποτε να το πληρώσεις.

02
Ιολ.
10

αννούλα, η απόλυτη ελληνίδα σταρ

Από προχθες/αντιπροχθές ήθελα να γράψω κάτι για τη πορεία του «παμε» στη σπάρτη. Τελικά, λίγο γιατί το δεξί μου χέρι είναι 95% εκτός λειτουργίας, λίγο γιατί η απαισιοδοξία περισσεύει και η όποια όρεξη ακόμα και για καλημέρα χάνεται, λίγο κάτι άλλα πραγματάκια, δεν έγραψα.

_

Παρεπιπτόντως: η πορεία ήταν απογοητευτική. 32 άτομα ( 23 με σημαίες του πάμε plus 9 ανεξάρτητους :p ) φέραμε 3 βόλτες την παλαιολόγου, ένα αμάξι μπροστά, ένα πανό, 2 μοτοσυκλέτες της αστυνομίας, μια ώρα μαζί με τις στάσεις και αυτό ήταν όλοοο. Αν γινόταν συγκέντρωση για να ανέβει ο Μαύρος Γάτος Μοσχάτου στην Β ερασιτεχνική της περιφέρειας Πειραιά, θα είχαν μαζευτεί περισσότεροι. ‘Ασε που θα υπήρχε και παλμός!
— —

Και πάνω που χθες το χα πάρει απόφαση να μη γράψω, έρχεται η αννούλα και με ένα «κρα» ανακοινώνει το νέο σάιτ του «υπουργείου της» και ότι αυτό κόστισε 150 ευρώ! Κρατήθηκα, λέω άσε το κορίτσι στην ησυχία του, ξέχνα πως το είδες, δώσε τόπο στην οργή.

_


Βέβαια η αννούλα επέμεινε. Είναι joomla, εσωτερική παραγωγή, 3 μήνες δουλειά, αγοράσαμε τα τεμπλέιτς και τις βάσεις (κοριτσάκι μου αφού δεν ξέρεις να τα λες, κάνε ριτουίτ κανέναν σλουρπ που τα λέει και πιο καλά)… να μας γράψετε τις παρατηρήσεις σας… ok ok και από το τελευταίο πιάστηκα. Παρατηρήσεις.

1. Η αλήθεια είναι ότι το σάιτ είναι όντως φθηνό. Το ντιζάιν είναι ανύπαρκτο.

2. Το όνομά του (minedu.gov.gr) μεταφράζεται ως «ελάχιστη εκπαίδευση από την κυβέρνηση της ελλάδας».

3. Η οργάνωσή του είναι για γέλια: πχ. στους συγκεντρωτικούς συνδέσμους του footer «Εγγραφα Εξετάσεων Αθλητών | Γενικά | Γενικά Έγγραφα | Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση | Διαγωνισμοί Έργων | Διοικητικοί | Έγγραφα Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης» κλπ. με ποιο κριτήριο έχει καθοριστεί η σειρά; Ας πούμε ότι σας ξέφυγε και δεν είναι αρπακολίαση. Σε τι παραπέμπει το «Γενικά» και σε τι το «Γενικά Έγγραφα»; Και βρε αννούλα, ειλικρινά πες μου, έκανες κλικ στο «Γενικά» και έμεινες ικανοποιημένη από αυτό που είδες; αυτό περίμενες να δεις;

4. Τελικά το νέο σάιτ είναι σε δοκιμαστική έκδοση; γιατί άλλα λέει το παλιό.

5. Υπήρξε καμία μελέτη για πάτε σε ζούμλα κι όχι σε κάτι άλλο αν όχι σε κάτι πιο προχώ; (πάλι open source) Γιατί, αν αγόρασες υποστήριξη από τη ζούμλα σημαίνει ότι η ομάδα κατασκευής δεν είχε καποια ειδίκευση σε αυτό.

Δεν γράφω άλλες παρατηρήσεις, γιατί σίγουρα θα τις γράψουν κι άλλοι, αλλά σε παρακαλώ κοπέλα μου, άκου και κανένα να μιλάει χωρίς να έχει σάλια στο στόμα, όχι τίποτες άλλο, αλλά οι σαλιάριδες δεν είναι αισθητικά τόσο ωραίοι και δεν καταλαβαίνεις πότε μιλάνε και πότε βρίζουν, και το αποτέλεσμα το βλέπεις!

