16
Μαρ.
08

Ποτέ δεν είσαι αρκετά μεγάλος…

giagiac.jpg
για να μην έχεις γιαγιά, γιαγιά μου.
Για να τρυπώνεις στο σπίτι της όταν «δεν πάει άλλο», να σε ρωτάει τι έχεις, παιδί μου, να μην της απαντάς ποτέ και εκείνη να μη σε πιέζει για τίποτα, να σε αγαπάει, να σε σκεπάζει, να σε αγκαλιάζει, να γελάει με τα παλαβά σου πραγματάκια, δεν θα μεγαλώσεις ποτέ εσύ, να μη μεγαλώσεις, να μην ανησυχείς, θα έρθει μια πολύ όμορφη μέρα, θα δεις, βάλε, βρε Γιώργο, εκείνο τον Πάριο, απόψε, πού να βρίσκεσαι, πες μου πού πας και τι κάνεις απόψε, κανείς να μην τολμάει να μαλώνει μπροστά σε δυο πιθαμές γιαγιά, γιαγάκα μου, γιαγιάκα μου, σε δυο πιθαμές γιαγιά που ποτέ δεν φώναξε, ποτέ δεν απαίτησε, ποτέ δεν ήξερες τι ήθελε πιο πολύ απ’ όλα, πόσες ευχές, γιαγιά, πόσες, πόσες, για όλο τον κόσμο, γιαγιά, και πόση ηρεμία και πόση δύναμη και πόση ισορροπία για όλους μας, γιαγιά, κι αν είχε ένα παράπονο ήταν που καμιά φορά ο Θανάσης μιλούσε με τις νοσηλεύτριες στα νοσοκομεία τα τελευταία χρόνια, αλλά, μωρέ, γιαγιά μου, τι έρωτας πια κι αυτός, ο παππούς ακόμη παραμιλάει, 63 χρόνια μαζί λέει, σαν να μου έκοψαν τα τζιέρια μου, λέει, και στενοχωριέται και πάντα σε αγαπούσε παλαβά από τα 17 και σε φρόντιζε, και στενοχωριέται γιατί μόνο δυο φορές σε είδε σε δυο όνειρα και μετά δεν ξαναπήγες, και δεν πρόλαβα να σου φέρω άλλο ένα «παλαβό πραγματάκι», γιαγιά μου, να το κρατήσεις στα χέρια σου και να γελάσεις ξανά και να ευχαριστηθείς και όλοι νομίζαμε πως ήταν άλλη μια μίνι εντατική και την Κυριακή θα μαζευόμασταν ξανά, συγγνώμη, γιαγιά.
40 μέρες σήμερα, γιαγιά
Advertisements

33 Responses to “Ποτέ δεν είσαι αρκετά μεγάλος…”


  1. Μαρτίου 16, 2008 στο 11:19

    μα θα είναι πάντα εκεί, όποτε τη θυμάσαι…
    (κανείς ποτέ δεν είναι αρκετά μεγάλος)

    Φιλί, παπάκι μου -κι αγκαλίτσα

  2. Μαρτίου 16, 2008 στο 13:17

    To πιο όμορφο κείμενο που έχω διαβάσει για τις γιαγιάδες… μου φαίνεται ότι προς το τέλος μοιάζουν όλες. Όλες είναι όπως τις λες κι όλες είναι κάπου στο περιθώριο μερικές φορές και το καταλαβαίνουμε όταν φεύγουν.

    Έγραψες ό,τι δεν μπορέσαμε εμείς να γράψουμε για τις γιαγιάδες μας που λείπουν και μας λείπουν κι έχουμε ένα μεγάλο κενό από τότε.

  3. Μαρτίου 16, 2008 στο 16:49

    «σαν να μου έκοψαν τα τζιέρια μου»

    αχ, μωρέ παπάκι…

  4. Μαρτίου 16, 2008 στο 21:39

    Όχι, ποτέ δεν είσαι αρκετά μεγάλος.

    (*)

  5. Μαρτίου 16, 2008 στο 23:08

    Αν αυτό σε παρηγορεί, δεν γνώρισα γιαγιά..