Πάντως, και καλό να ήταν το site αυτό το 150 ευρώ με χάλασε, γιατί το feel της ανακοίνωσης ακροβατεί μεταξύ λαϊκής αγοράς και υπονόμου, νομίζω το καταλαβαίνεις. Τόσο πια χεσμενς έχεις τους υπαλλήλους σου ή μήπως κάναν τη δουλειά τους σπίτι τους και δώρο; Έχεις αντιληφθεί πόσο μας κοστίζει η κάθε ώρα εργασίας στο υπουργείο σου; έχεις σκεφτεί πόσο μας κοστίζεις εσύ;

Και με αυτά και με τα άλλα καθόμαστε και μιλάμε για την αννούλα του 23% (φ.π.α. και ανεργίας) και την προσπάθειά της να εκθρονίσει την αννούλα του καρβέλα από το θρόνο της απόλυτης ελληνίδας σταρ. Και τα ασφαλιστικά νομοσχέδια άστα να τα επωάζουν οι διάφοροι υπουργοβουλευτικοί άσεz μέχρι να τα ψηφίσουν την τρίτη/τετάρτη (σιγά μη τα διάβασαν κι όλας).

— —

Αυτά σκεπτόμουνα και έλεγα ρε ασταδιάλα, και με τους διαόλους και το πόνο στο χέρι πήγαινε να μου φύγει η όρεξις να γράψω το κάτιτίς εδώ πέρα. Και σχεδόν τυχαία πέφτω σε ένα video, που ξεκινάει κάπως έτσι:

το ενδιαφέρον μου για να κάνω ένα τηλεοπτικό κολάζ που εξηγεί τις αντιεξουσιαστικές ιδέες και αρχές, άρχισε πριν μερικούς μήνες, όταν ανέβασα 2  βίντεο στο youtube, στο οποίο ρωτούσα ανθρώπους ερωτήματα όπως: «θα χορηγούσατε ποτέ σε κάποιον τη δύναμη, να σας αρνείται τα πράγματα που εσείς χρειάζεστε για να ζείτε;»

Evilness of Power
90 λεπτά (σε 9 μέρη) με ελληνικούς υπότιτλους. Ο σύνδεσμος παραπέμπει στο πρώτο μέρος (τα υπόλοιπα ένα-ένα στους σχετικούς συνδέσμους στη δεξιά στήλη).

Αυτό άξιζε να το μοιραστώ. Γι’ αυτό και έγραψα το ποστ.

27
Ιον.
10

Don’t leave me now

Στο all times hot Πασαλιμάνι για καφέ. Κάνουμε σχέδια για τις διακοπές, λέμε θα κάνουμε αυτό κι εκείνο και το άλλο, θα φάμε αυτό, εκείνο και το άλλο, είμαστε γνωστοί …χμ… γκουρμέ τύποι, απ’ το μυαλό μου περνάει ξανά η σκέψη πως αυτές μπορεί να είναι οι τελευταίες διακοπές για δεν ξέρω πόσο καιρό, όταν ζουμάρω στο ζευγάρι στο διπλανό τραπέζι. Είναι πολύ όμορφοι. Πολύ όμορφοι. Και πολύ νέοι. 20-25. Εκείνος είναι ένας τύπος Έινταν, ας πούμε, σε όρους Sex and the City, και εκείνη ένα πολύ ωραίο γκομενάκι, ξέρεις τώρα, μαλλί καρφί μέχρι τη μέση της πλάτης, σορτσάκι, γυμνασμένη κτλ.

Ο Έινταν δείχνει ενοχλημένος, στενοχωρημένος. «Δεν μπορεί», της λέει, «κάθε φορά που τσακωνόμαστε, κάθε φορά που διαφωνούμε για κάτι, να μου λες να χωρίσουμε…»

Η κοπελίτσα σιωπή.

«Τόσο λίγο με μετράς δηλαδή;»

«Όχι, αλλά άμα με νευριάζεις τι θέλεις να σου πω, αγάπες, λουλούδια, μελισάκια;»

«Δεν μ’ αγαπάς;»

«Έτσι είμαι εγώ, ρε παιδάκι μου! Μη μου ζαλίζεις τα xxx»

Εν πάση περιπτώσει, η ακριβής στιχομυθία δεν έχει και τόση σημασία. Ούτε και ποιος έλεγε τι. Ο Έινταν είχε τόσο φάτσα-καλού-και-καινούργιου-στο-άθλημα παιδιού που -γιατί να σ’ το κρύψω;- με σνίφισε πολύ. Και μου άφησε κι ένα τσίμπημα στην καρδιά. Την απλούστερη σκέψη, δηλαδή, που σιγά κιόλας δεν υπάρχει και κανένας ιδιαίτερος λόγος να τη συζητήσεις… Αλλά, αλλά, αλλά, πώς ξεκινάει ένας Έινταν, ή έστω και μια Εϊντάνισσα, ρε παιδάκι μου, με καθαρό βλέμμα, χωρίς άμυνες, χωρίς φίλτρα, με καλές προθέσεις, με ορθάνοιχτη καρδιά, με την καρδιά καρφιτσωμένη στο πέτο, που έλεγε κι η Ελένη μου, και πώς καταλήγει μετά 10, 15, 20 χρόνια, ε;

Και anywayz, μια, δυο, τρεις, τέσσερις, πέντε, πόσες αντιστάσεις πια save as koroidiliki να έχεις για να μη γίνεις κι εσύ καθοικάκι;




syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Μαΐου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=