  6. Μαρτίου 16, 2008 στο 23:25

    Τί τρυφερό ξέσπασμα είναι αυτό ;

  7. Μαρτίου 16, 2008 στο 23:31

    «έλειπα» και δεν ήξερα…
    Να είσαι γερή κι εσύ και η οικογένεια σου … !!!
    Και θα είναι κι αυτή μέσα σας … γερή!

  8. Μαρτίου 16, 2008 στο 23:35

    Είναι η ώρα της απώλειας δύσκολη.Αλλά σε αναγκάζει να γράφεις υπέροχα.Πρέπει να το δεχτούμε αυτό το συμβάν αγαπητή.Και εγώ σε λίγο καιρό,ποιός ξέρει πόσο,τα ίδια θα ζήζω.Είναι μοιραίο.

    Την καλησπέρα μου

  9. Μαρτίου 17, 2008 στο 00:24

    με έκανε και δάκρυσα το πόστ σου..

  10. Μαρτίου 17, 2008 στο 00:37

    Ψυχή μου,
    Ευγενική, αέρινη και αγγελική φυσιογνωμία η γιαγιούλα σου.
    Ας αναπαύεται η ψυχούλα της…

    Ο πόνος είναι μεγάλος για το σύντροφο που μένει πίσω και ιδιαίτερα σε ζευγάρια που έζησαν μισόν αιώνα και βάλε μαζί.
    Ο παππούς μου όταν την έχασε, εβαλε το κεφάλι κάτω και στο χρόνο επάνω έφυγε για να τη συνσντήσει.

    Το ξέρεις πως πονάω πιο πολύ και από τη μανα μου στη θύμησή τους;
    ΄Επαιξαν στα γόνατά τους τα παιδιά μου (εκτός από το τελευταίο) και δισέγγονά τους…
    Πρέπει όμως να τους ανακαλουμε. αυτό για μένα, πέρα από τη φωτεινή πορεία τους, είναι και η αθανασία της ψυχής.

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  11. Μαρτίου 17, 2008 στο 01:04

    αν ισχυει για το «μετα»….
    ….καποια, καπου, θα χαμογελαει γλυκα!

  12. Μαρτίου 17, 2008 στο 01:30

    τώρα τι να πω…
    Ότι δέκα χρόνια ΜΕΤΑ από τότε που πέθανε η γιαγιά μου
    ακόμα (κάθε φορά που την χρειάζομαι)
    έρχεται στον ύπνο μου σαν φύλακας – άγγελος;

    σε καταλαβαίνω

    οι γιαγιάδες είναι αντικατάστατες

    ΝΑ ΤΗΝ ΘΥΜΑΣΑΙ

  13. Μαρτίου 17, 2008 στο 03:11

    Καλημέρα συγκατοικούλι μου.
    Τι πανέμορφη και γλυκιά γιαγιούλα. Να μου προσέχεις την εγγονούλα της που σίγουρα της μοιάζει στη ψυχή.

    φιλάκι*

  14. Μαρτίου 17, 2008 στο 03:14

    βρε παπακι μου… θα σε φυλαει τωρα ψυχη μου, μην στεναχωριεσαι…

  15. 15 σορολόπ
    Μαρτίου 17, 2008 στο 17:04

    …φαντάζομαι ότι έχεις ακούσει ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε και φεύγουνε παραμένουν πάντα κοντά μας όσο τους θυμόμαστε… εκτός από κλισέ πρέπει να σου πω ότι είναι και αλήθεια… τουλάχιστον για μένα.. έτσι συνειδητοποίησα μετά τη δική μου απώλεια ότι η απουσία του ανθρώπου δεν επηρέασε καθόλου το γεγονός ότι τον σκέφτομαι καθημερινά και ακόμα μετράω τις κινήσεις μου και τα λόγια μου όπως θα έκανα αν ήταν ακόμα εδώ.. δηλ. για μένα είναι ακόμα εδώ.. μεταφυσικό ή παλαβό… για μένα η σχέση συνεχίζεται σε μια άλλη διάσταση… ελπίζω να μην σας ανατρίχιασα :))

  16. Μαρτίου 17, 2008 στο 18:35

    σασ ευχαριστώ παρά πολύ, συν-μπλογκάκια, ειλικρινά, τόσα χρόνια στα ιντερνέτια, ακόμη είναι συναρπαστικό πώς μια κουβέντα από άνθρωπο που δεν γνωρίζεις κάτι σου κάνει (καλό εν προκειμένω) – Ευχαριστώ.

    @νατασσάκιμου, ειλικρινά είναι ακόμη εδώ και εκείνη και όσα μας έμαθε με τη στάση της, όσο δύσκολο κι αν είναι να τα εφαρμόσεις, μη σου πω και ανέφικτο :*

    @porcupine, ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό που λες, είναι εξαιρετική τιμή – και το εννοώ. Δεν αντέχω να μη μιλάμε γι’ ανθρώπους που αληθινά αγαπήσαμε, νομίζω έτσι θυμόμαστε και εκείνους και ό,τι καλό έφεραν στη ζωή μας.

    @krotkie μου, λίγο καλύτερα σήμερα ο παππούσ, και γενικώς λίγο καλύτερα όλοι σήμερα : )

    @μια αντανάκλαση, ποτέ, ποτέ, ποτέ {{*}}

    @καλή μου if, όχι δεν με παρηγορεί, με στενοχωρεί λίγο περισσότερο μπορώ να πω, ίσως το δικό σου ifάκι να γνωρίσει όμως; : )

  17. Μαρτίου 17, 2008 στο 18:46

    @ritsmas, όταν αγαπάς και χάνεις;.. ξεσπάς όπως μπορείς, το ίδιο και όταν φοβάμαι, μπορώ να πω, και φοβάμαι συχνά… μέχρι τον γειτονικό γαλαξία μη σου πω ; )

    @Manos S., σ’ ευχαριστώ συν-μπλόγκι και πιθανέ αδελφέ του νατασσάκι μου ; ) σ’ ευχαριστώ πολύ, κι εσείς να είστε όλοι καλά και αγαπημένοι και κολγκεϊτικοί, ξέρεις εσύ!

    @island, μήπως μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς; Το δεχόμαστε και προχωράμε, ελπίζω η απώλεια στην οποία αναφέρεσαι να μην αφορά νέο άτομο, γιατί κάποτε μου συνέβη κι αυτό στα 23 και έφερε όλη τη ζωή μου ανάποδα. Τώρα με τη γιαγιά είναι μια »φυσιολογική» απώλεια μεν, πονάει πολύ δε, γιατί δεν παύει να είναι η δική μου γιαγιά ή όπως είπε και ο πατέρας (φιφτι φάιβ γιαρσ ολντ) όταν του είπαν κάτι «ναι, ρε παιδιά, αλλά ήταν η μαμά μου». Σ’ ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια.

    @Δηιάνειρα, : ( δεν το ήθελα αυτό, απλώς έκανα το μπλογκοθέραπί μου όπως παλιά… και τελικά μερικές φορές οι σημειώσεις μου λειτουργούν εξισορροπιστικά – σου συμβαίνει και σένα αυτό;

  18. Μαρτίου 17, 2008 στο 18:55

    @Γλυκιά μου Γλαρένια, έτσι ήταν η Μαρουσούλα, ακριβώς όπως την »είδες» από τη φωτογραφία της.
    Ο πόνος πολύ μεγάλος γι’ αυτόν που έμεινε, ακριβώς. Τις πρώτες μέρες μάλιστα έκανε αποχή… χαπιών γιατί ήθελε, λέει, να πάει να τη βρει. Και έχει και κάτι λογικά επιχειρήματα να σ’ το εξηγήσει όλο αυτό… που δεν ξέρω κατά πόσο είναι τελικά δικαίωμά μας, αν συμβεί κάτι, να τον κρατάμε με το ζόρι. Ηθικό δίλημμα, τεράστιο.
    Είσαι πολύ τυχερή που την πρόλαβαν τα γλαράκια σου, πάρα πολύ. Και το πιστεύω πως μπορεί και να πονάς και περισσότερο από τη μάνα σου στη θύμησή της, είναι μαγικός ο σύνδεσμος με μια καλή γιαγιά και έναν καλό παππού, δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή όταν γεννιόμαστε εμείς, είναι λόγω ζωής πιο σοφοί πια, ίσως ισχύει εκείνο το »του παιδιού μου το παιδί κτλ.;», οπότε και του μπαμπά μου η μαμά, δύο φορές μαμά μου; [Το παράδειγμα, αδέρφια, δεν είναι τυχαίο!] Και φυσικά πιστεύω πως πρέπει να τους θυμόμαστε, καλά όχι »πρέπει» ακριβώς, αλλά δεν μου βγαίνει κι αλλιώς : )))))
    φιλι*

  19. Μαρτίου 17, 2008 στο 19:04

    @μουργάκο, λες; σ’ ευχαριστώ, πάντως, με ή χωρίς μετά : )

    @φαίη, οπωσδήποτε θα τη θυμάμαι, δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, είναι τύπου «το φυσικό μου» ; )
    [Σε πιστεύω]

    @Εφμου, συγκατοικόνι μου, ποια εννοείς, τη Μαρία που διαβάζει για τις Πανελλαδικές ή τη Μάνια που έχει εξαφανιστεί; 😕 [Μη θυμώ, αν δεν πειράξεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει]
    : D σ’ ευχαριστώ πολύ, φιλάκια**

    @Φαβούλα, δεν γίνεται το μη στενοχωριέσαι : ( αλλά σ’ ευχαριστώ ενιγουει

    @σορολόπ, τόσο κλισέ αλλά ΤΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΟ, πράγματι, και αυτό που περιγράφεις δεν το θεωρώ καθόλου ανατριχιαστικό, μονάχα πολύ τση αγάπης, αλήθεια, άι σουέαρ! : * +

  20. Μαρτίου 18, 2008 στο 01:35

    θέλω να αφήσω ένα σχόλιο εδώ, αλλά δεν έχω κάποιο δικό μου σχόλιο 🙂
    θα αφήσω λοιπόν ένα ποίημα της μάριαν μουρ που λέει ότι το μυαλό είναι ένα μαγευτικό, μαγεμένο πράγμα με ιδιαίτερα αυτιά και μάτια

    The Mind is an Enchanting Thing

    is an enchanted thing
    like the glaze on a
    katydid-wing
    subdivided by sun
    till the nettings are legion.
    Like Giesking playing Scarltti;

    like the apteryx-awl
    as a beak, or the
    kiwi’s rain-shawl
    of haired feathers, the mind
    feeling its way as though blind,
    walks along with its eyes on the ground.

    It has memory’s ear
    that can hear without
    having to hear.
    Like the gyroscope’s fall,
    truly equivocal
    because trued by regnant certainty,

    it is a power of strong enchantment. It
    is like the dove-
    neck animated by
    sun; it is memory’s eye;
    it’s conscientious inconsistency.

    It tears off the veil; tears
    the temptation, the
    mist the heart wears,
    from its eyes – if the heart
    has a face; it takes apart
    dejection. It’s fire in the dove-neck’s

    iridescence; in the inconsistencies
    of Scarlatti.
    Unconfusion submits
    its confusion to proof; it’s
    not a Herod’s oath that cannot change.

    🙂

  21. Μαρτίου 18, 2008 στο 14:05

    αχ..κατά καιρούς μου συμβαίνει..έχω παθολογική αδυναμία στη γιαγιά μου..λατρεία..και μόνο στο κλείσιμο των βλεφάρων μου,και στη σκέψη να μην την έχω έρχονται λυγμοί

  22. Μαρτίου 18, 2008 στο 15:33

    Ψάχνω να βρω κάτι να σχολιάσω…

    Υπέροχα εκφράζεις την αγάπη σου, να το ξέρεις αυτό. Και οι άνθρωποι της γενιάς μας, η γιαγιά σου δηλαδή και όχι μόνο, είναι οι άνθρωποι που μας μαθαίνουν πώς να αγαπάμε.

    Μέτρα με στους ανθρώπους που συγκινήθηκαν σήμερα – και που έχουν νιώσει τα ίδια.

  23. Μαρτίου 18, 2008 στο 16:51

    Να και η δική μου! Με έλεγε «Η Γλαρένια μου η ψυχή μου»

    Ζούνε όμως μέσα από εμάς και τη συνέχειά μας…

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  24. Μαρτίου 19, 2008 στο 18:12

    Η γλυκειά ανάμνηση κρατά τους αλλους ζωντανούς
    Οσο ζούμε

    Κι αν τα επιμνημόσυνα λόγια αυτά,
    είναι αληθινά – καθρέφτης

    τότε δεν χρειαζόταν η φωτογραφία.

    Την είδα τη γιαγιά αυτή…

    κάπου να κάθεται
    και να με κοιτά
    γλυκά…

  25. Μαρτίου 23, 2008 στο 11:50

    πολύ γλυκό ποστ που θα μπορούσε να ισχύει και για παππούδες 😉 αλλά καλή μου δεν συγκρίνεται με την απώλεια γονιού… εκεί κι αν δεν είσαι ποτέ πραγματικά μεγάλος…για αυτό πρόσεχε τους γονείς σου και λέγε τους πόσο τους αγαπάς… και κάποτε θα με θυμηθείς… όσο για τη γιαγιάκα σου της έκανες το καλύτερο μνημόσυνο που θα μπορούσες… μπράβο!

  26. Μαρτίου 26, 2008 στο 00:16

    με σακάτεψες

    και ακουω και Κραουνάκη ,στον Λαζόπουλο

  27. Μαρτίου 28, 2008 στο 12:49

    Πάντα κοντά σου θα είναι και θα σε σκεπάζει. Πολύ όμορφο αφιέρωμα. Καλημέρα

  28. Μαρτίου 28, 2008 στο 17:52

    Πραγματικά το καλύτερο μνημόσυνο ducky μου, όπως είπε και η Νταίζη..
    Φαίνεται να είσασταν πολύ δεμένες και να πόνεσες πολύ. Τι τυχερή που είσαι όμως που έζησες μια τέτοια σχέση με τη γιαγιά!
    Ας αναπαύεται η ψυχή της και να είστε γεροί να τη θυμάστε.
    Φιλί+αγκαλιά πι μου
    πι*

  29. 31 poet1
    Μαρτίου 29, 2008 στο 03:53

    Τα συλληπητηρια μου aa-duck… (Σημειωσε ! poet1 = poet1.wordpress.com Και μονο αυτο ισχυει πλεον)

  30. Ιουλίου 23, 2008 στο 11:18

    Καλημέρα παπικουλίνι γλυκό, φιλιά στη γιαγιά:)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


syntonistikogrigoropoulos2

Νυχτολόγιο

Μαρτίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

well… I+I feel…

aaducksef

http://twitter.com/aaduck

tweets του σεφ

  • RT @StavrulaR: Γαμάτο! RT @morgansbailey: @StavrulaR «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα». And I rest my case. @theelfatbay @ark ... | 6 years ago
  • so fuck you anyway _ wp.me/p3E4b-eh _ καλημέρα :p | 6 years ago
  • RT @arkoudos: 17 λέει οι τραυματίες μετανάστες από την χθεσινή βαρβαρότητα των ακροδεξιών "ελλήνων". 17 *έφτασαν στο νοσοκομείο και το δ ... | 6 years ago
  • το όνειρο του αρχιτέκτονα που έγινε θρίλερ: hurry (up) plotter! | 6 years ago

RSS γουατ’σ νιου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
favartebanner2


Είμαι Open Minded, αγαπώ τα Open Source, κατεβάζω το Firefox 3 - Το αλεπουδάκι της φωτιάς είναι γρήγορο, ασφαλές, εξυπηρετικό, ντύνετα όπως θέλετε και μιλάει και ελληνικά) ;)

Αρχεία (στα να ‘ναι)

GreekBloggers.com
Add to Technorati Favorites

Νυχτολόγιο

Visit Being Five Comics
favartebanner2
!-- Facebook Badge START -->Liana Duck
Liana Duck
<em oncontextmenu=

Αρέσει σε %d bloggers: